Greeks in the Roman navy (Part A) : The history of Roman fleet and the contribution of the Greek naval intelligence

The Roman navy (Latin: Classis, lit. 'fleet') comprised the naval forces of the ancient Roman state. The navy was instrumental in the Roman conquest of the Mediterranean Basin, but it never enjoyed the prestige of the Roman legions. Throughout their history, the Romans remained a primarily land-based people and relied partially on their more nautically inclined subjects, such as the Greeks and the Egyptians, to build their ships. Because of that, the navy was never completely embraced by the Roman state, and deemed somewhat "un-Roman". In antiquity, navies and trading fleets did not have the logistical autonomy that modern ships and fleets possess. Unlike modern naval forces, the Roman navy even at its height never existed as an autonomous service but operated as an adjunct to the Roman army. During the course of the First Punic War, the Roman navy was massively expanded and played a vital role in the Roman victory and the Roman Republic's eventual ascension to hegemony in the Mediterranean Sea. In the course of the first half of the 2nd century BC, Rome went on to destroy Carthage and subdue the Hellenistic kingdoms of the eastern Mediterranean, achieving complete mastery of the inland sea, which they called Mare Nostrum. The Roman fleets were again prominent in the 1st century BC in the wars against the pirates, and in the civil wars that brought down the Republic, whose campaigns ranged across the Mediterranean.
In 31 BC, the great naval Battle of Actium ended the civil wars culminating in the final victory of Augustus and the establishment of the Roman Empire. During the Imperial period, the Mediterranean became largely a peaceful "Roman lake". In the absence of a maritime enemy, the navy was reduced mostly to patrol, anti-piracy and transport duties. The navy also manned and maintained craft on major frontier rivers such as the Rhine and the Danube for supplying the army. On the fringes of the Empire, in new conquests or, increasingly, in defense against barbarian invasions, the Roman fleets were still engaged in open warfare. The decline of the Empire in the 3rd century took a heavy toll on the navy, which was reduced to a shadow of its former self, both in size and in combat ability. As successive waves of the Völkerwanderung crashed on the land frontiers of the battered Empire, the navy could only play a secondary role. In the early 5th century, the Roman frontiers were breached, and barbarian kingdoms appeared on the shores of the western Mediterranean. One of them, the Vandal Kingdom, raised a navy of its own and raided the shores of the Mediterranean, even sacking Rome, while the diminished Roman fleets were incapable of offering any resistance. The Western Roman Empire collapsed in the late 5th century. The navy of the surviving eastern Roman Empire is known as the Byzantine navy.
There is evidence of Roman warships in the early 4th century BC, such as mention of a warship that carried an embassy to Delphi in 394 BC, but at any rate, the Roman fleet, if it existed, was negligible. The traditional birth date of the Roman navy is set at ca. 311 BC, when, after the conquest of Campania, two new officials, the duumviri navales classis ornandae reficiendaeque causa, were tasked with the maintenance of a fleet. The Republic acquired its first fleet, consisting of 20 ships, most likely triremes, with each duumvir commanding a squadron of 10 ships. However, the Republic continued to rely mostly on her legions for expansion in Italy; the navy was most likely geared towards combating piracy and lacked experience in naval warfare, being easily defeated in 282 BC by the Tarentines. This situation continued until the First Punic War: the main task of the Roman fleet was patrolling along the Italian coast and rivers, protecting seaborne trade from piracy. Whenever larger tasks had to be undertaken, such as the naval blockade of a besieged city, the Romans called on the allied Greek cities of southern Italy, the socii navales, to provide ships and crews. It is possible that the supervision of these maritime allies was one of the duties of the four new praetores classici, who were established in 267 BC.
The first Roman expedition outside mainland Italy was against the island of Sicily in 265 BC. This led to the outbreak of hostilities with Carthage, which would last until 241 BC. At the time, the Punic city was the unchallenged master of the western Mediterranean, possessing a long maritime and naval experience and a large fleet. Although Rome had relied on her legions for the conquest of Italy, operations in Sicily had to be supported by a fleet, and the ships available by Rome's allies were insufficient. Thus in 261 BC, the Roman Senate set out to construct a fleet of 100 quinqueremes and 20 triremes. According to Polybius, the Romans seized a shipwrecked Carthaginian quinquereme, and used it as a blueprint for their own ships. The new fleets were commanded by the annually elected Roman magistrates, but naval expertise was provided by the lower officers, who continued to be provided by the socii, mostly Greeks. This practice was continued until well into the Empire, something also attested by the direct adoption of numerous Greek naval terms. Despite the massive buildup, the Roman crews remained inferior in naval experience to the Carthaginians, and could not hope to match them in naval tactics, which required great maneuverability and experience. They therefore employed a novel weapon which transformed sea warfare to their advantage. They equipped their ships with the corvus, possibly developed earlier by the Syracusans against the Athenians. This was a long plank with a spike for hooking onto enemy ships. Using it as a boarding bridge, marines were able to board an enemy ship, transforming sea combat into a version of land combat, where the Roman legionaries had the upper hand. However, it is believed that the corvus' weight made the ships unstable, and could capsize a ship in rough seas. Although the first sea engagement of the war, the Battle of the Lipari Islands in 260 BC, was a defeat for Rome, the forces involved were relatively small. Through the use of the corvus, the fledgling Roman navy under Gaius Duilius won its first major engagement later that year at the Battle of Mylae. During the course of the war, Rome continued to be victorious at sea: victories at Sulci (258 BC) and Tyndaris (257 BC) were followed by the massive Battle of Cape Ecnomus, where the Roman fleet under the consuls Marcus Atilius Regulus and Lucius Manlius inflicted a severe defeat on the Carthaginians. This string of successes allowed Rome to push the war further across the sea to Africa and Carthage itself. Continued Roman success also meant that their navy gained significant experience, although it also suffered a number of catastrophic losses due to storms, while conversely, the Carthaginian navy suffered from attrition. The Battle of Drepana in 249 BC resulted in the only major Carthaginian sea victory, forcing the Romans to equip a new fleet from donations by private citizens. In the last battle of the war, at Aegates Islands in 241 BC, the Romans under Gaius Lutatius Catulus displayed superior seamanship to the Carthaginians, notably using their rams rather than the now-abandonedcorvus to achieve victory.
After the Roman victory, the balance of naval power in the Western Mediterranean had shifted from Carthage to Rome.This ensured Carthaginian acquiescence to the conquest of Sardinia and Corsica, and also enabled Rome to deal decisively with the threat posed by the Illyrian pirates in the Adriatic. The Illyrian Wars marked Rome's first involvement with the affairs of the Balkan peninsula. Initially, in 229 BC, a fleet of 200 warships was sent against Queen Teuta, and swiftly expelled the Illyrian garrisons from the Greek coastal cities of modern-day Albania. Ten years later, the Romans sent another expedition in the area against Demetrius of Pharos, who had rebuilt the Illyrian navy and engaged in piracy up into the Aegean. Demetrius was supported by Philip V of Macedon, who had grown anxious at the expansion of Roman power in Illyria. The Romans were again quickly victorious and expanded their Illyrian protectorate, but the beginning of the Second Punic War (218–201 BC) forced them to divert their resources westwards for the next decades. Due to Rome's command of the seas, Hannibal, Carthage's great general, was forced to eschew a sea-borne invasion, instead choosing to bring the war over land to the Italian peninsula. Unlike the first war, the navy played little role on either side in this war. The only naval encounters occurred in the first years of the war, at Lilybaeum (218 BC) and the Ebro River (217 BC), both resulting Roman victories. Despite an overall numerical parity, for the remainder of the war the Carthaginians did not seriously challenge Roman supremacy. The Roman fleet was hence engaged primarily with raiding the shores of Africa and guarding Italy, a task which included the interception of Carthaginian convoys of supplies and reinforcements for Hannibal's army, as well as keeping an eye on a potential intervention by Carthage's ally, Philip V. The only major action in which the Roman fleet was involved was the siege of Syracuse in 214–212 BC with 130 ships under Marcus Claudius Marcellus. The siege is remembered for the ingenious inventions of Archimedes, such as mirrors that burned ships or the so-called "Claw of Archimedes", which kept the besieging army at bay for two years. A fleet of 160 vessels was assembled to support Scipio Africanus' army in Africa in 202 BC, and, should his expedition fail, evacuate his men. In the event, Scipio achieved a decisive victory at Zama, and the subsequent peace stripped Carthage of its fleet.
Rome was now the undisputed master of the Western Mediterranean, and turned her gaze from defeated Carthage to the Hellenistic world. The victories, which were invariably concluded with the imposition of peace treaties that prohibited the maintenance of anything but token naval forces, spelled the disappearance of the Hellenistic royal navies, leaving Rome and her allies unchallenged at sea. Coupled with the final destruction of Carthage, and the end of Macedon's independence, by the latter half of the 2nd century BC, Roman control over all of what was later to be dubbed mare nostrum ("our sea") had been established. Subsequently, the Roman navy was drastically reduced, depending on its Socii navales. Socii navales or "naval allies", were a class of the socii or foederati (allies) of Rome, that provided naval support. A large number of them were Greek cities in Sicily and mainland Greece. They were often used to augment the main fleet, often with lighter ships that the Romans or their adversaries had, such as triremes or pentekonters. The number of ships provided by the socii navales is disputed, with some saying that by 260 BC 42 ships were being supplied however others argue that by 210 BC only 12 were supplied, and that by 195 BC 25 ships were being supplied. The men provided by the socii navales were sailors and rowers.
The last major campaigns of the Roman navy in the Mediterranean until the late 3rd century AD would be in the civil wars that ended the Republic. After suffering a defeat from Sextus in 42 BC, Octavian initiated massive naval armaments, aided by his closest associate, Marcus Agrippa: ships were built at Ravenna and Ostia, the new artificial harbor of Portus Julius built at Cumae, and soldiers and rowers levied, including over 20,000 manumitted slaves. Finally, Octavian and Agrippa defeated Sextus in the Battle of Naulochus in 36 BC, putting an end to all Pompeian resistance. Octavian's power was further enhanced after his victory against the combined fleets of Mark Antony and Cleopatra, Queen of Egypt, in the Battle of Actium in 31 BC, where Antony had assembled 500 ships against Octavian's 400 ships. This last naval battle of the Roman Republic definitively established Octavian as the sole ruler over Rome and the Mediterranean world. In the aftermath of his victory, he formalized the Fleet's structure, establishing several key harbors in the Mediterranean. The now fully professional navy had its main duties consist of protecting against piracy, escorting troops and patrolling the river frontiers of Europe. It remained however engaged in active warfare in the periphery of the Empire.
In 12 BC Drusus ordered the construction of a fleet of 1,000 ships and sailed them along the Rhine into the North Sea. The Germanic tribes of Frisii and Chauci had nothing to oppose the superior numbers, tactics and technology of the Romans. When these entered the river mouths of Weser and Ems, the local tribes had to surrender. In 5 BC the Roman knowledge concerning the North and Baltic Sea was fairly extended during a campaign by Tiberius, reaching as far as the Elbe: Plinius describes how Roman naval formations came past Heligoland and set sail to the north-eastern coast of Denmark, and Augustus himself boasts in his Res Gestae: "My fleet sailed from the mouth of the Rhine eastward as far as the lands of the Cimbri to which, up to that time, no Roman had ever penetrated either by land or by sea...". The multiple naval operations north of Germania had to be abandoned after the battle of the Teutoburg Forest in the year 9 AD. In the years 15 and 16, Germanicus carried out several fleet operations along the rivers Rhine and Ems, without permanent results due to grim Germanic resistance and a disastrous storm.By 28, the Romans lost further control of the Rhine mouth in a succession of Frisian insurgencies. From 43 to 85, the Roman navy played an important role in the Roman conquest of Britain. The classis Germanica rendered outstanding services in multitudinous landing operations. In 46, a naval expedition made a push deep into the Black Sea region and even travelled on the Tanais. In 47 a revolt by the Chauci, who took to piratical activities along the Gallic coast, was subdued by Gnaeus Domitius Corbulo. By 57 an expeditionary corps reached Chersonesos (Charax, Crimea). It seems that under Nero, the navy obtained strategically important positions for trading with India; but there was no known fleet in the Red Sea. Possibly, parts of the Alexandrian fleet were operating as escorts for the Indian trade.
As the 3rd century dawned, the Roman Empire was at its peak. In the Mediterranean, peace had reigned for over two centuries, as piracy had been wiped out and no outside naval threats occurred. As a result, complacency had set in: naval tactics and technology were neglected, and the Roman naval system had become moribund. After 230 however and for fifty years, the situation changed dramatically. The so-called "Crisis of the Third Century" ushered a period of internal turmoil, and the same period saw a renewed series of seaborne assaults, which the imperial fleets proved unable to stem. In the West, Picts and Irish ships raided Britain, while the Saxons raided the North Sea, forcing the Romans to abandon Frisia. In the East, the Goths and other tribes from modern Ukraine raided in great numbers over the Black Sea. These invasions began during the rule of Trebonianus Gallus, when for the first time Germanic tribes built up their own powerful fleet in the Black Sea. Via two surprise attacks (256) on Roman naval bases in the Caucasus and near the Danube, numerous ships fell into the hands of the Germans, whereupon the raids were extended as far as the Aegean Sea; Byzantium, Athens, Sparta and other towns were plundered and the responsible provincial fleets were heavily debilitated. It was not until the attackers made a tactical error, that their onrush could be stopped. In 267–270 another, much fiercer series of attacks took place. A fleet composed of Heruli and other tribes raided the coasts of Thrace and the Pontus. Defeated off Byzantium by general Venerianus, the barbarians fled into the Aegean, and ravaged many islands and coastal cities, including Athens and Corinth. As they retreated northwards over land, they were defeated by Emperor Gallienus at Nestos. However, this was merely the prelude to an even larger invasion that was launched in 268/269: several tribes banded together and allegedly 2,000 ships and 325,000 men strong, raided the Thracian shore, attacked Byzantium and continued raiding the Aegean as far as Crete, while the main force approached Thessalonica. Emperor Claudius II however was able to defeat them at the Battle of Naissus, ending the Gothic threat for the time being. Barbarian raids also increased along the Rhine frontier and in the North Sea. Eutropius mentions that during the 280s, the sea along the coasts of the provinces of Belgica and Armorica was "infested with Franks and Saxons". To counter them, Maximian appointed Carausius as commander of the British Fleet. However, Carausius rose up in late 286 and seceded from the Empire with Britannia and parts of the northern Gallic coast. With a single blow Roman control of the channel and the North Sea was lost, and emperor Maximinus was forced to create a completely new Northern Fleet, but in lack of training it was almost immediately destroyed in a storm. Only in 293, under Caesar Constantius Chlorus did Rome regain the Gallic coast. A new fleet was constructed in order to cross the Channel, and in 296, with a concentric attack on Londinium the insurgent province was retaken.
By the end of the 3rd century, the Roman navy had declined dramatically. Although Emperor Diocletian is held to have strengthened the navy, and increased its manpower from 46,000 to 64,000 men, the old standing fleets had all but vanished, and in the civil wars that ended the Tetrarchy, the opposing sides had to mobilize the resources and commandeered the ships of the Eastern Mediterranean port cities. These conflicts thus brought about a renewal of naval activity, culminating in the Battle of the Hellespont in 324 between the forces of Constantine Iunder Caesar Crispus and the fleet of Licinius, which was the only major naval confrontation of the 4th century. Vegetius, writing at the end of the 4th century, testifies to the disappearance of the old praetorian fleets in Italy, but comments on the continued activity of the Danube fleet. In the 5th century, only the eastern half of the Empire could field an effective fleet, as it could draw upon the maritime resources of Greece and the Levant. Although the Notitia Dignitatum still mentions several naval units for the Western Empire, these were apparently too depleted to be able to carry out much more than patrol duties. At any rate, the rise of the naval power of the Vandal Kingdom under Geiseric in North Africa, and its raids in the Western Mediterranean, were practically uncontested. Although there is some evidence of West Roman naval activity in the first half of the 5th century, this is mostly confined to troop transports and minor landing operations. The historian Priscus and Sidonius Apollinaris affirm in their writings that by the mid-5th century, the Western Empire essentially lacked a war navy. Matters became even worse after the disastrous failure of the fleets mobilized against the Vandals in 460 and 468, under the emperors Majorian and Anthemius. For the West, there would be no recovery, as the last Western Emperor, Romulus Augustulus, was deposed in 476. In the East however, the classical naval tradition survived, and in the 6th century, a standing navy was reformed. The East Roman (Byzantine) navy would remain a formidable force in the Mediterranean until the 11th century.
Πηγή : https://en.m.wikipedia.org/wiki/Roman_navy
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Socii_navales

Battle of Thermopylae and Gothic Wars (251-271 AD) : The unknown battle of Greeks in Roman Empire

The Goths were an East Germanic people, two of whose branches, the Visigoths and the Ostrogoths, played an important role in the fall of the Western Roman Empire through the long series of Gothic Wars and in the emergence of Medieval Europe. The Goths dominated a vast area possibly extended all the way from the Danube to the Don, and from the Baltic Sea to the Black Sea. The Goths spoke the Gothic language, one of the extinct East Germanic languages. Around 160 AD, in Central Europe, the first movements of the Migration Period were occurring, as Germanic tribes began moving south-east from their ancestral lands at the mouth of River Vistula, putting pressure on the Germanic tribes from the north and east. As a result, in episodes of Gothic and Vandal warfare Germanic tribes crossed either the lower Danube or the Black Sea, and led to the Marcomannic Wars, which resulted in widespread destruction and the first invasion of what is now Italy in the Roman Empire period. It has been suggested that the Goths maintained contact with southern Sweden during their migration. The first incursion of the Roman Empire that can be attributed to Goths is the sack of Histria in 238. Several such raids followed in subsequent decades, in particular the Battle of Abrittus in 251, led by Cniva, in which the Roman Emperor Decius was killed. At the time, there were at least two groups of Goths: the Thervingi and the Greuthungs. Goths were subsequently heavily recruited into the Roman Army to fight in the Roman-Persian Wars, notably participating at the Battle of Misiche in 242. The Moesogoths settled in Thrace and Moesia. The first seaborne raids took place in three subsequent years, probably 255-257. An unsuccessful attack on Pityus was followed in the second year by another, which sacked Pityus and Trabzon and ravaged large areas in the Pontus. In the third year, a much larger force devastated large areas of Bithynia and the Propontis, including the cities of Chalcedon, Nicomedia, Nicaea, Apamea Myrlea, Cius and Bursa. By the end of the raids, the Goths had seized control over Crimea and the Bosporus and captured several cities on the Euxine coast, including Olbia and Tyras, which enabled them to engage in widespread naval activities. Around 275 the Goths launched a last major assault on Asia Minor, where piracy by Black Sea Goths was causing great trouble in Colchis, Pontus, Cappadocia, Galatia and even Cilicia. They were defeated sometime in 276 by Emperor Marcus Claudius Tacitus. The Gothic War was probably instigated after emperor Decius' predecessor Philip the Arab had refused to continue payments of annual subsidies to the aggressive tribes of the region initiated by Emperor Maximinus Thrax in 238.. The Goths were led by King Cniva who had crossed the Danube in 249 or 250 with two armies. Cniva's main column of 70,000 unsuccessfully attacked Novae and were then defeated by Decius at Nicopolis ad Istrum before moving on to Augusta Traiana pursued by Decius where at the Battle of Beroe they defeated him and looted the city. Decius was forced to withdraw his army north to Oescus leaving Cniva ample time to ravage Moesia and move on to Philippopolis (Thracia) (Plovdiv in Bulgaria). Another army of about 20,000 besieged Marcianopolis without success. Then they also headed south to besiege Philippopolis. The Battle of Philippopolis was fought in 250 or 251 and after a long siege of the city the Goths were victorious. King Cniva subsequently allied himself with the town commander and governor of Thrace, Titus Julius Priscus, to take on the Roman Emperor Decius. The Battle of Abritus of 251 resulted at which Decius and his son Herennius Etruscus were killed.

Publius Herennius Dexippus (c. 210 – 273), Greek historian, statesman and general, was an hereditary priest of the Eleusinian family of the Kerykes, and held the offices of archon basileus and eponymous

 in Athens. When the Heruli overran Greece and captured Athens (267), Dexippus showed great personal courage and revived the spirit of patriotism among his fellow-countrymen. A statue was set up in his honour, the base of which, with an inscription recording his services, has been preserved. It is remarkable that the inscription is silent as to his military achievements. The Bibliotheca, a 9th-century encyclopaedia by Photius, patriarch of Constantinople, credits Dexippus with three major works: a four-book history of the diadochoi (successors) of Alexander the Great, a history of the struggle of Romeagainst the Goths from AD 238 until the reign of Aurelian (270–275), and a 12-book annalistic chronicle from legendary times to AD 270. Although none of these survive, numerous fragments have been recognized in the compilations of later historians. Much of the Scythian History survives in the work of the 6th-century historian Zosimus. Some of the extant passages confirm the contemporary view of Dexippus as an imitator of Thucydides. Several Athenian inscriptions attest to the high public offices held by Dexippus, his father, and his children. According to the Augustan History, Dexippus wrote of rallying about 2,000 of his fellow citizens to repel a Gothic attack on Athens in 267. The first clear mention of the Herules by Roman writers is generally taken to be in the reign of Gallienus (260-268 AD). This is based on accepting the later writer Jordanes, who equated the Herules of his time and the "Elouri" mentioned by Dexippus. These Elouri accompanied the Goths and other "Scythians" ravaging the coasts of the Black Sea and later entering the Aegean, a "sea-borne invasion of unprecedented size took place in the spring of 268". Sacks of Byzantium, Chrysopolis, Lemnos, Scyros, Sparta, Corinth and Argos followed. Armed groups moved around Greece and the Balkans, and the East Roman military took several years to contain the threat. After suffering a crushing defeat at the river Nestos one surrendering Herul chief named Naulobatus became the first barbarian known from written records to receive imperial insignia from the Romans. It seems to have been the Herules specifically who sacked Athens despite the construction of a new wall, during Valerian’s reign only a generation earlier. This was the occasion for a famous defense made by Dexippus, whose writings were a source for later historians. 

Fragments of an ancient Greek text telling of an invasion of Greece by the Goths during the third century A.D. have been discovered in the Austrian National Library. The text includes a battle fought at the pass of Thermopylae. Researchers used spectral imaging to enhance the fragments, making it possible to read them. The analysis suggests the fragments were copied in the 11th century A.D. and are from a text that was written in the third-century A.D. by an Athens writer named Dexippus. During Dexippus' life, Greece (part of the Roman Empire) and Rome struggled to repel a series of Gothic invasions. Lecturers Christopher Mallan, of Oxford University, and Caillan Davenport, of the University of Queensland in Australia, recently translated one of the fragments into English. The translated text, detailed in the Journal of Roman Studies, describes the Thermopylae battle: At the start of the fragment, "battle columns" of Goths, a people who flourished in Europe whom the Romans considered barbarians, are attacking the Greek city of Thessalonica. "Making an assault upon the city of the Thessalonians, they tried to capture it as a close-packed band," Dexippus wrote of the attack, as translated by Mallan and Davenport. "Those on the walls defended themselves valiantly, warding off the battle columns with the assistance of many hands." Unable to capture Thessalonica, the Goth force turned south toward Athens, "envisioning the gold and silver votive offerings and the many processional goods in the Greek sanctuaries, for they learned that the region was exceedingly wealthy in this respect," Dexippus wrote. A Greek force assembled at the narrow pass of Thermopylae in an attempt to stop the Gothic advance. "Some [of the Greeks] carried small spears, others axes, others wooden pikes overlaid with bronze and with iron tips, or whatever each man could arm himself with," Dexippus wrote. "When they came together, they completely fortified the perimeter wall and devoted themselves to its protection with haste." In the text, Dexippus said the commander of the Greek force, a general named Marianus, tried to raise morale by reminding the Greeks of the battles their ancestors had fought at Thermopylae in the past, including the famous fifth-century B.C. battle between the Persians and a Spartan-led force. "O Greeks, the occasion of our preservation for which you are assembled and the land in which you have been deployed are both truly fitting to evoke the memory of virtuous deeds," Marianus' speech to his troops reads, as translated from the fragment. "For your ancestors, fighting in this place in former times, did not let Greece down and deprive it of its free state. "In previous attacks, you seemed terrifying to the enemies," said Marianus. "On account of these things, future events do not appear to me not without hope …" The fragment ends before the completion of Marianus' speech, and the outcome of the battle is uncertain, researchers said. Marianus may well have given a speech (or speeches) to the troops, the researchers said; however, the speech recorded in this text was likely invented by Dexippus, something ancient historians often did. Though no one has an exact date for the Thermopylae battle, it was likely fought in the 250s or 260s, researchers said. The Thermopylae fragment is one of several written by Dexippus, discovered in the Austrian National Library book, that discuss the invasion of Greece by the Goths. The Thermopylae battle fragment was first published in 2014 in German in the journal Wiener Studies by Gunther Martin and Jana Grusková, researchers at the University of Bern and Comenius University in Bratislava, respectively. Martin and Grusková have published several articles in German and English on the other fragments. Some of the fragments tell of an attempt by the Roman Emperor Decius (who lived A.D. 201-251) to stop the Gothic forces, as described by Martin and Grusková in 2014 in the journal Greek, Roman and Byzantine Studies. In those fragments, Dexippus wrote that Emperor Decius suffered a series of setbacks, losing territory and men. Like Marianus, Emperor Decius also supposedly gave a speech to raise morale among his troops. "Men, I wish the military force and all the provincial territory were in a good condition and not humiliated by the enemy," Emperor Decius told his troops (translation by Martin and Grusková). "But since the incidents of human life bring manifold sufferings … it is the duty of prudent men to accept what happens and not to lose their spirit, nor become weak."
A dramatic passage detailing a Gothic invasion of the Roman Empire in an ancient text that had been lost to history has been found and translated into English. Fragments of the ancient historian Dexippus’ third-century account of the Gothic invasion was copied in an 11th century manuscript that was in the Austrian National Library. Two historians, Christopher Mallan of Oxford University, and Caillan Davenport of the University of Queensland in Australia, used spectral imaging to enhance the ancient text fragments in the 11th century manuscript and translated them into English. The Goths were advancing on the Roman Empire around 250 AD when they were repelled at Thessalonica, says Live Science in an article about Mallan’s and Davenport’s work. The fragment breaks off before Marianus’ speech ends, and the outcome of the battle in Dexippus’ text is left unanswered. Live Science says Dexippus probably invented Marianus’ speech, though the commander may actually have spoken to the troops. Mallan and Davenport’s article was published in the Journal of Roman Studies. Two other researchers, Jana Gruskova of the University of Bern and Gunther Martin of Comenius University in Bratislava, published the fragments relating to the Thermopylae battle first in 2014, Live Science says. One fragment records a speech attributed to Emperor Decius, again probably invented by Dexippus, in which the emperor urges the troops on to victory. Decius was Roman emperor during the first Gothic incursions and tried to stop them and hold the empire together. He lost troops, territory and eventually his life in the process.
The Battle of Abritus, also known as the Battle of Forum Terebronii, occurred near Abritus (Razgrad) in the Roman province of Moesia Inferior in the summer of 251 between the Roman Empire and a federation of Scythian tribesmen under the Goth king Cniva. The Roman army of three legions was soundly defeated, and Roman emperors Decius and his son Herennius Etruscus were both killed in battle. They became the first Roman emperors to be killed by a foreign enemy. It was one of the worst defeats suffered by the Roman Empire against Germanics, rated by the Roman historian Ammianus Marcellinus as on par with the Battle of the Teutoburg Forest in AD 9, the Marcomannic invasion of Roman Italy in 170, and the Battle of Adrianople in 378. In 250–251, a barbarian coalition under the Gothic king Cniva crossed the Roman Danube frontier, defeated the Roman Emperor Decius at Beroe and captured the city of Philippopolis with the help of treason and a stratagem, taking booty and captives. In the summer of 251, as Cniva's force began to return home, Decius, along with his son and co-emperor Herennius Etruscus, fell upon the Goths with an army of three Roman legions. In the battle that ensued, Cniva divided his army into three groups, including one concealed behind a swamp. The Romans achieved initial success against a part of the Gothic army, but were then ambushed in the swamp by Cniva's hidden force and massacred under a barrage of Gothic missiles. Herennius was probably killed by an arrow prior to or during the battle and Decius died in the midst of the chaos and slaughter, buried under the mud. Their bodies were never found. The Goths went on to capture the Imperial treasury of gold coins. The new Roman Emperor Trebonianus Galluswas forced to allow the Goths to return home with their loot and prisoners. The defeat was a complete disaster for Rome, with the emperor's death leading to more political instability and the loss of troops permitting repeated barbarian invasions in the region for the next two decades. The barbarians would not be expelled from Roman territory until 271.
During the "Crisis of the third century" when the Empire almost collapsed, the greatest Gothic invasion so far occurred in 268. The Goths' seaborne allies, the Heruli, supplied a fleet carrying huge armies along the coast of the Black Sea where they ravaged coastal territories in Thrace and Macedonia. Other huge forces crossed the Danube in Moesia. An invasion of Goths into the province of Pannonia was also threatening disaster. In 268, Emperor Gallienus won some important initial victories at land and sea, but it was his successor Claudius II who finally defeated the invaders at the Battle of Naissus in 268 or 269, one of the bloodiest battles of the 3rd century. The invaders incurred thirty to fifty thousand dead. The Battle of Naissus (268 or 269 AD) was the defeat of a Gothic coalition by the Roman Empire under Emperor Gallienus (or Claudius II) near Naissus (Niš in Serbia). The events around the invasion and the battle are an important part of the history of the Crisis of the Third Century. The Goths were engaged near Naissus by a Roman army advancing from the north. The battle most likely took place in 269, and was fiercely contested. Large numbers on both sides were killed but, at the critical point, the Romans tricked the Goths into an ambush by pretended flight. Some 50,000 Goths were allegedly killed or taken captive. It seems that Aurelian, who was in charge of all Roman cavalry during reign of Claudius, led the decisive attack in the battle. A large number of Goths managed to escape towards Macedonia, initially defending themselves behind their laager. Soon, many of them and their pack animals, distressed as they were by the harassment of the Roman cavalry and the lack of provisions, died of hunger. The Roman army methodically pursued and surrounded the survivors at Mount Haemus where an epidemic affected the entrapped Goths. After a bloody but inconclusive battle, they escaped but were pursued again until they surrendered. Prisoners were admitted to the army or given land to cultivate and become coloni. The members of the pirate fleet, after the failed attacks on Crete and Rhodes, retreated and many of them suffered a similar end. However the plague also affected the pursuing Romans and emperor Claudius, who died from it in 270. The psychological impact of this victory was so strong that Claudius became known to posterity as Claudius II Gothicus Maximus ("conqueror of the Goths"). However devastating the defeat, the battle did not entirely break the military strength of the Gothic tribes. Besides, the troubles with Zenobia in the East and the breakaway Gallic Empire in the West were so urgent that the victory at Naissus could only serve as a temporary relief for the troubled Empire. In 271, after Aurelian repelled another Gothic invasion, he abandoned the province of Dacia north of the Danube in order to rationalize the defense of the Empire.
Aurelian (214 or 215 – 275) was Roman Emperor from 270 to 275. Born in humble circumstances, he rose through the military ranks to become emperor. During his reign, he defeated the Alamanni after a devastating war. He also defeated the Goths, Vandals, Juthungi, Sarmatians, and Carpi. Aurelian restored the Empire's eastern provinces after his conquest of the Palmyrene Empire in 273. The following year he conquered the Gallic Empire in the west, reuniting the Empire in its entirety. He was also responsible for the construction of the Aurelian Walls in Rome, and the abandonment of the province of Dacia. His successes were instrumental in ending the Roman Empire's Crisis of the Third Century, earning him the title Restitutor Orbis or "Restorer of the World". Although Domitian was the first emperor who had demanded to be officially hailed as dominus et deus (master and god), these titles never occurred in written form on official documents until the reign of Aurelian. The emperor led his legions to the Balkans, where he defeated and routed the Goths beyond the Danube, killing the Gothic leader Cannabaudes, and assuming the title of Gothicus Maximus. However, he decided to abandon the province of Dacia, on the exposed north bank of the Danube, as too difficult and expensive to defend. He reorganized a new province of Dacia south of the Danube, inside the former Moesia, called Dacia Aureliana, with Serdica as the capital. On his march to the East to reintegrate the Palmyrene Empire to the Roman Empire, Aurelian drove them out of his empire and, unlike others before him, followed them over the Danube. It came to a battle, and Cannabaudes died along with 5,000 of his men. For this victory Aurelian received the surname Gothicus Maximus. At his triumph after his victory over the Palmyrene Empire, he carried with him Gothic women, dressed as Amazons, and a chariot, carried by four stags, that is said to have belonged to Cannabaudes. Despite his victory over Cannabaudes, Aurelian abandoned the province of Dacia, which was populated by barbaric tribes such as the Goths. So, Aurelian had averted the Gothic menace for a century. On one hand, they were frightened off, on the other hand they were busy with the vacant lands in Dacia.
Πηγή : https://www.britannica.com/biography/Publius-Herennius-Dexippus
https://www.ancient-origins.net/news-history-archaeology/epic-battle-between-goths-and-greeks-revealed-long-lost-ancient-text-005563
https://www.livescience.com/54092-goth-greek-battle-revealed-in-ancient-text.html
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Decius
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Abritus
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Cannabaudes
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Aurelian
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Gothic_Wars
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Naissus
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Goths
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Heruli
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Dexippus

Μέγας Αλέξανδρος : Η έκλειψη σελήνης πριν την αποφασιστική μάχη στα Γαυγαμηλα

Έκλειψη Σελήνης είναι το φαινόμενο κατά το οποίο η Σελήνη περνά ακριβώς πίσω από την Γη στην σκιά της. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο εάν ο Ήλιος, η Γη και η Σελήνη είναι σε συζυγία, με την Γη ευρισκόμενη μεταξύ των δύο άλλων σωμάτων. Κάτι τέτοιο είναι δυνατόν μονάχα σε νύχτα με πανσέληνο. Η διάρκεια και το είδος μιας έκλειψης εξαρτώνται από την θέση της Σελήνης σε σχέση με τα σημεία που η τροχιά της τέμνεται με την εκλειπτική. Εν αντιθέσει με την έκλειψη Ηλίου, που είναι ορατή από μικρές σχετικά περιοχές της Γης, μια έκλειψη Σελήνης είναι ορατή από οποιοδήποτε σημείο στην πλευρά της Γης που είναι νύχτα. Το φαινόμενο έχει διάρκεια μερικών ωρών, ενώ μια ολική έκλειψη Ηλίου διαρκεί μονάχα μερικά λεπτά, διότι η Σελήνη έχει μικρότερη σε μέγεθος σκιά. Η σκιά της Γης μπορεί να διαχωρισθεί νοητά σε δύο ομόκεντρους κύκλους, την καθαυτή σκιά (umbra) και την παρασκιά (penumbra). Η Σελήνη δεν δέχεται απευθείας ηλιακό φως όταν διέρχεται από την σκιά της Γης, ενώ δέχεται όταν διέρχεται από την παρασκιά. Το είδος της έκλειψης καθορίζεται από το κατά πόσον η Σελήνη διέρχεται από τους δύο νοητούς κύκλους. Οι ολικές εκλείψεις, δηλαδή αυτές κατά τις οποίες διέρχεται από την καθαυτή σκιά, είναι σχετικά σπάνιες. Κάθε χρόνο συμβαίνουν από δύο ως πέντε εκλείψεις, οι περισσότερες εκ των οποίων δεν είναι όμως ολικές. Αν είναι γνωστή η ημερομηνία και η ώρα που έλαβε χώρα μια έκλειψη, είναι δυνατή η πρόβλεψη των επόμενων. Πολλοί αρχαίοι πολιτισμοί είχαν μύθους που έδιναν την δική τους ερμηνεία στο φαινόμενο, το οποίο μπορεί να εκλαμβανόταν ως καλός ή κακός οιωνός. Οι αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν πρωτοπόροι, διότι ανέφεραν ότι η Γη είναι στρογγυλή και μάλιστα χρησιμοποίησαν την σκιά της επί της Σελήνης ως απόδειξη.
Το φεγγάρι, λοιπόν, λαμπρό ή μαγικό, χάρτινο, αργυρό είλκυε πάντα την προσοχή των κατοίκων της γης. Γιατί μπορεί ο ήλιος να είναι ο πανεπόπτης (πανόπτης) του ηλιακού μας συστήματος και η πηγή της ζωής στη γη, η σελήνη επηρεάζει τις ισορροπίες στην επιβίωση των όντων στο ζωικό και φυτικό βασίλειο. Η ονομασία της σελήνης είναι φεγγάρι, υποκοριστικό του φέγγος, φέγγον (Πόντος, Καλαβρία). Προσωποποιημένη, όπως ο ήλιος έχει μητέρα στην οποία πηγαίνει κατά το διάστημα της ημέρας, δειπνάει, όταν αργεί να φανεί. Στα παραμύθια είναι ανθρωποφάγος, όπως οι δράκοντες, λάμιες ο ήλιος, η Εκάτη. «Οι παρατηρήσεις των ουρανίων φαινομένων αφορούν κυρίως τον ήλιο, και το φεγγάρι. Αν στη διάρκεια του χειμώνα, την ώρα που βασιλεύει ο ήλιος, υπάρχει μπροστά ένα σύννεφο, αυτό είναι προμήνυμα βροχής. Αν η δύση είναι κόκκινη, θα έχουμε νοτιά. Το φεγγάρι το προσέχουν πολύ περισσότερο οι καιροσκόποι, γιατί ο κύκλος του προσδιορίζει τις αλλαγές του καιρού. Αν το νέο φεγγάρι είναι ξαπλωμένο, θα έχει κακοκαιρία. Αν είναι όρθιο, θα έχουμε καλοκαιρία. "Ορθιο φεγγάρι, ξάπλα καραβοκύρης" λέει μια παροιμιακή έκφραση, υποδηλώνοντας τα γαλήνια νερά και επομένως την άνετη οδήγηση του πλοίου. Λένε επίσης ότι όταν το φεγγάρι έχει "αλώνι", δηλαδή αυτόν το φωτεινό κύκλο που θυμίζει δαχτυλίδι, θα έχει αέρα. Και βέβαια όλα αυτά δεν είναι νέα. Ο Θεόφραστος στο «Περί σημείων, υδάτων και πνευμάτων και χειμώνων και ευδιών» γράφει: «Αν ενώ πνέει βοριάς, το μισοφέγγαρο στέκει όρθιο, συνήθως θα φυσήξουν ζέφυροι και ο μήνας θα είναι θυελλώδης. Όταν το επάνω κέρας του μισοφέγγαρου γέρνει προς τα κάτω, θα επικρατήσουν βόρειοι άνεμοι τον υπόλοιπο μήνα. Αν γέρνει το κάτω κέρας, νότιοι». «Ένας κύκλος γύρω από τη Σελήνη σημαίνει αέρα περισσότερο απ' ότι αν είναι γύρω από τον Ήλιο. Και στις δύο όμως περιπτώσεις, αν υπάρχει μια διακοπή στον κύκλο, σημαίνει άνεμο που θα έρθει από την πλευρά που υπάρχει η διακοπή». «Αν η Σελήνη δείχνει πύρινη, σημαίνει ότι ο μήνας θα έχει ανέμους, ενώ αν είναι σκοτεινή, θα έχει βροχές. Και οποιοδήποτε σημάδι δίνει η Σελήνη, το δίνει όταν είναι τριών ημερών». Αλλά και ο Άρατος στο «Φαινόμενα και Διοσημεία» γράφει: «Αν η Σελήνη είναι λεπτή και καθαρή την τρίτη μέρα, δείχνει πως θα ’ρθει ξαστεριά. Και όταν λεπτή και κοκκινόχρωμη είναι, προλέγει ανέμους. Αν τα άκρα της δεν είναι διαυγή και τα κέρατά της δεν είναι αιχμηρά κι έχει αδύναμο φως, αυτό αποτελεί σημάδι πως θα πνεύσει νότιος άνεμος ή ότι θα πέσει βροχή». Πηγή και σύμβολο γονιμότητας, το θηλυκό ετερόφωτο άστρο σε σχέση με τον αρσενικό φωτεινό ήλιο, μαγεύει με το χλωμό του φως, δημιουργεί ατμόσφαιρα υποβλητική μέσα στη σκοτεινή απεραντοσύνη της νύχτας. Ενώ ο ήλιος είναι η ζωή, το απαραίτητο, το χρήσιμο, η λογική, η σελήνη είναι η ομορφιά, το επιπλέον, η φαντασία, το υποκειμενικό, το θελκτικά επικίνδυνο. Είναι γνωστό, ότι στην ελληνική μυθολογία, όπως και στις παραδόσεις πολλών λαών,  η Σελήνη και η Ηώς είναι αδελφές του Ήλιου. Τέκνα του Ήλιου και της Σελήνης είναι τα αστέρια. Η Σελήνη προσδιορίζει τη σεξουαλικότητα και τη γονιμότητα των έμβιων όντων. Πολλοί λαοί αποδίδουν τα στάδια του ανθρώπινου κύκλου, δηλαδή την παιδική ηλικία, εφηβεία, ωριμότητα, γερατειά και θάνατο, στον κύκλο και στις φάσεις του φεγγαριού.  Οι φάσεις της σελήνης εξετάζονται ιδιαίτερα για την έναρξη εργασιών ή σημαντικών γεγονότων στη ζωή των ανθρώπων. Έτσι θεωρείται καλό να αναλαμβάνει κανείς κάποιο έργο, όταν η σελήνη γεμίζει, και μάλιστα αυτός που προοδεύει στις δουλειές του θεωρείται ότι γεννήθηκε με πανσέληνο. Το αντίθετο πιστεύεται για τη χάση της σελήνης (χασοφεγγιά). Η έκλειψη ηλίου και σελήνης προκαλεί δεισιδαίμονες φόβους σε όλους τους λαούς, καθώς θεωρείται ότι προμηνύει κακό, συνήθως πόλεμο και αιματοχυσία. Έτσι γίνονται προσπάθειες εκφοβισμού των δαιμονίων του κακού με προσευχές και παρακλήσεις, την δημιουργία θορύβων με μεταλλικά αντικείμενα.
Η μάχη στα Γαυγαμηλα ήταν η πιο αποφασιστική μάχη που έδωσε ο Μέγας Αλέξανδρος εναντίον των Περσών. Συνήφθη την 1η Οκτωβρίου 331 π.Χ. στα Γαυγάμηλα, μία πεδινή περιοχή, την οποία μπορούμε να την προσδιορίσουμε σήμερα μεταξύ Μοσούλης και Αρμπίλ στο Ιράκ. Ο Δαρείος διάλεξε την ανοιχτή πεδιάδα των Γαυγαμήλων, προκειμένου να αντιπαρατεθεί για δεύτερη φορά με τον Αλέξανδρο. Εκεί, η τεράστια περσική στρατιά θα μπορούσε να ελιχθεί με άνεση και να εκμεταλλευτεί τον όγκο της. Ο Αλέξανδρος έφθασε στο πεδίο της μάχης στα τέλη Σεπτεμβρίου, αφού οι δυνάμεις του διάβηκαν τον Τίγρη και τον Ευφράτη, χωρίς να συναντήσουν την παραμικρή αντίσταση. Tο καλοκαίρι έφθανε στην κορύφωσή του, όταν ο Aλέξανδρος περνούσε από τις πεδιάδες της νότιας Aρμενίας, κάνοντας μία μεγάλη παράκαμψη των θέσεων που υπολόγιζε ότι μπορούσαν να είχαν καταλάβει οι Πέρσες. Σύντομα, αφού το ελληνικό στράτευμα είχε ήδη μπει στη ασσυριακή πεδιάδα, τα τμήματα προκάλυψης και ανιχνευτών συνέλαβαν Πέρσες αιχμαλώτους, οι οποίοι ενημέρωσαν τον Aλέξανδρο ότι ο Δαρείος τον περίμενε με ένα τεράστιο στράτευμα.  Tο μοναδικό φυσικό εμπόδιο που έστεκε ανάμεσα στους Mακεδόνες και τους Πέρσες, ήταν ο Tίγρης, στις όχθες του οποίου ο Δαρείος θα μπορούσε να προσπαθήσει να σταματήσει τον αντίπαλό του. Ωστόσο, μετά από κάποιες αναγνωριστικές κινήσεις και μία προσπάθεια παραπλάνησης των Περσών ανιχνευτών, ο Aλέξανδρος διαπεραίωσε τους άνδρες του στην ανατολική όχθη του Tίγρη, χωρίς να δεχτεί επίθεση από τις ελαφρές περσικές φρουρές που είχε αφήσει ο Bασιλιάς των Bασιλέων. Ως φαίνεται, ο Δαρείος είχε αποφασίσει να αναμετρηθεί "στα ίσα" με τον Aλέξανδρο. Aλλωστε, όλες οι κινήσεις του στη στρατηγική σκακιέρα είχαν έναν στόχο: να φέρουν τον Aλέξανδρο και το στρατό του σε τοποθεσία που θα είχε επιλέξει ο ίδιος ο Δαρείος και να δώσουν μάχη υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις που θα επέλεγε ο ίδιος. Στο πλαίσιο αυτό εντασσόταν και η στρατηγική "καμένης γης" που εφάρμοζε ο διοικητής του αποσπάσματος προκάλυψης του Δαρείου, Mαζαίος. Bεβαίως, ο Aλέξανδρος δεν ακολούθησε τον Mαζαίο, αφού επέλεξε βορειότερα περάσματα (ώστε ταυτόχρονα να έχει διαθέσιμη και τροφή για τους άνδρες του και βοσκή για τα άλογα), αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, αφού τελικώς ο Aλέξανδρος κινήθηκε σε συνάντηση του Δαρείου εκεί όπου είχε επιλέξει ο τελευταίος. Eίχε μάλιστα κάνει όλες τις αναγκαίες προετοιμασίες για να "υποδεχτεί" τον αντίπαλό του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο - δηλαδή, με τον τρόπο που θα εξασφάλιζε στο στρατό του τη νίκη σε αυτήν την τόσο καθοριστική μάχη. H πεδιάδα που είχε επιλέξει για να αναπτύξει τις δυνάμεις του, ήταν αρκετά μεγάλη, έχοντας αρκετό πλάτος, ώστε ο Δαρείος να μπορέσει, αυτή τη φορά, να εκμεταλλευτεί το σύνολο του τεράστιου στρατού που είχε συγκεντρώσει (τουλάχιστον 250.000 σύμφωνα με μετριοπαθείς υπολογισμούς) και να υπερφαλλαγγίσει τις δυνάμεις του Aλέξανδρου. O Δαρείος προέβη και σε μία ακόμη σειρά κινήσεων, ώστε να δημιουργήσει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για τη νίκη του: προχώρησε στη διαμόρφωση του εδάφους, ώστε να το καταστήσει κατάλληλο για την ορμητική επέλαση των τρομερών δρεπανηφόρων αρμάτων που διέθετε σε μεγάλους αριθμούς και για το πολυπληθές ιππικό του. Eπίσης, έστρωσε εμπόδια (πασσάλους κ.ά.) στα σημεία απ' όπου έκρινε ότι θα μπορούσε να τον υπερφαλλαγγίσει ενδεχομένως το μακεδονικό και θεσσαλικό ιππικό, ενώ διαμόρφωσε το έδαφος κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να "πείσει" τον Aλέξανδρο να επιτεθεί μέσω ενός συγκεκριμένου διαδρόμου. Kαθώς ο Aλέξανδρος πλησίαζε και οι προκεχωρημένοι ανιχνευτές του Δαρείου τον ενημέρωναν για την προσέγγιση της τρομερής στρατιάς του, η μοίρα έπαιξε ένα πολύ άσχημο παιχνίδι στον Πέρση ηγεμόνα. Tη νύχτα της 20ής Σεπτεμβρίου του 331 π.X. έγινε μία έκλειψη Σελήνης, που σκόρπισε φόβο μεταξύ των Περσών. Tην έκλειψη και την αντίδραση των Eλλήνων περιγράφουν οι ελληνικές πηγές. Για την άποψη των Περσών επί του θέματος, έχουμε την πηγή των Aστρονομικών Hμερολογίων της Bαβυλώνας, που αναφέρουν χαρακτηριστικά: "Tην 13η μέρα του μήνα Oυλουλού, την πέμπτη χρονιά του Δαρείου, έγινε έκλειψη της Σελήνης, καθώς έδυε ο Δίας. O Kρόνος ήταν τέσσερα δάχτυλα μακριά. Kαθώς η έκλειψη γινόταν ολική, ένας δυτικός άνεμος φυσούσε και, καθώς το φεγγάρι εμφανιζόταν ξανά, ένας ανατολικός άνεμος φύσηξε. Kατά τη διάρκεια της έκλειψης υπήρχαν θάνατοι και λοιμοί." Σε άλλα σημεία των ίδιων αστρονομικών ημερολογίων διαβάζουμε τι ακριβώς σημαίνουν οι οιωνοί. Oι Πέρσες μάγοι θεωρούσαν την έκλειψη ως ιδιαίτερα σημαντική, αφού η Σελήνη συμβόλιζε την περσική κυριαρχία. Kαι οι Bαβυλώνιοι είχαν τις δικές τους αντιλήψεις. Mία έκλειψη Σελήνης την 13η μέρα ενός μήνα σήμαινε μία καταστροφή για τη Bαβυλώνα. H έκλειψη το μήνα Oυλουλού σήμαινε καταστροφή για την Περσία - οπότε ο συνδυασμός των δύο σήμαινε πτώση της περσικής κυριαρχίας στη Bαβυλώνα. O δυτικός άνεμος σήμαινε ότι η καταστροφή θα ερχόταν από τη Δύση και ο ανατολικός άνεμος καθώς υποχωρούσε η έκλειψη, ότι η Aνατολή θα προσέφερε το ύστατο καταφύγιο.
Tην ώρα που οι Πέρσες και Bαβυλώνιοι σοφοί που συνόδευαν τον Δαρείο απελπίζονταν από τα κακά σημάδια και μετέδιδαν την απαισιοδοξία και στους - ούτως ή άλλως έχοντες χαμηλό ηθικό - στρατιώτες του Mεγάλου Bασιλιά, ο Aλέξανδρος χρησιμοποίησε και αυτήν την αφορμή για να εξυψώσει το ηθικό των ανδρών του. Προσέφερε θυσίες και τα σφάγια που εξετάστηκαν από το μάντη Aρίστανδο "απεκάλυψαν", πολύ βολικά, ότι η έκλειψη ήταν καλός οιωνός και ότι έδειχνε ότι πριν περάσει ένας μήνας, οι Eλληνες θα έδιναν μάχη και θα νικούσαν. Oι κακοί οιωνοί για τους Πέρσες συνεχίστηκαν: τρεις μέρες αργότερα, σύμφωνα πάλι με τα "Aστρονομικά Hμερολόγια", η πτώση ενός ευμεγέθους μετεωρίτη έγινε ορατή από το στρατόπεδο του Δαρείου. Mετά από ακόμη τρεις μέρες, άλλος ένας οιωνός, που τα ημερολόγια αναφέρουν ως "τείχος φωτιάς" χωρίς να εξηγούν τι ακριβώς ήταν, ήλθε να καταρρακώσει ακόμη περισσότερο το ηθικών των Περσών.Παρότι ο Δαρείος είχε κάνει ό,τι μπορούσε και ο Aλέξανδρος ουσιαστικά βάδιζε σε μία παγίδα, το ηθικό στο στρατόπεδο των Περσών βρισκόταν μετά και τα "θεϊκά σημάδια", στο ναδίρ. Oι Πέρσες ήταν πεπεισμένοι ότι οι Θεοί αγαπούσαν τους Eλληνες και θα τους βοηθούσαν να καταλύσουν την περσική ισχύ. O Δαρείος προσπάθησε να διασώσει ό,τι μπορούσε με μία τελευταία απεγνωσμένη κίνηση. Eστειλε αντιπροσωπία στον Aλέξανδρο και του προσέφερε ειρήνη, με αντάλλαγμα όλη την επικράτεια δυτικά του Eυφράτη και το χέρι της μίας από τις κόρες του. Eνας άλλος ηγέτης ίσως να δεχόταν, όχι, όμως, ο γιος του Φιλίππου. O Aλέξανδρος δεν θα ικανοποιούνταν με "μισή νίκη", όταν βρισκόταν τόσο κοντά σε αυτό που ήταν εξαρχής ο στόχος του: την πλήρη κατάλυση της Περσικής αυτοκρατορίας. Aρνήθηκε τις προτάσεις του Δαρείου και ξεκίνησε να ετοιμάζει το στρατό για τη μεγάλη μάχη. Οι Πέρσες αφησαν ανυπολόγιστο αριθμό νεκρών επί του πεδίου της μάχης, ενώ οι Μακεδόνες από 100 έως 3.000, σύμφωνα με τις διάφορες πηγές. Οι άνδρες του Αλέξανδρου πήραν ως λάφυρα 4.000 τάλαντα από τη σκηνή του Δαρείου, το άρμα του και το προσωπικό του τόξο, καθώς και τους πολεμικούς ελέφαντες, που δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στη μάχη. Ο Αλέξανδρος μπήκε θριαμβευτικά στη Βαβυλώνα και ανακηρύχθηκε «Μεγάλος Βασιλεύς». Ο Δαρείος κατέφυγε στα βουνά της Μηδίας, με σκοπό να ανασυγκροτήσει τον στρατό του και να επιτεθεί εκ νέου στον Αλέξανδρο. Δεν πρόλαβε, καθώς ο Βήσσος, που εποφθαλμιούσε το θρόνο, τον έπιασε αιχμάλωτο και τον σκότωσε το 330 μ.Χ. Ήταν, όμως, αργά γι' αυτόν. Ο Αλέξανδρος ήταν ο κυρίαρχος της Ασίας και της Μεγάλης Περσικής Αυτοκρατορίας.
Πηγή : http://www.militaryhistory.gr/articles/view/140
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Έκλειψη_Σελήνης
http://www.kathimerini.gr/946011/article/epikairothta/ellada/h-selhnh-feggari-sth-laikh-kosmikh-antilhyh-kai-praktikh
https://www.sansimera.gr/articles/175

Μυστηριώδεις μάντεις και υπερφυσικά φαινόμενα στην εκστρατεία του Μέγα Αλέξανδρου

Ο Αρίστανδρος επίσης Αρίστανδρος ο Τελμησσεύς ήταν μάντης της αρχαιότητας. Ακολούθησε την εκστρατεία του Αλεξάνδρου κατά των Περσών. Γεννήθηκε περί το 380 π.Χ., στην Τελμησσό της Λυκίας, κοντά στα σύνορα με την Καρία. Ήδη στην αυλή του Φιλίππου το 357/6, ερμήνευσε ορθά ένα όνειρο για την εγκυμοσύνη της Ολυμπιάδας. Παρά το γεγονός ότι σήμερα ορισμένα περιστατικά για τη ζωή του δίπλα στον Αλέξανδρο θεωρούνται μυθεύματα, ο Αρίστανδρος ήταν μορφή που ασκούσε επιρροή κατά τις εκστρατείες του Αλεξάνδρου. Κείμενα του Αρίστανδρου μαρτυρούνται από τον Πλίνιο, τον Αρτεμίδωρο, Ωριγένη. Είναι πιθανό πως τα έργα που τού αποδίδονται είναι προϊόντα μιας Αριστανδρικής σχολής μάντεων, καθώς η πατρίδα του Αρίστανδρου, η Τελμησσός της Λυκίας ήταν παροιμιώδης για την αγάπη της στους μάντεις.
Η θεωρία της θεϊκής καταγωγής του Αλεξάνδρου είχε αρχικά διατυπωθεί από τη μητέρα του, την Ολυμπιάδα, πριν ακόμη τον συλλάβει, η οποία είχε αναφέρει ότι κάποιο βράδυ, κατά την προετοιμασία του γάμου της και πριν κοιμηθεί για πρώτη φορά με τον Φίλιππο, είδε ένα όνειρο. Σε αυτό άκουσε πρώτα μία βροντή, μετά έπεσε στην κοιλιά της ένας κεραυνός και ξέσπασε σε φλόγες, που έσβησαν διασκορπιζόμενες στο χώρο. Το παιδί, που θα έφερνε στον κόσμο ανήκε στον θεό, που είχε χαρακτηριστικά την βροντή και τον κεραυνό, δηλαδή τον Δία και όχι στον θνητό σύζυγό της. «Ωθήθηκε» ο Φίλιππος να δει ένα όνειρο, που διόρθωνε εκείνο της Ολυμπιάδας. Σύμφωνα με αυτό είδε ότι έβαλε στην κοιλιά της την σφραγίδα του, που είχε σχήμα λέοντα. Κατόπιν ο μάντης Αρίστανδρος γνωμάτευσε ότι ουδεμία σφραγίδα αποτυπώνεται επάνω σε κάτι κενό, άρα το όνειρο αποδείκνυε ότι η Ολυμπιάδα θα έμενε έγκυος από τον Φίλιππο και ότι το παιδί θα είχε χαρακτήρα λιονταριού.
Ο Μέγας Αλέξανδρος ξεκίνησε την εκστρατεία του με 32.000 στρατιώτες και σε διάστημα δέκα ετών έφτασε μέχρι την μακρινή Ινδία. Παρά τον ολιγάριθμο στρατό του, δημιούργησε την μεγαλύτερη αυτοκρατορία της αρχαιότητας και διέδωσε στους «βαρβάρους» τον ελληνικό ιδεώδες και πολιτισμό. Στο έργο του τον βοήθησαν σπουδαίοι Έλληνες επιστήμονες που τον ακολούθησαν στην εκστρατεία. Ανάμεσα τους ήταν σημαντικοί φιλόσοφοι, γιατροί, αρχιτέκτονες, τοπογράφοι, καλλιτέχνες και μάντεις. Μια από τις σημαντικότερες ομάδες μη στρατιωτικών ακολούθων ήταν οι μάντεις, όπως ο Αρίστανδρος από την Τελμισσό και ο Κλεομένης από τη Σπάρτη. Ερμήνευαν τους οιωνούς και τα παράξενα όνειρα και συμβούλευαν τον βασιλιά. Ο Πλούταρχος είχε περιγράψει ότι κάποια στιγμή ο Αρίστανδρος έκανε θυσία και είδε ότι η πόλη της Τύρου θα κυριευόταν εκείνο τον μήνα. Εν τω μεταξύ οι Μακεδόνες πολιορκούσαν για μήνες την φοινικική πόλη. Όταν ο Αρίστανδρος ανακοίνωσε την προφητεία του, οι στρατιώτες γέλασαν γιατί εκείνη ήταν η τελευταία μέρα του μήνα. Τότε, ο Αλέξανδρος διέταξε να μην θεωρείται εκείνη η μέρα η τριακοστή αλλά η εικοστή όγδοη και αμέσως να γίνει επίθεση, με αποτέλεσμα η πόλη να κυριευτεί σε μερικές ώρες, όπως είχε προφητεύσει ο μάντης. Στο έργο "Αλεξάνδρου Ανάβασις" του Αρριανού εμφανίστηκε ΑΤΙΑ. Συνέβη κατα την πολιορκία της Τύρου και, σύμφωνα με το κείμενο, "ιπτάμενες ασπίδες σε τριγωνικό σχηματισμό έκαναν την εμφάνισή τους στον ουρανό, πάνω από τα κεφάλια των Μακεδόνων στρατιωτών". Στη συνέχεια οι ασπίδες αυτές κατευθύνθηκαν κάνοντας γύρους πάνω από την Τύρο, ενώ μια από αυτές εξαπέλυσε μια φωτεινή πύρινη ακτίνα. Ακολούθησαν και οι υπόλοιπες, μπροστά στα μάτια των έκπληκτων στρατιωτών, μέχρι που ένα τμήμα από τα πέτρινα τείχη της Τύρου σωριάστηκε, επιτρέποντας στους Μακεδόνες να εισβάλουν στην πόλη.
Όλες οι χώρες των μεσογειακών παραλίων της σημερινής Μέσης Ανατολής ήταν στα χέρια του Αλεξάνδρου, εκτός από τη Γάζα στην Παλαιστίνη. Η Γάζα ήταν η τελευταία πόλη πριν από την έρημο και απείχε από τη θάλασσα 20 στάδια (περίπου 3,7 χμ), περιβαλλόταν από παραθαλάσσιο έλος, ήταν μεγάλη, προσβάσιμη μόνο μέσω αμμώδους εδάφους, χτισμένη σε ψηλή πρόσχωση και την προστάτευαν ισχυρά τείχη. Ο διοικητής της, ο ευνούχος Βάτης, θεωρώντας ότι η πόλη του ήταν απόρθητη, είχε κάνει από νωρίς προμήθειες για μακροχρόνια πολιορκία, προσέλαβε Άραβες μισθοφόρους και αρνήθηκε να παραδοθεί. Επειδή είχε προηγηθεί κάποιο θεϊκό σημάδι και ο μάντης Αρίστανδρος του είπε ότι θα κινδύνευε η ζωή του, ο Αλέξανδρος κρατήθηκε μακριά από τις βολές των υπερασπιστών. Αρριανός : " Μόλις νόμισαν οι Μακεδόνες ότι το πρόχωμα είχε υψωθεί εκεί όπου έπρεπε, τοποθέτησαν επάνω σε αυτό τις μηχανές και άρχισαν να τις κινούν εναντίον του τείχους της Γάζας. Στο μεταξύ, ενώ κάποια μέρα θυσίαζε ο Αλέξανδρος και ήταν στεφανωμένος και έτοιμος να αρχίσει σύμφωνα με το έθιμο τη θυσία του πρώτου σφαγίου, ένα σαρκοφάγο πτηνό πέταξε πάνω από τον βωμό και άφησε να πέσει στο κεφάλι του Αλεξάνδρου μια πέτρα που κρατούσε στα πόδια του. Ο Αλέξανδρος ρώτησε τον μάντη Αρίστανδρο τί σήμαινε το θεϊκό σημάδι. Ο μάντης του αποκρίθηκε: «Βασιλιά μου, θα κυριέψεις την πόλη, πρέπει όμως να είσαι σήμερα προσεκτικός». Όταν όμως οι Άραβες έκαναν έξοδο, πυρπόλησαν τις μηχανές και απώθησαν τους Μακεδόνες, έτρεξε με τους υπασπιστές και απέτρεψε την καταισχύνη μίας φυγής. Στη φάση αυτή τραυματίσθηκε σοβαρά από βέλος καταπέλτη, που διαπέρασε την ασπίδα και το θώρακά του.  Οι κινήσεις του μηχανικού καλύπτονταν από καταιγισμό βελών, που προξενούσε απώλειες στους Γαζαίους, οι οποίοι ωστόσο άντεξαν σε τρία επιθετικά κύματα. Λόγω των μεγάλων απωλειών τους και των εκτεταμένων ζημιών στα τείχη, το τέταρτο επιθετικό κύμα τους κατέβαλε εύκολα. Οι Μακεδόνες είχαν πολύ υψηλό φρόνημα, κόμπαζαν για τα κατορθώματά τους και έριζαν ποιος θα ανεβεί πρώτος στις κλίμακες. Τελικά πρώτος πάτησε στα τείχη της Γάζας ο εταίρος Νεοπτόλεμος από το γένος των Αιακιδών. Πέρασαν με μεγάλη ευκολία τα τείχη και άνοιγαν διαδοχικά τις πύλες, απ’ όπου όλο και περισσότεροι πολιορκητές εισέβαλλαν στην πόλη. Οι υπερασπιστές της όμως δεν εγκατέλειψαν τον αγώνα. Παρέμειναν όλοι συγκεντρωμένοι, πολέμησαν ηρωικά χωρίς να χαλάσουν τις γραμμές τους και έπεσαν μέχρις ενός, ανεβάζοντας τους πεσόντες σε 10.000. Στη συνέχεια ο Αλέξανδρος εξανδραπόδισε τα γυναικόπαιδα, μετέφερε τους γειτονικούς πληθυσμούς, για να την κατοικήσουν, και τη χρησιμοποίησε ως φρούριο. Η πολιορκία της Γάζας διήρκεσε δύο μήνες, τον Μεταγειτνιώνα (15 Αυγούστου – 16 Σεπτεμβρίου) και τον Βοηδρομιώνα (15 Σεπτεμβρίου – 16 Οκτωβρίου) του 332 π.Χ.
Πολλά έχουν γραφεί για την επίσκεψη του Αλεξάνδρου στο μαντείο του Άμμωνος Διός στην έρημο της Λιβύης, ωστόσο δεν είναι γνωστό ούτε τι ερωτήσεις έγιναν από τον στρατηλάτη, ούτε τί απαντήσεις πήρε. Οι «Απόρρητες μαντείες» για τις οποίες κάνει λόγο ο Αλέξανδρος σε επιστολή του προς την μητέρα του έμειναν για πάντα μυστικές αφού μητέρα και γιος δεν συναντήθηκαν ποτέ μετά την επίσκεψη του Μακεδόνα βασιλιά στον Άμμωνα. Ο Αλέξανδρος συμβουλεύτηκε ξανά τον μαντείο του Διός Άμμωνος μετά τον θάνατο του αγαπημένου του Ηφαιστίωνος, στέλνονταν αντιπροσώπους του και ρωτώντας αν πρέπει ο Ηφαιστίων να λατρεύεται ως ήρωας ή ως θεός. Η απάντηση ήταν πρέπει να τιμάται ώς ήρωας και ο Αλέξανδρος ακολούθησε πρόθυμα τη συμβουλή του μαντείου. Αρκετοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι αποφασιστική καμπή στην εξέλιξη του Αλεξάνδρου υπήρξε η επίσκεψή του στο Μαντείο του Άμμωνος, στην έρημο Σίβα. Ωστόσο, οι συνθήκες αυτής της επίσκεψης έχουν λάβει περισσότερο συμβολικό παρά ιστορικό χαρακτήρα. Το 322 π.Χ. εισέβαλε στην Αίγυπτο, αναγκάζοντας τις δυνάμεις του Δαρείου Γ’ να υποχωρήσουν στην πατρίδα τους. Στην Αίγυπτο υποδέχτηκαν τον Αλέξανδρο λίγο έως πολύ ως απελευθερωτή και λυτρωτή, γιατί οι σχέσεις τους με τους Πέρσες δεν υπήρξαν ποτέ φιλικές. Εκεί ο Αλέξανδρος έμεινε αρκετούς μήνες, παρεκκλίνοντας από το αυστηρό και άκαμπτο κατακτητικό του πρόγραμμα. Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο στρατηλάτης γοητεύτηκε από τη χώρα. Από την άλλη, και με πιο ρεαλιστικές ερμηνείες, είναι γεγονός ότι η Αίγυπτος του εξασφάλιζε τους διαύλους επικοινωνίας με την Ελλάδα, όπως επίσης τον βοηθούσε σημαντικά στη διεκδίκηση από τους Φοίνικες του ελέγχου των εμπορικών οδών της Μεσογείου.
Στις 14 Νοεμβρίου του 322 π.Χ. ο Αλέξανδρος στέφτηκε Φαραώ και αναγορεύτηκε σε ζώσα θεότητα. Η πράξη του αυτή ήρθε σε άμεση αντίθεση με την ελληνική παράδοση, η οποία αποδοκίμαζε έντονα τη θεοποίηση των θνητών. Μάλιστα τους επόμενους δυο μήνες ο Αλέξανδρος δαπάνησε μεγάλα χρηματικά ποσά προκειμένου να ανακαινίσει τους αιγυπτιακούς ναούς και να αποδώσει τιμές στους πολιούχους τους. Επίσης γνωρίζουμε ότι μελέτησε και τα τοπικά ήθη και έθιμα. Στις αρχές του 331 π.Χ. εγκαταλείπει τη Μέμφιδα και ακολουθώντας βόρεια παραθαλάσσια πορεία φτάνει στο σημείο εκείνο όπου ίδρυσε την Αλεξάνδρεια. Από εκεί περνά όλη την παραθαλάσσια περιοχή από τον Νείλο έως τον Ατλαντικό που καλύπτει η Λιβύη για να στραφεί προς τον Νότο συνοδευμένος με μια ομάδα ολιγάριθμων ιχνηλατών. Ο Αλέξανδρος, σχεδόν μόνος, βρέθηκε στην καρδιά της ερήμου έχοντας ως προορισμό την Όαση Σίβα, έδρα του Μαντείου του Άμμωνος. Επρόκειτο για ένα ταξίδι ιδιαίτερα παράτολμο, που ενείχε μεγάλους κινδύνους. Λέγεται χαρακτηριστικά ότι παλαιότερα ο Πέρσης βασιλιάς Καμβύσης είχε στείλει χιλιάδες στρατό προκειμένου να κατακτήσει τη Σίβα, όμως οι άνδρες του εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς. Αυτό το εγχείρημα δεν το είχε αποτολμήσει κανένας και εκ των Φαραώ. Παρά τις προσπάθειες που έγιναν προκειμένου να μην πραγματοποιήσει αυτή την επιθυμία του, ο Αλέξανδρος υπήρξε ανένδοτος. Αντιμετωπίζοντας αυτός αλλά και η ομάδα του όλη την γκάμα των δυσκολιών μιας ακραία αφιλόξενης ερήμου, κατάφεραν τελικά να φτάσουν με εμφανή τα σημάδια μιας επίπονης καταπόνησης στην Όαση Σίβα.
Από τις εκβολές του Νείλου, όπου είχε οριοθετήσει την πόλη του, ο Αλέξανδρος ξεκίνησε με ένα ελαφρύ και ταχυκίνητο απόσπασμα συνοδείας για το μαντείο του Άμμωνα Ρα στην όαση Σίουα, ένα δύσκολο ταξίδι περίπου 530 χλμ ή 2.867 σταδίων, δηλαδή περίπου 15 σταθμών. Κανένας από τους αρχαίους ιστορικούς δεν αναφέρει πόσο στρατό πήρε μαζί του ο Αλέξανδρος, αλλά θα πρέπει να θεωρούμε ως δεδομένο ότι ήταν ελαφροί πεζοί και ιππείς, ίσως υπασπιστές και πρόδρομοι, ενώ για τη μεταφορά των εφοδίων ο Κούρτιος λέει ότι χρησιμοποιήθηκαν καμήλες. Προχώρησε παραλιακά, ώστε να έχει την υποστήριξη του στόλου, διέσχισε την όχι εντελώς άνυδρη έρημο και μετά από 1.600 στάδια (295 χλμ) έφτασε στο Παραιτόνιο (Μάρσα Ματρούχ). Εκεί τον συνάντησαν πρέσβεις από τις ελληνικές πόλεις της Κυρηναϊκής. Του παρέδωσαν ένα στεφάνι, 300 ίππους πολεμιστάς, 5 εξαιρετικά τέθριππα (ίσως ένα από κάθε μέλος της ελληνικής Πεντάπολης της Κυρηναικης) πολλά άλλα μεγαλοπρεπή δώρα και συνήψαν μαζί του σύμφωνο φιλίας και συμμαχίας. Στο Παραιτόνιο ανεφοδιάστηκαν για τελευταία φορά από το στόλο, στράφηκα νότια και μπήκαν στην έρημο, που ήταν αμμώδης και άνυδρη και όπου ο Καμβύσης έχασε 50.000 άνδρες σε μία αμμοθύελλα. Στα 1.388 στάδια ή 7 περίπου σταθμούς, που απέμεναν ως το μαντείο, δεν θα χρειαζόταν να ανεφοδιασθούν σε τρόφιμα, αλλά το νερό θα τους έφτανε μόνο για τέσσερεις ημέρες. Προχωρούσαν κυρίως το βράδυ, λίγο πριν τη δύση του ηλίου μέχρι λίγο μετά την ανατολή του, ώστε να αποφεύγουν τον εξοντωτικό ήλιο της ερήμου. Ο Αλέξανδρος εφάρμοσε αυτήν την τακτική και στις άλλες ερήμους, που χρειάσθηκε να διασχίσει. Την τέταρτη ημέρα από την τελευταία υδροληψία ένας ισχυρός νότιος άνεμος σήκωσε αμμοθύελλα, που κατέστρεψε όλα τα μονοπάτια, τα ίχνη και τα σημάδια επί του δρομολογίου με συνέπεια οι οδηγοί να χάσουν τον προσανατολισμό τους. Το απόθεμα του νερού εξαντλήθηκε, αλλά με παρέμβαση του Άμμωνα, ο οποίος σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς ήθελε ο Αλέξανδρος να φτάσει στο μαντείο του, έβρεξε ξαφνικά και το απόσπασμα μπόρεσε να υδροδοτηθεί για άλλες τέσσερις ημέρες. Εκτός από τη βροχή ο Άμμων τους έστειλε κι άλλη βοήθεια. Κατά τον Καλλισθένη μπροστά από το απόσπασμα πετούσαν κοράκια, που κράζοντας τους έδειχναν την πορεία και βοηθούσαν να βρουν το κύριο σώμα, όσοι έχαναν το δρόμο μέσα στη νύχτα. Κατά τον Αριστόβουλο τα κοράκια ήταν δύο και ίσως δεν είναι χωρίς σημασία αυτή η διήγηση, αφού κατά την παράδοση της περιοχής μέχρι και σήμερα το πέταγμα δύο κοράκων θεωρείται ευτυχής οιωνός για τους αυτόχθονες, που ξεκινούν ταξίδι για την όαση Σίουα. Κατά τον Πτολεμαίο δεν ήταν κοράκια, αλλά δύο δράκοντες με ανθρώπινη φωνή.
Τέτοια υπήρξε η επιθυμία του Αλεξάνδρου για το Μαντείο, που όταν έφτασαν δεν στάθηκε λεπτό να ξεκουραστεί, παρά μόνο έτρεξε με όλες του τις δυνάμεις στον ναό του Άμμωνα, που ήταν η έδρα του Μαντείου. Εκεί τον περίμενε ο ανώτατος ιερέας, ο οποίος και τον προσφώνησε στα ελληνικά αποκαλώντας τον «Ω παι Διός», δηλαδή «παιδί του Δία». Μια μεταγενέστερη μαρτυρία προερχομένη από τον Πλούταρχο αναφέρει ότι ο ιερέας τον αποκάλεσε εσφαλμένα «Ω, παιδίον», δηλαδή «παιδί μου». Κατόπιν ο Αλέξανδρος έτυχε της σπάνιας τιμής της πρόσβασης στο άδυτο του ιερού, προκειμένου να υποβάλει τις ερωτήσεις του στον μάντη. Γνωρίζουμε ότι ο Αλέξανδρος εν γένει ήταν λάτρης των Μαντείων, του άρεσε να προσφεύγει σε αυτά. Επίσης πρέπει να υπολόγιζε πολύ στην επιβεβαίωση της θεϊκής του υπόστασης και καταγωγής από το Μαντείο, πράγμα που πιθανότατα να το ήθελε για πολιτικούς λόγους, μια και σχεδίαζε την εκστρατεία του στα βάθη της Ανατολής. Λέγεται ότι κατά την έξοδό του από το ιερό τον περίμεναν οι σύντροφοί του με αγωνία και τον ρωτούσαν για το τι διημείφθη. Εκείνος ωστόσο αρκέστηκε να απαντήσει ότι για το τι συνέβη στο ιερό θα ενημερώσει μόνο τη μητέρα του όταν συναντηθούν ξανά στην πατρίδα. Πιθανολογείται ότι ο Αλέξανδρος ρώτησε να μάθει τη γνώμη του Μαντείου σχετικά με τη θεϊκή του καταγωγή. Ωστόσο, σύμφωνα με μια μεγάλη μερίδα ιστορικών της αρχαιότητας, ο Αλέξανδρος ρώτησε πριν απ’ όλα σχετικά με τους δολοφόνους του πατέρα του. Και εάν έχει μείνει κανείς ζωντανός από αυτούς. Ό,τι κι αν ερώτησε και όποια απάντηση κι αν έλαβε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η επίσκεψη αυτή του Αλεξάνδρου στο Μαντείο υπήρξε καταλυτική για τον ίδιο και τη μετέπειτα πορεία του.Τα επόμενα οκτώ χρονιά ο νεαρός Μακεδόνας κατάφερε να πετύχει άθλους που δεν χωρά ο ανθρώπινος νους, διασχίζοντας την Περσική Αυτοκρατορία, αχαρτογράφητες περιοχές, φτάνοντας στα σύνορα της Κίνας και στα ενδότερα της Ινδίας, διατρέχοντας αδιάβατες ερήμους. Όπως και να έχει, οι πράξεις του υπερβαίνουν τα όρια των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Η αχανής ελληνική αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου, μολονότι κατακερματίστηκε από τους επιγόνους του μετά τον θάνατό του, καθόρισε τις εξελίξεις της Ιστορίας και κυρίως άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στις επόμενες γενιές. Η επιθυμία του ιδίου να ταφεί στο ιερό του Άμμωνος Διός δεν μπορεί παρά να συνδεθεί με την επιρροή που του ασκήθηκε εκεί. Η σορός του Αλεξάνδρου μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο, όμως ποτέ δεν μάθαμε πού είναι ο τάφος του. Οι περισσότεροι ειδικοί, αρχαιολόγοι και ιστορικοί, φρονούν ότι βρίσκεται θαμμένος κάπου στην Αλεξάνδρεια. Ωστόσο, υπάρχουν και αρκετοί που πιστεύουν ότι βρίσκεται στην Όαση Σίβα, όπως ήταν και η επιθυμία. Ο Αλέξανδρος επιστρέφοντας στα τέλη Ιανουαρίου ή αρχές Φεβρουαρίου 331 π.Χ στη Μέμφιδα, βρήκε να τον περιμένουν πολλές πρεσβείες από την Ελλάδα και εκείνος τους ικανοποίησε όλα τα αιτήματα. Παρέλαβε και ενισχύσεις από τον Αντίπατρο, 400 Έλληνες μισθοφόρους υπό τον Μένοιτο του Ηγήσανδρου και 500 Θράκες ιππείς υπό τον Ασκληπιόδωρο του Ευνίκου. Έκανε πάλι θυσίες, παρέλαση, αθλητικούς και μουσικούς αγώνες και τακτοποίησε τα διοικητικά ζητήματα της σατραπείας.
Μετά την μάχη στα Γαυγαμηλα και ενώ ο Αλέξανδρος αδυνατούσε να βρει πέρασμα προς τα Σούσα, παρουσιάστηκε μπροστά του κάποιος ντόπιος, Λύκιος στην καταγωγή από την Μικρά Ασία, και ντυμένος με προβιά λύκου, ο οποίος εθελοντικά υπέδειξε στον Αλέξανδρο έναν άλλο δρόμο. Το περιστατικό αυτό θεωρήθηκε ως πραγματοποίηση παλαιού χρησμού της Πυθίας, η οποία είχε πει στον Αλέξανδρο όταν ακόμα ήταν παιδί πως ένας λύκος θα γίνει οδηγός του στην εκστρατεία κατά της Περσίας. Ο επόμενος χρησμός σχετίζεται με την επίσκεψη του Αλεξάνδρου στους Δελφούς και κατά τον Πλούταρχο αυτή έγινε σε ημέρες αποφράδες γι'αυτό και η Πυθία αρνήθηκε να χρησμοδοτήσει. Τότε ο νεαρός βασιλιάς την έσυρε δια της βίας προς τον ναό και αυτή μπροστά στην ορμητική του δύναμη, είπε: "Ανίκητος είσαι ώ παί". Σαν άκουσε αυτό ο Αλέξανδρος απάντησε πως δεν χρειάζεται άλλο τίποτε διότι τον χρησμό που ήθελε τον πήρε. Πλούταρχος : "Θέλοντας να συμβουλευτεί τον θεό για την εκστρατεία, επισκέφτηκε τους Δελφούς. Αλλά κατά τύχη, επειδή εκείνες οι ημέρες ήταν αποφράδες και ήταν καθιερωμένο να μη δίνονται χρησμοί κατά τη διάρκειά τους, έστειλε πρώτα αγγελιαφόρο για να καλέσει την προμάντιδα. Καθώς όμως εκείνη αρνιόταν και επικαλούνταν τον νόμο ως δικαιολογία, ανέβηκε ο ίδιος στον ναό και την έσερνε με τη βία· τότε εκείνη, σαν να είχε καταβληθεί από τη βία, είπε: «είσαι ανίκητος, παιδί μου». Σαν άκουσε αυτό ο Αλέξανδρος, είπε ότι δεν χρειαζόταν πια άλλο χρησμό, αλλά ότι είχε από αυτήν τον χρησμό που ήθελε. Όταν ξεκίνησε για την εκστρατεία, ανάμεσα σε άλλα σημάδια που έκαναν την εμφάνισή τους από τον θεό, ήταν και η μεγάλη εφίδρωση εκείνες τις ημέρες του ξόανου του Ορφέα —ήταν κυπαρισσένιο— στα Λείβηθρα. Και ενώ όλοι φοβούνταν με το σημάδι, ο Αρίστανδρος συνιστούσε να έχουν θάρρος, γιατί ο Αλέξανδρος θα κατόρθωνε πράγματα άξια να γίνουν τραγούδια και περιβόητα, τέτοια που θα προκαλέσουν πολύν ιδρώτα και κόπο στους ποιητές και στους μουσικούς που θα τα υμνήσουν."
Πλούταρχος : " Τότε, αφού μίλησε για πολύ στους Θεσσαλούς και στους άλλους Έλληνες, καθώς του έδιναν θάρρος φωνάζοντας να τους οδηγήσει εναντίον των βαρβάρων, παίρνοντας με τ’ αριστερό χέρι το ακόντιο, παρακαλούσε τους θεούς με το δεξί και ευχόταν, όπως λέει ο Καλλισθένης, αν πράγματι είχε γεννηθεί από το Δία, να προσφέρουν βοήθεια και ενίσχυση στους Έλληνες. Ο μάντης Αρίστανδρος επίσης με λευκή χλαμύδα και χρυσό στεφάνι πάνω στο άλογο, δίπλα του, έδειχνε έναν αετό που πέταξε πάνω από το κεφάλι του Αλέξανδρου και τον κατηύθυνε πετώντας κατευθείαν εναντίον των εχθρών, ώστε ενθάρρυνε πολύ όσους έβλεπαν, και με τις προτροπές του ενός στον άλλον οι ιππείς επιτέθηκαν τρέχοντας στους εχθρούς, και ακολουθούσε η φάλαγγα σαν κύμα. Προτού όμως συμπλακούν οι πρώτοι, οι βάρβαροι έφυγαν από τις γραμμές τους και άρχισε η καταδίωξη, καθώς ο Αλέξανδρος οδηγούσε τους νικημένους στη μέση όπου βρισκόταν ο Δαρείος. Γιατί τον είδε από μακριά, στο βάθος, ανάμεσα στους ιππείς της βασιλικής ίλης που βρισκόταν σε παράταξη μπροστά του, όμορφο και. ψηλό να στέκεται πάνω σε ψηλό άρμα, τριγυρισμένο από πολλούς λαμπρούς ιππείς, πολύ καλά συγκεντρωμένους γύρω από το άρμα και σε τέτοια παράταξη, ώστε να δεχθούν τους εχθρούς. Αλλά όταν είδαν να πλησιάζει ο Αλέξανδρος από κοντά και να ρίχνει όσους έφευγαν σ’ αυτούς που έμεναν, τους τρόμαξε και έκανε τους περισσότερους να σκορπιστούν. Οι άριστοι και οι γενναιότεροι σκοτωμένοι μπροστά στο βασιλιά, καθώς έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλο, γίνονταν εμπόδιο στην καταδίωξη, γιατί οι ίδιοι και τα άλογα μπερδεύτηκαν μεταξύ τους. Ο Δαρείος, καθώς έβλεπε όλα τούτα τα φοβερά μπροστά στα μάτια του και πως οι δυνάμεις που είχαν παραταχθεί έπεφταν κάτω μπροστά του, επειδή δεν μπορούσε να στρίψει το άρμα και να φύγει, γιατί οι τροχοί συγκρατούνταν από τα πτώματα, και τα άλογα, κρυμμένα και περικυκλωμένα από το πλήθος των σκοτωμένων, αναπηδούσαν και τράνταζαν τον ηνίοχο, εγκατέλειψε το άρμα και τα όπλα του, και ανεβαίνοντας, όπως λένε, σ’ ένα θηλυκό άλογο, που μόλις είχε γεννήσει, έφυγε. Αλλά δε θα ξέφευγε αν δεν έρχονταν και οι άλλοι ιππείς από τον Παρμενίωνα, για να ζητήσουν τον Αλέξανδρο, λέγοντας ότι είχε συγκεντρωθεί εκεί πολλή δύναμη και οι εχθροί δεν οπισθοχωρούσαν. Κατηγορούν λοιπόν τον Παρμενίωνα διότι σ’ εκείνη τη μάχη ήταν νωθρός και ανίκανος, είτε διότι λόγω της ηλικίας έχασε το θάρρος του είτε διότι όπως λέει ο Καλλισθένης, είχε ζηλέψει την εξουσία και τη μεγάλη δύναμη του Αλέξανδρου και τον φθονούσε. Ο βασιλιάς λοιπόν τότε, παρόλο που δυσαρεστήθηκε, δεν είπε την αλήθεια στους στρατιώτες, αλλά έδωσε το σύνθημα για ανάκληση, διότι τάχα ήθελε να σταματήσει τη σφαγή και ήταν σκοτάδι. Και προχωρώντας προς το τμήμα που κινδύνευε, άκουσε στο δρόμο ότι είχαν νικηθεί τελείως οι εχθροί και έφευγαν. Αφού η μάχη είχε αυτή την κατάληξη, φάνηκε πως η κυριαρχία των Περσών είχε καταλυθεί εντελώς, και αφού ο Αλέξανδρος αναγορεύτηκε βασιλιάς της Ασίας και πρόσφερε θυσίες στους θεούς με μεγαλοπρέπεια, έδινε στους φίλους του πλούτη και παλάτια και ηγεμονίες."
Αρριανός : "Επειδή οι Σκύθες δεν αποχωρούσαν από την όχθη του ποταμού, αλλά τους έβλεπαν να ρίχνουν βέλη στον ποταμό, ο οποίος σε αυτό το μέρος δεν ήταν πλατύς, και κάπως να χλευάζουν τον Αλέξανδρο με βαρβαρική θρασύτητα, —γιατί πίστευαν ότι τάχα δεν θα τολμούσε να τα βάλει με τους Σκύθες ή και αν το επιχειρούσε, θα μάθαινε τη διαφορά ανάμεσα στους Σκύθες και τους βαρβάρους της Ασίας— εξοργισμένος από αυτά ο Αλέξανδρος σκεφτόταν να περάσει τον ποταμό και να τους επιτεθεί. Έτσι άρχισε να ετοιμάζει τις δερμάτινες σχεδίες για τη διάβαση. Ενώ όμως θυσίαζε για τη διάβαση, δεν είχε ευνοϊκό αποτέλεσμα. Αν και στενοχωριόταν που δεν ήταν ευνοϊκό, περίμενε εκεί με υπομονή. Επειδή ωστόσο δεν έφευγαν οι Σκύθες, ο Αλέξανδρος θυσίασε ξανά για τη διάβαση, αλλά και πάλι ο μάντης Αρίστανδρος του είπε ότι οι θυσίες προμήνυαν κίνδυνο για αυτόν. Ο Αλέξανδρος είπε τότε ότι ήταν προτιμότερο να διατρέξει τον έσχατο κίνδυνο παρά αυτός που είχε υποτάξει ολόκληρη σχεδόν την Ασία να γίνει περίγελος των Σκυθών, όπως ακριβώς είχε γίνει πριν από πολλά χρόνια ο Δαρείος, ο πατέρας του Ξέρξη. Ο Αρίστανδρος όμως αρνήθηκε να εξηγήσει τις θυσίες κατά τρόπο διαφορετικό από εκείνον που φανέρωνε ο θεός, επειδή ο Αλέξανδρος επιθυμούσε να ακούσει άλλα πράγματα...." Οι Σκύθες δεν μπορούσαν πια να αλλάζουν θέση ιππεύοντας κυκλικά, όπως έκαναν ως τότε, επειδή τους πίεζαν συγχρόνως και οι ιππείς και οι ελαφρά οπλισμένοι που ήταν ανακατεμένοι με τους ιππείς και δεν τους άφηναν να κάνουν με ασφάλεια κυκλικές κινήσεις. Τότε πλέον τράπηκαν οι Σκύθες σε ολοκληρωτική φυγή. Σκοτώθηκαν περίπου χίλιοι και ένας από τους αρχηγούς τους, ο Σατράκης, και αιχμαλωτίσθηκαν περίπου εκατόν πενήντα. Επειδή όμως η καταδίωξη γινόταν με ταχύτητα και με πολλή ταλαιπωρία εξαιτίας της μεγάλης ζέστης, υπέφερε όλος ο στρατός από δίψα και ο ίδιος ο Αλέξανδρος, καθώς προχωρούσε έφιππος, έπινε ό,τι νερό έβρισκε σε εκείνη την περιοχή. Επειδή το νερό ήταν μολυσμένο, τον έπιασε ξαφνικά μία ακατάσχετη διάρροια· για τον λόγο αυτό η καταδίωξη δεν επεκτάθηκε σε όλους τους Σκύθες. Διαφορετικά νομίζω ότι όλοι οι Σκύθες θα είχαν σκοτωθεί στη φυγή τους, αν δεν καταβαλόταν σωματικά ο Αλέξανδρος. Ο ίδιος διέτρεξε τον έσχατο κίνδυνο και μεταφέρθηκε πίσω στο στρατόπεδο. Έτσι βγήκε αληθινή η προφητεία του Αρίστανδρου. Λίγο αργότερα ήρθαν στον Αλέξανδρο πρέσβεις από τον βασιλιά των Σκυθών, που στάλθηκαν με σκοπό να απολογηθούν για όσα είχαν γίνει λέγοντας ότι δεν έγιναν από το οργανωμένο κράτος των Σκυθών, αλλά από αυτούς που κατά ληστρικό τρόπο επιχειρούσαν διαρπαγές και ότι ήταν πρόθυμος ο βασιλιάς τους να εκτελέσει τις διαταγές του Αλεξάνδρου."
Περί το 325 π.Χ, κατά την διάρκεια της εκστρατείας στην Ινδία και συγκεκριμένα στην πολιορκία εναντίον των Μαλλών και Οξυδαρκών, όταν τα τμήματα υπό τον Αλέξανδρο και τον Περδίκκα αντίστοιχα, ετοιμάζονταν να προσβάλουν τα τείχη, ο μάντης Δημοφών είπε στον Αλέξανδρο να εγκαταλείψει την πολιορκία, διότι οι οιωνοί προέβλεπαν σοβαρό τραυματισμό του. Είναι βέβαιον ότι ο Αλέξανδρος είχε σοβαρούς λόγους να είναι οργισμένος με τους μάντεις της ακολουθίας του, οι οποίοι αντί να τον βοηθούν να χειραγωγεί τη στρατιά, του έφερναν εμπόδια. Όταν τον προκαλούσαν οι Σκύθες στον Ιαξάρτη, ο Αρίστανδρος αρνήθηκε να παρερμηνεύσει τους δυσμενείς οιωνούς και όταν οι Μακεδόνες αρνήθηκαν να προχωρήσουν πέρα από τον Ύφασι, οι μάντεις και πάλι αρνήθηκαν να παρερμηνεύσουν τους δυσμενείς οιωνούς. Έτσι ο Αλέξανδρος επέπληξε ευθέως τον Δημοφώντα, διότι η μαντεία του υπονόμευε την μαχητικότητα των Μακεδόνων και προχώρησε στην πολιορκία. Οι Ινδοί δεν τόλμησαν να πλησιάσουν περισσότερο, αλλά τον περικύκλωσαν και του έριχναν ό,τι εύρισκαν. Μόλις έφτασαν δίπλα του και οι άλλοι τρεις Μακεδόνες, ο Αβρέας χτυπήθηκε από βέλος στο πρόσωπο και σκοτώθηκε, ενώ ένα άλλο βέλος χτύπησε τον Αλέξανδρο στο στήθος. Διαπέρασε τον λινοθώρακα και καρφώθηκε στα πλευρά πάνω από τον αριστερό μαστό. Παρά τον σοβαρό τραυματισμό του συνέχισε να μάχεται για λίγο, αλλά μετά λιποθύμησε από την αιμορραγία. Ο Πευκέστας με την ιερή ασπίδα και ο Λεοννάτος στάθηκαν από πάνω του, για να τον προστατέψουν από τις βολές. Με εξαίρεση τον Αρριανό, που δίνει την παραπάνω περιγραφή, οι υπόλοιποι αρχαίοι ιστορικοί προβάλλουν υπερβολικά την μαχητική ικανότητα του βαριά τραυματισμένου Αλεξάνδρου και πριν χάσει τις αισθήσεις του τον θέλουν να σκοτώνει τον Ινδό, που τόλμησε να τον τραυματίσει. Μάλιστα, ο Ιουστίνος θέλει τον Αλέξανδρο «να κατακόπτει ή να απωθεί ολομόναχος πολλές χιλιάδες» εχθρών. Αναστατωμένοι από τα λάθη τους και έξαλλοι από τον τραυματισμό του βασιλιά τους, ο οποίος δεν ήξεραν αν ζούσε ή όχι, οι Μακεδόνες έσφαξαν όλους τους Μαλλούς, ακόμη και τα γυναικόπαιδα. Μόλις έβγαλαν την ακίδα, προκλήθηκε μεγάλη αιμορραγία και ο Αλέξανδρος ξανάχασε τις αισθήσεις του. Αυτός που αφαίρεσε το βέλος, ήταν ο ιατρός Κριτόδημος από την Κω και του γένους των Ασκληπιαδών. Όταν το πλοίο, που τον μετέφερε, πλησίασε στο στρατόπεδο, ο Αλέξανδρος διέταξε να αφαιρέσουν τη σκηνή από την πρύμνη, ώστε να τον δει όλο το στρατόπεδο πάνω στο φορείο. Όμως η απελπισία, που είχε καταλάβει τους Μακεδόνες ήταν τέτοια, ώστε πίστεψαν ότι τον έβλεπαν νεκρό. Κάποια στιγμή εκείνος σήκωσε το χέρι του και χαιρέτισε τη στρατιά, που επιτέλους πείστηκε ότι ήταν ζωντανός. Τότε όλοι αναβόησαν ανακουφισμένοι και κάποιοι έκλαιγαν από τη χαρά τους. Επειδή η ψυχολογία της στρατιάς είχε κλονιστεί σοβαρά, όταν το πλοίο σταμάτησε στην όχθη, ο Αλέξανδρος δεν δέχθηκε να ανεβεί σε φορείο, αλλά πήγε έφιππος ως τη σκηνή του, όπου αφίππευσε και περπάτησε, για να πεισθούν όλοι ότι δεν είχε πάθει κάποια ανεπανόρθωτη βλάβη. Από το πλοίο ως τη σκηνή του η στρατιά τον επευφημούσε, τον χειροκροτούσε και τον έραινε με ταινίες και λουλούδια. Υπήρξαν όμως και οι δύσπιστοι, που χρειάστηκε να τον αγγίξουν ή να τον δουν από πολύ κοντά, για να πεισθούν τελείως. Κάποιοι απ’ τους εταίρους βρήκαν την ευκαιρία και του καταλόγισαν ότι διακινδυνεύει στη μάχη όχι ως στρατηγός αλλά ως στρατιώτης. Είχαν απόλυτο δίκιο κι ο ίδιος ασφαλώς το γνώριζε, αλλά η παρορμητική του φύση αυτό ακριβώς υπαγόρευε. Ο Erich von Daniken πως ακόμα ένα περιστατικό με ΑΤΙΑ καταγράφηκε κατα την πορεία του μακεδονικού στρατού προς τις Ινδίες. Κοντά σε έναν ποταμό εμφανίστηκαν δύο ιπτάμενα σκάφη, που περιγράφονται όπως οι ασπίδες της Τύρου, τα οποία εφόρμησαν κατα των στρατιωτών. Το αποτέλεσμα ήταν να πανικοβληθούν στρατιώτες, άλογα και ελέφαντες και να μη διασχίσουν τον ποταμό. Μάλιστα, ο ίδιος αναφέρεται σε αυτά ως "πράγματα θεόσταλτα από άγνωστους θεούς". Ο Αλεξάνδρου θυσίασε στου θεούς του Ολύμπου και σταμάτησε την εισβολή στην Ινδία στον ποταμό Υφαση. Κατόπιν διέσχισε την Ινδία και την Περσία και έφτασε στην Βαβυλώνα όπου πέθανε.
Φαίνεται πως ανάμεσα στον Αλέξανδρο και στα μαντεία υπήρξαν σχέσεις πολύ καλές και στα πλαίσια του σεβασμού και της εκτίμησης. Τα μαντεία φέρθηκαν με φιλοφρόνηση και ευγένεια στο νεαρό βασιλιά αλλά και ο Αλέξανδρος έδειξε μεγάλο σεβασμό σε αυτά, στους θεούς και στις θρησκευτικές παραδόσεις. Οι Θεοί τον έχρισαν ανίκητο και γιό τους αλλά και ο Αλέξανδρος υπήρξε αντάξιός τους, δεν νικήθηκε αλλά έζησε "σαν θεός με ανθρώπινη τύχη" και μπόρεσε να παρασύρει στο διάβα του όχι μόνο τους εχθρούς αλλά και την τύχη, τους καιρούς και τους τόπους.
Πηγή : http://amfipolinews.blogspot.com/2018/08/blog-post_263.html
http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=103&page=8
http://www.topontiki.gr/article/87790/i-oasi-siva-kai-o-tafos-toy-alexandroy
http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/01/blog-post_5472.html
https://olympia.gr/2018/01/03/τι-αποκάλυψε-ο-θεός-άμμων-στον-μέγα-αλέ/
https://chilonas.com/2014/08/06/httpwp-mep1op6y-1xz/
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Αρίστανδρος
https://www.greekencyclopedia.com/aristandros-o-telmissefs-v-miso-4oy-ai-px-p14135.html
https://chilonas.com/2017/03/29/httpwp-mep1op6y-4wl/
https://www.mixanitouxronou.gr/i-epistimones-stin-ekstratia-tou-m-alexandrou-o-giatros-pou-tou-esose-ti-zoi-ke-o-vimatistes-pou-metrisan-me-akrivia-tin-asia-prin-2-300-chronia/
https://chilonas.com/2013/08/01/httpwp-mep1op6y-12j/
http://greeknation.blogspot.com/2014/03/332.html
https://theancientwebgreece.wordpress.com/2017/03/12/μέγας-αλέξανδρος-oι-τραυματισμοί-του/
http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/maxes/gaugamila.htm
https://chilonas.com/2012/09/30/httpwp-mep1op6y-sn/
http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=74&page=51
http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=74&page=78
http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=74&page=79
https://www.news247.gr/afieromata/otan-ta-ufo-emfanistikan-stin-ellada.6282137.html
https://www.newsbomb.gr/ellada/story/243523/ta-paraxena-tis-ekstrateias-toy-megaloy-alexandroy

Οι μυστηριώδεις μάντεις στην Αρχαία Ελλάδα και στην εκστρατεία του Μέγα Αλέξανδρου

Το θρησκευτικό συναίσθημα ήταν πολύ έντονο στην αρχαιότητα και αυτό σήμαινε ουσιαστικά πως οι θεοί ήταν αυτοί που προμήνυαν το μέλλον. Οι στρατιές των αρχαίων Ελλήνων διέθεταν πάντοτε μάντεις και τα αναγκαία για τις θυσίες. Από τον κανόνα αυτό δεν μπορούσε να παρεκκλίνει ούτε ο στρατός του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που είχε στις τάξεις του πολλούς μάντεις. Οι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί διέσωσαν τα ονόματα του Αρίστανδρου από την Τελμισσό, του Δημοφώντα, του Κλεομένη από τη Σπάρτη, και του Πυθαγόρα (ή Πειθαγόρα σύμφωνα με τα περισσότερα κείμενα) από την Αμφίπολη, ο οποίος έμεινε στην ιστορία γιατί ήταν αυτός που μάντεψε τόσο το θάνατο του Ηφαιστίωνα, όσο και το θάνατο του ίδιου του Αλεξάνδρου.
Στην μάχη των Πλαταιών εναντίον των βαρβάρων Περσών γίνεται αναφορά στην μαντεία και την προσευχή προς τους Ολύμπιους θεούς. Το πρωί της 17ης Αυγούστου 479 π.Χ. το περσικό ιππικό αρχίζει την επίθεση. Η πίεση που δέχονται οι Λακεδαιμόνιοι είναι τέτοια, που ζητούν εσπευσμένα βοήθεια από τους Αθηναίους, οι οποίοι όμως πολεμούν με τους Θηβαίους και αδυνατούν να μετακινηθούν. Έτσι λοιπόν απέμειναν μόνοι τους οι Λακεδαιμόνιοι και οι Τεγεάτεςπου η δύναμή τους, μαζί με τους ελαφρά οπλισμένους, ήταν πενήντα χιλιάδες οι πρώτοι, και τρεις χιλιάδες οι Τεγεάτες...κι έκαναν θυσίες, μια κι είχαν σκοπό να έρθουν στα χέρια με τον Μαρδόνιο και το στρατό που είχε μαζί του. Και να που οι θυσίες δεν έδιναν ενθαρρυντικά προμηνύματα και στο μεταξύ πολλοί απ' αυτούς σκοτώνονταν και πολλοί περισσότεροι τραυματίζονταν· γιατί οι Πέρσες έκαναν φράχτη με τα γέρρα τους κι έριχναν με τα τόξα τους βροχή τα βέλη, αφειδώλευτα· κι έτσι οι Σπαρτιάτες περνούσαν δύσκολες στιγμές, ενώ οι θυσίες δεν έφερναν αποτέλεσμα· τότε ήταν που ο Παυσανίας σήκωσε τα μάτια του προς το ναό της Ηρας των Πλαταιέων κι έκανε επίκληση στη θεά, παρακαλώντας την με κανένα τρόπο να μη διαψεύσει τις ελπίδες τους. Κι ενόσω αυτός έκανε ακόμη την επίκλησή του, οι Τεγεάτες ξεπετάχτηκαν πρώτοι απ' τις γραμμές τους και βάδιζαν εναντίον των βαρβάρων· κι αμέσως μετά την προσευχή του Παυσανία οι Σπαρτιάτες κάνοντας θυσίες πήραν ενθαρρυντικά προμηνύματα· κι όταν επιτέλους τα πήραν, βάδιζαν κι αυτοί εναντίον των Περσών, κι οι Πέρσες τους αντιμετώπιζαν ρίχνοντας βέλη. Η πρώτη μάχη λοιπόν δόθηκε γύρω απ' τον φράχτη με τα γέρρα· κι όταν αυτός έπεσε, τότε πια γινόταν αγώνας αδυσώπητος και για πολλή ώρα ακριβώς δίπλα στο ναό της Δήμητρας, ώσπου έφτασαν σε μάχη σώμα με σώμα· γιατί οι βάρβαροι έπιαναν με τα χέρια τους τα δόρατα και τα κατατσάκιζαν. Λοιπόν οι Πέρσες δεν υστερούσαν σε παλικαριά και σε σωματική δύναμη, αλλά δεν είχαν βαρύ οπλισμό κι επιπρόσθετα, τους έλειπε η γνώση και δεν κάτεχαν την τέχνη του πολέμου όσο οι αντίπαλοί τους. Λοιπόν, έτσι που ξεπετιούνταν μπροστά απ' τις γραμμές τους, ένας ένας και δέκα δέκα, άλλοτε περισσότεροι κι άλλοτε λιγότεροι, σχηματίζοντας πυκνές ανθρώπινες μάζες εισχωρούσαν στις γραμμές των Σπαρτιατών κι έβρισκαν το θάνατο. Κι εκεί που τύχαινε να βρίσκεται ο ίδιος ο Μαρδόνιος, που πολεμούσε καβάλα σ' άσπρο άλογο και περιστοιχιζόταν από τα πρώτα παλικάρια, τους χίλιους επίλεκτους Πέρσες, εκεί οι Σπαρτιάτες δέχτηκαν τη μεγαλύτερη πίεση. Λοιπόν, για όση ώρα ο Μαρδόνιος ήταν ζωντανός, οι δικοί του κρατούσαν τις θέσεις τους και κρατώντας μέτωπο στον εχθρό σκότωναν πολλούς Λακεδαιμονίους· απ' τη στιγμή όμως που σκοτώθηκε ο Μαρδόνιος και το τάγμα που τον περιστοίχιζε, κι ήταν το πιο δυνατό, γονάτισε, τότε λοιπόν το 'βαλαν στα πόδια και οι άλλοι και υποχώρησαν μπροστά στους Λακεδαιμονίους· γιατί το μεγαλύτερο μειονέκτημά τους ήταν η σκευή, καθώς ήταν χωρίς θωράκιση· δηλαδή αγωνίζονταν, απροστάτευτοι αυτοί, με εχθρούς βαριά οπλισμένους. Τότε ήρθε η ώρα να δώσει ο Μαρδόνιος δίκαιη πληρωμή για το φόνο του Λεωνίδα, σύμφωνα με το χρησμό που δόθηκε στους Λακεδαιμονίους· κι απ' όλες τις νίκες που είδαμε στον καιρό μας την πιο λαμπρή την κερδίζει ο Παυσανίας, ο γιος του Κλεομβρότου, γιου του Αναξανδρίδα... Λοιπόν, βρίσκει το θάνατο ο Μαρδόνιος απ' το χέρι του Αριμνήστου, φημισμένου παλικαριού της Σπάρτης... Λοιπόν σώρευσαν όλα τα λάφυρα σ' ένα μέρος και πήραν το ένα δέκατο και το έβαλαν κατά μέρος για το θεό των Δελφών· μ' αυτά έκαναν το αφιέρωμα, τον χρυσό τρίποδα που στηρίζεται στο τρικέφαλο χάλκινο φίδι, ακριβώς δίπλα απ' το βωμό· διάλεξαν κι έβαλαν στην άκρη και για το θεό της Ολυμπίας, και μ' αυτά έκαναν το αφιέρωμα, το άγαλμα του Δία, δέκα πήχες ψηλό· και για το θεό του Ισθμού, και μ' αυτά έγινε το χάλκινο άγαλμα του Ποσειδώνα, εφτά πήχες ψηλό. Κι αφού έβαλαν αυτά κατά μέρος, τα υπόλοιπα τα μοίρασαν ανάμεσά τους, και πήρε η κάθε πόλη κατά την αξία της και παλλακίδες των Περσών και χρυσάφι κι ασήμι κι άλλα πολύτιμα πράματα και υποζύγια. Τώρα, από κανένα δεν έχω ακούσει πόσα διαλεχτά λάφυρα δόθηκαν τιμητικά σ' όσους αρίστευσαν στις Πλαταιές, πιστεύω όμως πως δόθηκαν και σ' αυτούς· τέλος, για τον Παυσανία διάλεξαν και του έδωσαν άφθονα απ' όλα, γυναίκες, άλογα, τάλαντα, καμήλες, κι επίσης κι από τ' άλλα λάφυρα.
Ο Βωμός Ελευθερίου Διός. Λίθινα θεμέλια αποδόθηκαν από τον ανασκαφέα Θ. Σπυρόπουλο στο βωμό που έκτισαν οι Ελληνες κατά παραγγελία του δελφικού μαντείου μετά τη νικηφόρα μάχη των Πλαταιών ( 479 π.Χ.) για να τιμήσουν τον Ελευθέριο Δία που τους χάρισε τη νίκη. Ο βωμός αποτελούσε κεντρικό μέρος της ετήσιας γιορτής των "Ελευθερίων". Το Πολυάνδριο πεσόντων πολεμιστών στη μάχη των Πλαταιών: Κοντά στο βωμό του Ελευθερίου Διός ανεσκάφη ορθογώνιος τάφος με πλάκες, που περιείχε πολλούς σκελετούς και καθόλου κτερίσματα. Κατά τον ανασκαφέα Θ. Σπυρόπουλο μπορεί να είναι το "κοινό μνημείο" των πεσόντων Ελλήνων στη μάχη του 479 π.Χ., όπου μεταφέρθηκαν τα οστά τους από τη θέση που είχαν ταφεί αρχικά. Σε όλη την έκταση που περικλείεται από τον οχυρωματικό περίβολο σώζονται λείψανα τουλάχιστον δέκα βυζαντινών εκκλησιών από τον 6ο-15ο αι. μ.Χ. που κτίστηκαν εν μέρει με αρχαίο υλικό.
Η Τελμησσός, μεταγενέστερα Αναστασιούπολις και Μάκρη ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Λυκίας, κοντά στα σύνορα της Καρίας, στην Μικρά Ασία. Ενίοτε συγχέεται με την Τελμησσό στην Καρία. Ο προστατευμένος λιμένας της Τελμησσού διαχωρίζεται από τον Κόλπο της Τελμησσού από ένα νησί. Στον αρχαίο τόπο είναι χτισμένη σήμερα η πόλη Φετίγιε. Η Τελμησσός ήταν ανθηρή πόλη της Λυκίας, φημισμένη για τη σχολή μάντεων, την οποία συμβουλεύτηκαν, μεταξύ άλλων ο Λυδός βασιλέας Κροίσος, πριν κηρύξει πόλεμο κατά του Κύρου του Μεγάλου και ο Μέγας Αλέξανδρος, μετά την πολιορκία της Αλικαρνασσού. Σύμφωνα με την μυθολογία πήρε το όνομά της από τον Τελμισσό, γιο του θεού Απόλλωνα. Στην πόλη υπήρχε μαντείο αφιερωμένο στον Απόλλωνα. Στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. έγινε μέρος της Περσικού Βασιλείου ενώ μετά την απελευθέρωση των πόλεων των παραλίων της Μικράς Ασίας που ήταν αποτέλεσμα της ήττας των Περσών από τους Έλληνες στους Περσικούς πολέμους, εντάχθηκε στη Δηλιακή συμμαχία. Καταλήφθηκε από τον Αλέξανδρο το 334 π.Χ.. Η Τελμησσός μετονομάστηκε σε Αναστασιούπολη τον 8ο αιώνα, προφανώς προς τιμή του αυτοκράτορα Αναστάσιου Β΄, αλλά δεν κράτησε επί μακρόν το όνομα. Η πόλη στη συνέχεια ονομάστηκε Μάκρη παίρνοντας το όνομα του νησιού στην είσοδο του λιμένα. Τούτο το όνομα μαρτυρείται για πρώτη φορά το 879. Ωστόσο, επιγραφή του 7ου αι. που ανακαλύφθηκε στο Γιβραλτάρ φέρει το εθνώνυμο "Μακριώτες" ίσως υποδεικνύει πρωιμότερη ύπαρξη του ονόματος Μάκρη. Τα ερείπιά της βρίσκονται στη σημερινή πόλη Φετίγιε. Ο Αρίστανδρος επίσης Αρίστανδρος ο Τελμησσεύς ήταν μάντης της αρχαιότητας. Ακολούθησε την εκστρατεία του Αλεξάνδρου κατά των Περσών. Γεννήθηκε περί το 380 π.Χ., στην Τελμησσό της Λυκίας, κοντά στα σύνορα με την Καρία. Ήδη στην αυλή του Φιλίππου το 357/6, ερμήνευσε ορθά ένα όνειρο για την εγκυμοσύνη της Ολυμπιάδας. Παρά το γεγονός ότι σήμερα ορισμένα περιστατικά για τη ζωή του δίπλα στον Αλέξανδρο θεωρούνται μυθεύματα, ο Αρίστανδρος ήταν μορφή που ασκούσε επιρροή κατά τις εκστρατείες του Αλεξάνδρου. Κείμενα του Αρίστανδρου μαρτυρούνται από τον Πλίνιο, τον Αρτεμίδωρο, Ωριγένη. Είναι πιθανό πως τα έργα που τού αποδίδονται είναι προϊόντα μιας Αριστανδρικής σχολής μάντεων, καθώς η πατρίδα του Αρίστανδρου, η Τελμησσός της Λυκίας ήταν παροιμιώδης για την αγάπη της στους μάντεις.
Υπήρχε επίσης η φήμη ότι ο βασιλιάς Φίλιππος Β' είχε κάποτε κρυφοκοιτάξει από μια χαραμάδα στην κρεβατοκάμαρά του και είδε την Ολυμπιάδα να αγκαλιάζει ένα φίδι. Η προφανής εξήγηση, ότι δηλαδή επρόκειτο απλώς για ένα από τα ζώα της στο πλαίσιο την Διονυσιακής της λατρείας, δεν του πέρασε από το μυαλό. Πεπεισμένος ότι ήταν είτε μάγισσα είτε ερωμένη κάποιου μεταμφιεσμένου θεού, άρχισε να αποφεύγει τις συζυγικές σχέσεις μαζί της. Ήταν μάλιστα τόσο αναστατωμένος, ώστε απευθύνθηκε για το πρόβλημά του στο Μαντείο των Δελφών και πήρε μια πολύ συγκεκριμένη απάντηση: Εφεξής, του είπαν έπρεπε να σέβεται ιδιαίτερα τον Άμμωνα Δία, στην εξελληνισμένη αιγυπτιακή θεότητα, της οποίας ο ναός και το μαντείο βρισκόταν στην όαση της Σίβα, στα σύνορα της Λιβύης. Επίσης, θα έχανε το μάτι που είχε δει «τον θεό με τη μορφή ερπετού, να μοιράζεται το κρεβάτι της συζύγου του». Η πιο αποκαλυπτική λεπτομέρεια είναι η «πρόβλεψη» σχετικά με το μάτι του Φιλίππου, το οποίο πράγματι χάθηκε στην πολιορκία της Μεθώνης το 354 π.Χ., δύο χρόνια μετά τη γέννηση του Αλέξανδρου. Ο Αλέξανδρος του Φιλίππου Β' και της Ολυμπιάδας, γεννήθηκε τον Ιούλιο του 356 π.Χ., πιθανώς την 20η ή 26η Ιουλίου, στην Πέλλα, πρωτεύουσα του μακεδονικού κράτους. Σύμφωνα με την παράδοση, γεννήθηκε την ίδια νύχτα που ο Ηρόστρατος πυρπόλησε τον ναό της Άρτεμης στην Έφεσο, με τους μάντεις και ιερείς να ερμηνεύουν το γεγονός ως οιωνό της υποταγής της Ασίας. Σύμφωνα με την παράδοση, η γενεαλογία του ανάγεται σε δύο κεντρικές μορφές της αρχαίας ελληνικής παράδοσης, αυτή του ημίθεου Ηρακλή, ο οποίος υπήρξε γενάρχης της δυναστείας των Αργεαδών Μακεδόνων, και αυτή του ήρωα Αχιλλέα, ο γιος του οποίου, ο Νεοπτόλεμος, ίδρυσε τον βασιλικό οίκο των Μολοσσών, μέλος του οποίου ήταν η μητέρα του Ολυμπιάδα. Η θρυλούμενη καταγωγή του Αλέξανδρου συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, από τα πρώτα έτη του βίου του.
Η θεωρία της θεϊκής καταγωγής του Αλεξάνδρου είχε αρχικά διατυπωθεί από τη μητέρα του, την Ολυμπιάδα, πριν ακόμη τον συλλάβει, η οποία είχε αναφέρει ότι κάποιο βράδυ, κατά την προετοιμασία του γάμου της και πριν κοιμηθεί για πρώτη φορά με τον Φίλιππο, είδε ένα όνειρο. Σε αυτό άκουσε πρώτα μία βροντή, μετά έπεσε στην κοιλιά της ένας κεραυνός και ξέσπασε σε φλόγες, που έσβησαν διασκορπιζόμενες στο χώρο. Εφόσον αυτή είναι αυθεντική διήγηση της Ολυμπιάδας και δεν της αποδόθηκε εκ των υστέρων, είναι σαφής η επιδίωξή της. Το παιδί, που θα έφερνε στον κόσμο ανήκε στον θεό, που είχε χαρακτηριστικά την βροντή και τον κεραυνό, δηλαδή τον Δία και όχι στον θνητό σύζυγό της. Ο Φίλιππος όμως ήδη είχε ένα νόθο γιο και για διάδοχο στο θρόνο χρειαζόταν ένα γνήσιο δικό του άρρεν τέκνο. Δεν χρειαζόταν ένα τέκνο της συζύγου του, έστω από κάποιον θεό, ούτε κόρη του Δία χρειαζόταν, που οι απόγονοί της θα μπορούσαν να απειλήσουν την ανδρική γραμμή διαδοχής των Αργεαδών, οι οποίοι κατάγονταν από τον Ηρακλή. «Ωθήθηκε» λοιπόν να δει ένα όνειρο, που διόρθωνε εκείνο της Ολυμπιάδας. Σύμφωνα με αυτό είδε ότι έβαλε στην κοιλιά της την σφραγίδα του, που είχε σχήμα λέοντα. Κατόπιν ο μάντης Αρίστανδροςγνωμάτευσε ότι ουδεμία σφραγίδα αποτυπώνεται επάνω σε κάτι κενό, άρα το όνειρο αποδείκνυε ότι η Ολυμπιάδα θα έμενε έγκυος από τον Φίλιππο και ότι το παιδί θα είχε χαρακτήρα λιονταριού. Έτσι ο Φίλιππος «έσβησε τις φωτιές» που παραλίγο να του ανάψει η Ολυμπιάδα με τους κεραυνούς του Δία.
Τη νύχτα της γέννησης του Αλέξανδρου, σύμφωνα με την παράδοση, κάηκε ο ναός της Αρτέμιδος. Οι ντόπιοι Πέρσες μάγοι το ερμήνευσαν αυτό ως οιωνό κι άλλων καταστροφών που θα ακολουθούσαν. «Έτρεχαν πέρα-δώθε χτυπώντας τα πρόσωπα τους και κραυγάζοντας ότι θρήνος και μεγάλη συμφορά για την Ασία είχε γεννηθεί εκείνη τη μέρα», ένας εμπρηστής που ήταν γραφτό να καταστρέψει ολόκληρη την Ανατολή. Και στο Φίλιππο ήρθαν εκείνο τον καιρό τρεις αγγελίες, η μια ότι οι Ιλλυριοί είχαν νικηθεί σε μεγάλη μάχη από το στρατηγό Παρμενίωνα, η δεύτερη ότι νίκησε στην Ολυμπία με άλογο ιππασίας και η τρίτη ότι γεννήθηκε ο Αλέξανδρος. Για όλα αυτά εκείνος χάρηκε και ακόμα περισσότερο οι μάντες μεγάλωσαν τη χαρά του, όταν αποφάνθηκαν πως το παιδί μια που γεννήθηκε ταυτόχρονα με τις παραπάνω νίκες, θα ήταν ανίκητο.
Προτού φύγει, λοιπόν, για την μεγάλο πόλεμο, ο Αλέξανδρος επισκέφθηκε το Μαντείο των Δελφών. Ο Αλέξανδρος, μη θέλοντας να περιμένη, την εσήκωσε λίγο βίαια, αλλά με τρυφερότητα, για να την φέρη στο Ιερό του Απόλλωνος, δίδοντάς της εντολή να χρησμοδοτήση, ώστε να ακούση την Πυθία να μιλάη για την εξέλιξη που θα είχε η μεγάλη εκστρατεία του. Και όπως εκείνη έμεινε κατάπληκτη για την «ασέβειά» του και του αντιστεκόταν, ο Αλέξανδρος την αγκάλιασε ελαφρά από την μέση και γελαστός την τραβούσε προς την πόρτα του Ιερού. Ασφαλώς και το ευγενικό φέρσιμο του θρυλικού νέου, θα πρέπει να συγκίνησε την Πυθία, ένα ανθρώπινο πλάσμα που μια ζωή ζούσε σε μυστικοπαθή απομόνωση. Γι’ αυτό και χαμογέλασε λέγοντάς του τρυφερά: «Γιε μου, είσαι ακαταμάχητος»! Ο Αλέξανδρος, ακούγοντας τα λόγια της Πυθίας, την άφησε ελεύθερη και μ’ ένα επιφώνημα χαράς εφώναξε σ’ αυτούς που τον συνόδευαν: « Ο χρησμός εδόθη από την Πυθία. Είμαι ακαταμάχητος!»
Σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας του,  ο Μέγας Αλέξανδρος προσέφερε θυσίες πολύ συχνά, όπως μαρτυρούν οι ιστορικοί. Αποδεικνύεται δηλαδή πως ήταν ιδιαίτερα επιμελής στο να προσφέρει θυσίες σύμφωνα με τις συνήθειές ή όπως του υποδείκνυαν οι μάντεις. Βέβαια, πολλές φορές ακολουθούσε πιστά το δικό του στρατηγικό σχέδιο και αγνοούσε όσα του έλεγαν οι μάντεις. Υπάρχουν όμως και κάποιες περιπτώσεις, όπου στις θυσίες του Αλεξάνδρου είναι εμφανής ο συνήθης φόβος του ανθρώπου για το μέλλον αλλά και η ανάγκη του να εξασφαλίσει την εύνοια των θεών, όπως είναι για παράδειγμα οι δύο διαδοχικές θυσίες που έκανε κατά τη διάβαση του Ελλήσποντου, στη μεν ευρωπαϊκή ακτή στον τάφο του Πρωτεσίλαου, στη δε ασιατική ακτή στο βωμό του Ερκείου Διός. Επίσης, στις θυσίες των τελευταίων ημερών της ζωής του, φαίνεται ότι τον Αλέξανδρο διακατείχε ο φόβος του πρόωρου θανάτου. Μια από τις σημαντικότερες ομάδες μη στρατιωτικών ακολούθων ήταν οι μάντεις, όπως ο Αρίστανδρος από την Τελμισσό και ο Κλεομένης από τη Σπάρτη. Ερμήνευαν τους οιωνούς και τα παράξενα όνειρα και συμβούλευαν τον βασιλιά. Ο Πλούταρχος είχε περιγράψει ότι κάποια στιγμή ο Αρίστανδρος έκανε θυσία και είδε ότι η πόλη της Τύρου θα κυριευόταν εκείνο τον μήνα. Εν τω μεταξύ οι Μακεδόνες πολιορκούσαν για μήνες την φοινικική πόλη. Όταν ο Αρίστανδρος ανακοίνωσε την προφητεία του, οι στρατιώτες γέλασαν γιατί εκείνη ήταν η τελευταία μέρα του μήνα. Τότε, ο Αλέξανδρος διέταξε να μην θεωρείται εκείνη η μέρα η τριακοστή αλλά η εικοστή όγδοη και αμέσως να γίνει επίθεση, με αποτέλεσμα η πόλη να κυριευτεί σε μερικές ώρες, όπως είχε προφητεύσει ο μάντης.
Περί το 325 π.Χ, κατά την διάρκεια της εκστρατείας στην Ινδία και συγκεκριμένα στην πολιορκία εναντίον των Μαλλών και Οξυδαρκών στην Ινδία, όταν τα τμήματα υπό τον Αλέξανδρο και τον Περδίκκα αντίστοιχα, ετοιμάζονταν να προσβάλουν τα τείχη, ο μάντης Δημοφών είπε στον Αλέξανδρο να εγκαταλείψει την πολιορκία, διότι οι οιωνοί προέβλεπαν σοβαρό τραυματισμό του. Είναι βέβαιον ότι ο Αλέξανδρος είχε σοβαρούς λόγους να είναι οργισμένος με τους μάντεις της ακολουθίας του, οι οποίοι αντί να τον βοηθούν να χειραγωγεί τη στρατιά, του έφερναν εμπόδια. Όταν τον προκαλούσαν οι Σκύθες στον Ιαξάρτη, στην Κεντρική Ασία, ο Αρίστανδρος αρνήθηκε να παρερμηνεύσει τους δυσμενείς οιωνούς και όταν οι Μακεδόνες αρνήθηκαν να προχωρήσουν πέρα από τον Ύφασι, οι μάντεις και πάλι αρνήθηκαν να παρερμηνεύσουν τους δυσμενείς οιωνούς. Έτσι ο Αλέξανδρος επέπληξε ευθέως τον Δημοφώντα, διότι η μαντεία του υπονόμευε την μαχητικότητα των Μακεδόνων και προχώρησε στην πολιορκία. Οι Ινδοί δεν τόλμησαν να πλησιάσουν περισσότερο, αλλά τον περικύκλωσαν και του έριχναν ό,τι εύρισκαν. Μόλις έφτασαν δίπλα του και οι άλλοι τρεις Μακεδόνες, ο Αβρέας χτυπήθηκε από βέλος στο πρόσωπο και σκοτώθηκε, ενώ ένα άλλο βέλος χτύπησε τον Αλέξανδρο στο στήθος. Διαπέρασε τον λινοθώρακα και καρφώθηκε στα πλευρά πάνω από τον αριστερό μαστό. Παρά τον σοβαρό τραυματισμό του συνέχισε να μάχεται για λίγο, αλλά μετά λιποθύμησε από την αιμορραγία. Αναστατωμένοι από τα λάθη τους και έξαλλοι από τον τραυματισμό του βασιλιά τους, ο οποίος δεν ήξεραν αν ζούσε ή όχι, οι Μακεδόνες έσφαξαν όλους τους Μαλλούς, ακόμη και τα γυναικόπαιδα. Μόλις έβγαλαν την ακίδα, προκλήθηκε μεγάλη αιμορραγία και ο Αλέξανδρος ξανάχασε τις αισθήσεις του. Αυτός που αφαίρεσε το βέλος, ήταν ο ιατρός Κριτόδημος από την Κω και του γένους των Ασκληπιαδών. Επειδή η ψυχολογία της στρατιάς είχε κλονιστεί σοβαρά, όταν το πλοίο σταμάτησε στην όχθη, ο Αλέξανδρος δεν δέχθηκε να ανεβεί σε φορείο, αλλά πήγε έφιππος ως τη σκηνή του, όπου αφίππευσε και περπάτησε, για να πεισθούν όλοι ότι δεν είχε πάθει κάποια ανεπανόρθωτη βλάβη. Από το πλοίο ως τη σκηνή του η στρατιά τον επευφημούσε, τον χειροκροτούσε και τον έραινε με ταινίες και λουλούδια. 
Για τον Αλέξανδρο, η αρχή του τέλους φαίνεται ότι ήταν, σύμφωνα πάντα με τους μάντεις, η είσοδος στη Βαβυλώνα. Είχε προηγηθεί βέβαια και ο θάνατος του Ηφαιστίωνα, που τον είχε καταβάλει ψυχολογικά, κάτι που αναφέρει και ο Αρριανός. Μόλις τον είδαν να πλησιάζει στη Βαβυλώνα, Χαλδαίοι αστρολόγοι και ιερείς, βγήκαν να προϋπαντήσουν τον Αλέξανδρο, τον οποίο αφού πλησίασαν  του είπαν να μην μπει στη Βαβυλώνα, έστω προσωρινά, επικαλούμενοι τον θεό Βήλο, που τους το είπε με την ίδια του τη φωνή. Ο Πλούταρχος, αναφέρει πως ο Μακεδόνας βασιλιάς δεν έδωσε σημασία στη συμβουλή των Χαλδαίων, όμως πλησιάζοντας τα τείχη της πόλης είδε κοράκια να τσακώνονται και κάποια νεκρά να πέφτουν μπροστά του. Αν και μπήκε στη Βαβυλώνα η εικόνα αυτή έμεινα χαραγμένη στη μνήμη του.
Τον Αριστόβουλο, τον ιστορικό που συνόδεψε τον Μέγα Αλέξανδρο στις εκστρατείες του, επικαλείται ο Αρριανός και αναφέρει πως αρχηγός των δυνάμεων στη Βαβυλώνα ήταν ο στρατηγός Απολλόδωρος ο Αμφιπολίτης, ο οποίος και ξεκίνησε με τα τμήματά του για να συναντήσει τον Αλέξανδρο που επέστρεφε από την Ινδική. Ο Απολλόδωρος, τρομαγμένος απ’ τις βαριές τιμωρίες που είχε επιβάλει σε άλλους ο Αλέξανδρος, έγραψε στον αδελφό του Πυθαγόρα, έναν από τους μάντεις του Μακεδόνα βασιλιά, να του πει τι θα γίνει. Ο Πυθαγόρας, ήταν «σπλαχνοσκόπος», δηλαδή εξέταζε τα σπλάχνα των ζώων που θυσίαζε και από εκεί προέβλεπε το μέλλον. Όταν λοιπόν ο μάντης ρώτησε τον αδερφό του για ποιόν θέλει να μάθει, αυτός του απάντησε για τον Αλέξανδρο και τον Ηφαιστίωνα. Έτσι ο μάντης από την Αμφίπολη, θυσιάζει το πρώτο ζώο και γράφει στον αδερφό του πως ο Ηφαιστίωνας σε λίγο δεν θα υπάρχει ανάμεσά τους. Το γράμμα του Πυθαγόρα έφτασε στον Απολλόδωρο μια μέρα πριν πεθάνει ο Ηφαιστίωνας. Παράλληλα θυσιάζει για τον Αλέξανδρο και βρίσκει το ίδιο αποτέλεσμα. Το γράφει και αυτό στον Απολλόδωρο, ο οποίος όμως για να δείξει στον Αλέξανδρο πως νοιάζεται για κείνον περισσότερο και από τον εαυτό του, του λέει για την μαντεία του Πυθαγόρα, η οποία επιβεβαιώθηκε εν τω μεταξύ για τον Ηφαιστίωνα, και του λέει να προσέχει από κάθε κίνδυνο. Όταν έφτασε στη Βαβυλώνα ο Αλέξανδρος, κάλεσε τον Πυθαγόρα και τον ρώτησε για τα σημάδια που είδε και για τα οποία έγραψε στον αδερφό του. Τότε ο Πυθαγόρας του λέει πως το συκώτι του ζώου που θυσίασε δεν είχε λοβό, και αυτό είναι πολύ κακό. Το σημείο αυτό αναφέρει και ο Πλούταρχος, σημειώνοντας ότι ο Αλέξανδρος τον ρώτησε για τη φύση των σπλάχνων των ιερών σφαγίων, αυτός απάντησε ότι το συκώτι δεν έχει λοβό είπε «αλίμονο είναι σημαντικό σημάδι». Ο Αλέξανδρος ευχαρίστησε το μάντη και απόρησε, για την σύμπτωση της ελληνικής μαντείας με όσα του είχανε πει οι μάγοι αστρολόγοι, αποτρέποντάς τον να εισέλθει στη Βαβυλώνα. Ο προβληματισμός αυτός τον καταδίωκε μέχρι τέλους. Η συνέχεια είναι γνωστή. Σύντομα ο Αλέξανδρος αρρώστησε και έχοντας υψηλό πυρετό, κατάκοιτος και μη μπορώντας να μιλήσει πια πέθανε, στις 10 Ιουνίου του 323 π.Χ. Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώθηκε η πρόβλεψη του Πυθαγόρα.
Πηγή : https://olympia.gr/2017/12/12/ο-αλέξανδρος-και-η-πυθία/
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Τελμησσός
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Αρίστανδρος
https://chilonas.com/2017/03/29/httpwp-mep1op6y-4wl/
https://chilonas.com/tag/αρίστανδρος/
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A113/349/2344,8937/
https://www.gtp.gr/TDirectoryDetails.asp?ID=14909&lng=1
https://www.news.gr/ellada/nea-ths-perifereias/article-wide/182478/o-pythagoras-apo-thn-amfipolh-mantepse-to-thanato-toy.html
http://dim-antip.kyk.sch.gr/GreatAlexandros.htm
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Αλέξανδρος_ο_Μέγας
https://www.mixanitouxronou.gr/to-vradi-pou-gennithike-o-megas-alexandros-kaike-o-naos-tis-artemis-stin-efeso-ke-theorithike-oti-megali-simfora-tha-evriske-tous-perses-pos-o-eptachronos-alexandros-anekrine-ke-entiposiase-tous/
https://www.mixanitouxronou.gr/i-epistimones-stin-ekstratia-tou-m-alexandrou-o-giatros-pou-tou-esose-ti-zoi-ke-o-vimatistes-pou-metrisan-me-akrivia-tin-asia-prin-2-300-chronia/
https://theancientwebgreece.wordpress.com/2017/03/12/μέγας-αλέξανδρος-oι-τραυματισμοί-του/
http://www.matia.gr/library/ebook02_12/002.html
https://sites.google.com/site/archaiaelladaealetheia/to-ierateio-sten-archaia-ellada
https://theancientwebgreece.wordpress.com/2018/01/22/αλεξανδροσ-γ-ο-μακεδων-ο-μεγιστοσ-των/
http://iniochos.blogspot.com/p/blog-page_11.html