две великие лидеры православных в турбулентной 13-го века : византийский император Михаи́л VIII Палеоло́г и Алекса́ндр Яросла́вич Не́вский

Михаи́л VIII Палеоло́г (Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος) (1224/1225 — 11 декабря 1282) византийский император с 1261 года (как никейский император — с 1259), основатель династии Палеологов. Начал свой путь к трону как регент при наследнике никейского императора Феодора II Ласкариса — малолетнем Иоанне IV, которого он ослепил 25 декабря 1261 года, что делало невозможным вступление Иоанна IV на престол. Отвоевал у крестоносцев Константинополь, захваченный ими во время Четвёртого крестового похода, и возродилВизантийскую империю. В то же время, Михаил заложил основу для дальнейшего ослабления своей страны. Найдя опору в аристократии, он отвернулся от простого народа, что в дальнейшем вылилось в две гражданские войны. Кроме этого, император перестал поддерживать местную торговлю и ремесло, что позволило итальянским торговым республикам укрепить свои позиции в стране. Решив проблемы на Востоке, Михаил VIII поставил перед собой очень важную задачу: овладеть Константинополем и разрушитьЛатинскую империю. Михаил делал все, чтобы максимально ослабить и без того уже пришедшее в упадок Латинское царство. В марте 1261 года он заключил торговый договор с генуэзцами, которые прекрасно понимали, что Рим не одобрит такой сделки. Зато, византийцы получали крепкого союзника и сильный флот. Византийцам в очередной раз удалось расколоть Запад, внеся в его ряды расстройство. Летом 1261 года вновь поднял мятеж Эпирский правитель Михаил, буквально год тому назад принёсший клятву верности Никее. Поскольку византийская армия была разбросана по различным направлениям, под рукой у Палеолога находился небольшой конный отряд численностью 800 всадников, который он предоставил цезарю Алексею Стратигопулу, поручив ему по дороге присоединить к себе разрозненные никейские гарнизоны во Фракии и Македонии. Переправившись через Мраморное море, Алексей стал лагерем у Регия, где случайно встретился с греками, продавцами лошадей, направлявшихся из Константинополя с товаром. На всякий случай кесарь решил расспросить их о силах французов в столице и те неожиданно поведали, что основная армия латинян отправилась в экспедицию на остров Дафнусий, а в самом городе остался лишь небольшой гарнизонный отряд. Также торговцы сказали Стратигопулу, что знают тайный ход у храма Пресвятой Богородицы, через который одновременно могут пройти 50 солдат. Это было совершенной неожиданностью, но полководцу некогда было направлять вестовых в Никею, чтобы получать инструкции. Стратигопул был смелым и опытным военным, а потому без сомнений решил рискнуть, понимая, что такой шанс дается только раз в жизни. Один день ушёл на подготовку, а затем византийцы сделали смелую вылазку в город. Чтобы посеять панику среди латинян, они пустили огонь по крышам домов ночного Константинополя, предав пожару венецианские кварталы. Когда Латинский император Балдуин II проснулся и понял, что на город произошло нападение, он тщетно попытался собрать разбросанных по ночлегам и сонных французов. Никто не знал, какими силами и откуда в Константинополь проникли византийцы, а потому император решил, что греки привели в город огромное войско. Бросив знаки императорского достоинства, одержимый одной мыслью — спасти свою жизнь, Балдуин II спешно сел на лодку и отплыл. К утру 25 июля 1261 года Константинополь вновь стал греческим. В тот же день остатки разгромленных и деморализованных французов достигли островаДафнусий. Латиняне не стали терять времени и, срочно погрузившись на корабли, отплыли к городу, надеясь штурмом вернуть его обратно. Однако толком никто не знал, какими силами византийцы захватили его, и хитрый Алексей Стратигопул постарался создать видимость многочисленного войска. И когда латиняне подплыли к стенам, они увидели множество воинов. На самом деле, Алексей привлек местных жителей, восторженно приветствовавших свержение латинян, переодев их в воинов и вооружив. В конце концов, боясь потерпеть сокрушительное поражение, последние остатки французской армии отплыли в Италию, чтобы сообщить страшную для Запада весть о кончине Латинской империи. Сам Михаил VIII Палеолог в это время спал в своем дворце в Никее, когда вдруг среди ночи получил известие от своей сестры Ирины. Её слуга случайно узнал об этом событии и поспешил обрадовать госпожу. Император срочно созвал сановников, спрашивая у них, насколько верны эти известия. Неизвестность давила на всех ещё сутки, и лишь в следующую ночь прибыл гонец от Алексея Стратигопула с письменным известием об освобождении Константинополя. Во все концы уже не Никейской, а Византийской империи понеслись гонцы с царскими грамотами. Однако, лишь 14 августа 1261 года, когда Константинополь спешно подготовили к приезду царя, Михаил VIII Палеолог торжественно вошёл через Золотые ворота. Прежде чем зайти в столицу, он потребовал внести в город чудотворную икону Божьей Матери Одигитрия. Были прочитаны молитвы, и народ вместе с василевсом 100 раз на коленях провозгласил: «Господи, помилуй!». Затем царь отправился в Студийский монастырь, из него — в храм Святой Софии, и оттуда — в Большой царский дворец. Город ликовал.
Алекса́ндр Яросла́вич Не́вский (др.-рус. Алеѯандръ Ꙗрославичь, в монашестве Алексий; 13 мая 1221, Переславль-Залесский — 14 ноября 1263, Городец) —князь Новгородский (1236—1240, 1241—1252 и 1257—1259), великий князьКиевский (1249—1263), великий князьВладимирский (1252—1263), русский полководец, святой Русской православной церкви. После смерти отца, в 1247 году Александр поехал в Орду к Батыю. Оттуда вслед за ранее уехавшим братом Андреем он отправился к великому хану вМонголию. Вернулись из Каракорума Александр и Андрей в 1249 г. В их отсутствие брат их, Михаил Хоробрит Московский (четвёртый сын великого князя Ярослава), отнял у дяди Святослава Всеволодовича владимирское великое княжение в 1248 году, но в том же году погиб в бою с литовцами в битве на реке Протве. Святославу удалось разбить литовцев уЗубцова. Батый планировал отдать владимирское великое княжение Александру, но согласно завещанию Ярослава владимирским князем должен был стать Андрей, а новгородским и киевским — Александр. И летописец отмечает, что у них была «пря велия о великом княжении». В итоге правителями Монгольской империи, несмотря на смерть Гуюка во время похода на Батыя в 1248 году, был реализован второй вариант. Александр получил Киев и «Всю Русскую землю». Современные историки расходятся в оценке того, кому из братьев принадлежало формальное старшинство. Киев после татарского разорения потерял какое-либо реальное значение; поэтому Александр в него не поехал, а поселился в Новгороде (По данным В. Н. Татищева, князь всё же собирался уехать в Киев, но новгородцы «удержали его татар ради», однако достоверность этой информации находится под вопросом).
Πηγή: https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Михаил_VIII_Палеолог
https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Александр_Ярославич_Невский

Prehistoric greek megalithic monuments across the globe

Cyclopean masonry is a type of stonework found in Mycenaean architecture, built with massive limestone boulders, roughly fitted together with minimal clearance between adjacent stones and no use of mortar. The boulders typically seem unworked, but some may have been worked roughly with a hammer and the gaps between boulders filled in with smaller chunks of limestone. The most famous examples of Cyclopean masonry are found in the walls of Mycenae and Tiryns, and the style is characteristic of Mycenaean fortifications. Similar styles of stonework are found in other cultures and the term has come to be used to describe typical stonework of this sort. The term comes from the belief of classical Greeks that only the mythical Cyclopes had the strength to move the enormous boulders that made up the walls of Mycenae and Tiryns. Pliny'sNatural History reported the tradition attributed to Aristotle, that the Cyclopes were the inventors of masonry towers, giving rise to the designation Cyclopean. The walls are usually founded in extremely shallow beddings carved out of the bedrock. 'Cyclopean', the term normally applied to the masonry style characteristic of Mycenaean fortification systems, describes walls built of huge, unworked limestone boulders which are roughly fitted together. Between these boulders, smaller hunks of limestone fill the interstices. The exterior faces of the large boulders may be roughly hammer-dressed, but the boulders themselves are never carefully cut blocks. Very large boulders are typical of the Mycenaean walls at Mycenae, Tiryns, Argos, Krisa (in Phocis), and the Athenian Acropolis. Somewhat smaller boulders occur in the walls of Midea, whereas large limestone slabs are characteristic of the walls at Gla. Cut stone masonry is used only in and around gateways, conglomerate at Mycenae and Tiryns and perhaps both conglomerate and limestone at Argos.
A megalith is a large stone that has been used to construct a structure or monument, either alone or together with other stones. The word "megalithic" describes structures made of such large stones, utilizing an interlocking system without the use of mortar or concrete, as well as representing periods of prehistory characterised by such constructions. For later periods the term monolith, with an overlapping meaning, is more likely to be used. The word "megalith" comes from the Ancient Greek "μέγας" (transl. megas meaning "great") and "λίθος" (lithos meaning "stone"). Megalith also denotes an item consisting of rock(s) hewn in definite shapes for special purposes.t has been used to describe buildings built by people from many parts of the world living in many different periods. A variety of large stones are seen as megaliths, with the most widely known megaliths not being sepulchral. The construction of these structures took place mainly in the Neolithic (though earlier Mesolithic examples are known) and continued into the Chalcolithic and Bronze Age. At a number of sites in eastern Turkey, large ceremonial complexes from the 9th millennium BC have been discovered. They belong to the incipient phases of agriculture and animal husbandry. Large circular structures involving carved megalithic orthostats are a typical feature; e.g. at Nevalı Çori and Göbekli Tepe. Although these structures are the most ancient megalithic structures known so far, it is not clear that any of the European Megalithic traditions (see below) are actually derived from them. At Göbekli Tepe, four stone circles have been excavated from an estimated 20. Some measure up to 30 metres across. As well as human figures, the stones carry a variety of carved reliefs depicting boars, foxes, lions, birds, snakes and scorpions. Dolmens and standing stones have been found in large areas of the Middle East starting at the Turkish border in the north of Syria close to Aleppo, southwards down to Yemen. They can be encountered in Lebanon, Syria, Israel, Jordan, and Saudi Arabia. The largest concentration can be found in southern Syria and along the Jordan Rift Valley, however they are being threatened with destruction. They date from the late Chalcolithic/Early Bronze Age. Megaliths have also been found on Kharg Island in Iran and at Barda Balka in Iraq. Megalithic burials are found in Northeast and Southeast Asia. They are found mainly in the Korean Peninsula. They are also found in the Liaoning, Shandong, and Zhejiang in China, the East Coast of Taiwan , Kyūshū and Shikoku in Japan, Đồng Nai Province in Vietnam and parts of Pakistan and India. Some living megalithic traditions are found on the island of Sumba and Niasin Indonesia. The greatest concentration of megalithic burials is in Korea. Archaeologists estimate that there are 15,000 to 100,000 southern megaliths in the Korean Peninsula. Typical estimates hover around the 30,000 mark for the entire peninsula, which in itself constitutes some 40% of all dolmens worldwide (Dolmen). The Indonesian archipelago is the host of Austronesian megalith cultures both past and present. Living megalith cultures can be found on Nias, an isolated island off the western coast of North Sumatra, the Batak people in the interior of North Sumatra, on Sumba island in East Nusa Tenggara and also Toraja people from the interior of South Sulawesi. These megalith cultures remained preserved, isolated and undisturbed well into the late 19th century. Megaliths occur in many parts of Melanesia, mainly in Milne Bay Province, Fiji and Vanuatu. Few excavations has been made and little is known about the structures. The megalith tomb Otuyam at Kiriwina has been dated to be approximately 2000 years old which indicates that megaliths are an old custom in Melanesia. The megalithic structures of Malta are believed to be the oldest in Europe, in particular Skorba Temple. Though generally known as dolmens, the correct term accepted by archaeologists is portal tomb. However many local names exist, such as anta in Galicia and Portugal, stazzone in Sardinia, hunebed in the Netherlands, Hünengrab in Germany , dysse in Denmark, and cromlech in Wales. It is assumed that most portal tombs were originally covered by earthen mounds. The second-most-common tomb type is the passage grave. It normally consists of a square, circular, or cruciform chamber with a slabbed or corbelled roof, accessed by a long, straight passageway, with the whole structure covered by a circular mound of earth. Sometimes it is also surrounded by an external stone kerb. Prominent examples include the sites of Brú na Bóinne and Carrowmore in Ireland, Maes Howe in Orkney, and Gavrinis in France.
An assembly of huge stone slabs found in Egypt's Sahara Desert that date from about 6,500 years to 6,000 years ago has been confirmed by scientists to be the oldest known astronomical alignment of megaliths in the world. Known as Nabta, the site consists of a stone circle, a series of flat, tomb-like stone structures and five lines of standing and toppled megaliths. Located west of the Nile River in southern Egypt, Nabta predates Stonehenge and similar prehistoric sites around the world by about 1,000 years, said University of Colorado at Boulder astronomy Professor J. McKim Malville. The ruins lie on the shoreline of an ancient lake that began filling with water about 11,000 years ago when the African summer monsoon shifted north. It was used by nomads until about 4,800 years ago, when the monsoon moved southwest and the area again became "hyperarid and uninhabitable." Neolithic herders that began coming to Nabta about 10,000 years ago used cattle in their rituals just as the African Massai do today, he said. No human remains have yet been found at Nabta. Although some believe the "high culture" of subsequent Egyptian dynasties was borrowed from Mesopotamia and Syria, Malville and others believe the complex and symbolic Nabta culture may have stimulated the growth of the society that eventually constructed the first pyramids along the Nile about 4,500 years ago. Mysterious ruins in Zimbabwe, nearly brushed this week by the shadow of a total solar eclipse, once served as an astronomical observatory to track eclipses, solstices and an elusive exploding star, a South African scientist said. The Great Enclosure in the archaeological site of Great Zimbabwe, a crumbling ring of stone walls and platforms about 250 meters in circumference, was thought to have been a palace complex for regional rulers some 800 years ago. But Richard Wade of the Nkwe Ridge Observatory thinks that the enclosure was used in a similar capacity as the much older Stonehenge in Great Britain. The arrangement of the walls, the complicated symbols on stone monoliths and the position of a tall tower suggest that medieval Zimbabweans used the complex to track the moon, sun, planets and stars for centuries. "The importance of Great Zimbabwe is that it was the capital of the only known sub-Saharan African Empire that lasted almost 1,000 years. Everyone in southern Africa somehow relates to this nucleus cultural complex," Wade said. Several of the stone monoliths, for example, line up with certain bright stars in the constellation Orion as they rise on the morning of the shortest day of the year, the winter solstice. Another contains markings that coincide with orbital patterns of Earth and Venus, which could be used to forecast eclipses, Wade said. In his most controversial position, Wade suggests that a tower at the complex, whose purpose has baffled historians, was probably built to observe an exploding star in roughly 1300 AD. "This large conical tower in the great enclosure stands directly in line with the rising supernova remnant when seen from the observation platform and court area of the time," Wade wrote in a paper to be submitted to the journals Science and Scientific American. "They requested that I send the work on completion," he said. "I have been peer reviewed now for almost four years and only recently have I received a nod from the South African science community." Modern telescope observations indicate that a supernova lit up the sky at approximately the same time. Historic records make no mention of it, an omission that does not surprise Wade since the dying star appeared over the Southern Hemisphere, which at the time had virtually no literate cultures. But oral legends in the region lend credence to the supernova idea, Wade said. The Sena people of Zimbabwe hold that their ancestors migrated from the north by following an unusually bright star in the southern skies. Wassu Stone Circles Senegal. Between Wassau and Kau-Ur lay the mysterious Stone Circles. These circles to this day remain an anthropological and archeologically puzzle. Experts think that the stone circles are the only remaining evidence of an old unknown African civilisation. The circles remind us a bit of Stonehenge in Scotland, but it is not certain if these circles are in line with the solar circulation. No archaeological excavations have been made because the Village Chiefs think a curse will descent on everybody if the holy circles are disturbed.
Πηγή: https://en.m.wikipedia.org/wiki/Cyclopean_masonry
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Megalith
http://www.sciencedaily.com/releases/1998/04/980403081524.htm
http://egyptsearchreloaded.proboards.com/thread/785/african-megaliths

Η προέλευση, η ανθρωπολογία και η γλώσσα των Τουρκικών φυλών

Τουρκική ή τουρανική ονομάζεται μια οικογένεια δεκάδων νομαδικών φύλων με καταγωγή από τη Μογγολία και τη ΝΑ Σιβηρία, τα οποία μετανάστευαν κατά κύματα καθ' όλη τη διάρκεια του μεσαίωνα, κυρίως μεταξύ 6ου και 11ου αιώνα. Μιλούσαν διάφορες διαλέκτους της αρχαίας τουρκικής γλώσσας, οι οποίες στη συνέχεια διαφοροποιήθηκαν δημιουργώντας τις σύγχρονες τουρκικές γλώσσες (ή τουρανικές). Η θρησκεία τους ήταν σαμανιστική με ανώτατο θεό τον Τένγκρι, άρχοντα του γαλάζιου ουρανού. Στην πορεία όμως η πλειοψηφία, ιδιαίτερα όσοι μετακινήθηκαν προς δυσμάς, ασπάσθηκε τον Ισλαμισμό από τους Άραβες και τους Πέρσες (που είχαν εξισλαμιστεί νωρίτερα). Κατά την περίοδο της μετανάστευσής τους τα τουρκικά φύλα - πολλές φορές σε σύγκρουση μεταξύ τους - απλώθηκαν σε μία τεράστια έκταση από τη Μικρά Ασία και τον Εύξεινο Πόντο έως τα παράλια του Αρκτικού Ωκεανού, ιδρύοντας τα δικά τους κρατικά μορφώματα (χαγανάτα ή χανάτα) και ελέγχοντας τους εμπορικούς δρόμους ανάμεσα στην Ευρώπη, την Περσία και την Κίνα. Τα περισσότερα υπήρξαν βραχύβια και με το πέρασμα των αιώνων προσαρτήθηκαν από δυνατότερα βασίλεια (Ρωσία, Γεωργία, Κίνα), κάποια όμως επιβίωσαν και έγιναν η μήτρα που γέννησε έξι σημερινά κράτη: Αζερμπαϊτζάν,  Καζακστάν, Κιργιζία, Ουζμπεκιστάν, Τουρκία, Τουρκμενιστάν. Το Χανάτο, απαντάται και χαγανάτο είναι τουρκο-μογγολική λέξη που περιγράφει μια πολιτική οντότητα που κυβερνιόταν από ένα Χαν. Αυτή η πολιτική οντότητα είναι τυπική για τους λαούς της ευρασιατικής στέπας και μπορεί να αντιστοιχεί στην περιοχή μιας φυλής, σε βασίλειο ή σε αυτοκρατορία. Ένα από τα πιο ξακουστά χανάτα ήταν το Χανάτο της Κριμαίας. Ιδιαίτερα γνωστά επίσης είναι τα τέσσερα χανάτα (ή ulus, μογγολ. uls = χώρα, περιοχή), τα οποία απάρτιζαν τη Μογγολική αυτοκρατορία κατά τον 13ο και τον 14ο αιώνα. Με τον θάνατό του, ο Τζένγκις Χαν μοίρασε την αυτοκρατορία του στους τέσσερις γιους και εγγονούς του. Επίσης οι Βούλγαροι υπήρξαν τουρκικό φύλο στο παρελθόν, αλλά μετά την εγκατάστασή τους στα Βαλκάνια (τέλη 7ου αι.), παρότι κυριάρχησαν στο κράτος που δημιούργησαν,
εκσλαβίσθηκαν σε τέτοιο βαθμό που το μόνο τουρκικό χαρακτηριστικό που κράτησαν είναι το όνομά τους. Τα τουρκικά φύλα δεν πρέπει να συγχέονται με το σύγχρονο τουρκικό έθνος - το δεύτερο είναι απλά ένας κλάδος των πρώτων. Οι ουραλοαλταϊκές γλώσσες είναι Ομογλωσσία που αποτελείται από τις επιμέρους οικογένειες των ουραλικών και των αλταϊκών γλωσσών. Ως προς την ενότητα των δύο γλωσσικών οικογενειών, οι γνώμες των γλωσσολόγων διχάζονται, καθώς ορισμένοι μελετητές την αρνούνται, θεωρώντας ότι δεν υπάρχουν ισχυρά συνδετικά στοιχεία, ενώ άλλοι πάλι έχουν τη γνώμη ότι πρέπει να περιληφθούν στην ομογλωσσία η ιαπωνική, η κορεατική και η αϊνού, οι οποίες συνδέονται με τον αλταϊκό κλάδο. Η ονομασία της ομογλωσσίας σχετίζεται με την εδαφική επικράτεια που αποτέλεσε την αρχική κοιτίδα των λαών που μιλούν αυτές τις γλώσσες, η οποία είναι μια εκτεταμένη περιοχή της δυτικής Ασίας που ορίζεται από τις οροσειρές των Ουραλίων και των Αλτάι.
Την ουραλική γλωσσική οικογένεια συγκροτούν οι φινο-ουγγρικές και οι σαμογετικές γλώσσες και είναι διαδεδομένη σε μια εκτεταμένη ζώνη, από τη βορειοανατολική Ευρώπη έως τη Σιβηρία. Στην αλταϊκή γλωσσική οικογένεια ανήκουν οι τουρκικές, οι μογγολικές και οι τουγκουζικές γλώσσες. Η ομάδα αυτή καταλαμβάνει μια ευρεία ζώνη στην κεντρική Ασία και σημαντικό τμήμα στη βόρεια, σε μια εκτεταμένη αλλά ασυνεχή περιοχή. Η ταξινόμηση των γλωσσών αυτών καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολη εξαιτίας της εθνικής ετερογένειας αυτών που τις μιλούν (οι γλωσσικές ενότητες δεν συμπίπτουν με τις πολιτικές) και της μεγάλης μετακίνησης των λαών, ιδιαίτερα κατά το παρελθόν. 
Στα κυριότερα χαρακτηριστικά της ουραλοαλταϊκής ομογλωσσίας συγκαταλέγονται η συγκολλητική δομή (οι λέξεις διατηρούν ίδιο τύπο, με διαφορετικό πρόθεμα ή επίθεμα για τις επιμέρους έννοιες), η χρήση επιθημάτων, η φωνηεντική αρμονία (η μεταβολή των φωνηέντων του επιθήματος υπό την επίδραση του φωνήεντος της ρίζας) και η απουσία γραμματικού γένους.
Οι Τόχαροι ήταν ένας ευρωπαϊκός λαός, εγκατεστημένος στην κοιλάδα του Ταρίμ, όπως ονομάζεται σήμερα η περιοχή της Κίνας που βρίσκεται στα σύγχρονα σύνορα της Κίνας με την Ινδία, το Θιβέτ, το Κυργιζιστάν, το Τατζικιστάν και το Πακιστάν. Στην κοιλάδα αυτή ανακαλύφθηκε τον προηγούμενο αιώνα, ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα της σύγχρονης ανθρωπογεωγραφίας: τα ίχνη ανθρώπων που άνηκαν στην ευρωπαϊκή φυλή. Ή έκπληξη των επιστημόνων που ανακάλυψαν ίχνη Ευρωπαίων ανάμεσα σε μογγολικούς και κινεζικούς πληθυσμούς που ζουν στην περιοχή, ήταν μεγάλη, καθώς δεν γνώριζαν σε ποιο έθνος  άνηκαν αυτές οι μούμιες. Ένα έθνος, του οποίου το όνομα είχε ξεχαστεί, καθώς είχαν εξαφανιστεί χίλια χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια των μογγολικών και τουρκικών μετακινήσεων στη περιοχή. Οι επιστήμονες αναζητώντας μαρτυρίες στους αρχαίους συγγραφείς για την  ύπαρξη Ευρωπαίων τόσο βαθιά στην Ασία, στα σύνορα της Κίνας, βρέθηκαν μπροστά στο όνομα «Τόχαροι». Ο δρόμος του μεταξιού περνούσε από τα τοχαρικά βασίλεια, ήταν αυτός που τους έδωσε πλούτο αλλά και ουσιαστικά αυτός που συντέλεσε στην εξαφάνισή των  Τόχαρων. Λόγω του εμπορίου και του πλούτου που αυτό απέφερε στα τοχαρικά βασίλεια πολλοί λαοί ενδιαφέρθηκαν για την περιοχή. Ο Μέγας Αλέξανδρος ίδρυσε το 329 π.Χ. την Αλεξάνδρεια την εσχάτη στην είσοδο της κοιλάδας της Φεργκάνας, στο σημερινό Τατζικιστάν. Ο Ευθύδημος ο βασιλιάς του Ελληνιστικού βασιλείου στη Βακτριανή επέκτεινε το βασίλειο του στη Σογδιανή και έκανε εκστρατείες ως το Σόλεκ. Αλλά και η Κίνα είχε εμπορικές συναλλαγές με τους Τόχαρους. Οι Κινέζοι έστελναν πρεσβείες για να πάρουν τα «θεϊκά» τοχαρικά,  όπως τα αποκαλούσαν, άλογα, που ήταν μεγαλύτερα από τα μογγολικά και κρατούσαν πάνω τους κατάφρακτους ιππείς της Σογδιανής, της Φεργκάνα και της Παρθίας. Με την τοχαρική αυτοκρατορία του Κουσάν, η βόρεια Ινδία ενώθηκε με τη Κεντρική Ασία και την κοιλάδα του Ταρίμ. Οι Τούρκοι εισβολείς, ενδεείς, όπως ήταν στην πατρίδα τους, στις όχθες του Ορχόν ποταμού της Μογγολίας, όπου ζούσαν νομαδική ζωή, και ιδιαιτέρως μετά την κατασκευή του Σινικού τείχους που τους απέτρεπε από το να λεηλατούν κινεζικές περιοχές στράφηκαν προς τη Δύση και άρχισαν να επεδράμουν στα τοχαρικά βασίλεια, με σκοπό το εύκολο κέρδος  από τα πλούτη που άκουγαν ότι υπήρχαν κατά μήκος του δρόμου του μεταξιού στα βασίλεια της Δύσης. Με την επέκταση των Αράβων του Χαλιφάτου της Βαγδάτης (Ομεϊαδών) και των Μουσουλμάνων Τούρκων στην Κεντρική Ασία τον 10 αι. μ.Χ., οι Τόχαροι εξαφανίστηκαν από το χάρτη, ενώ η ασφάλεια για τα καραβάνια στο δρόμο του μεταξιού έπαυσε να υφίσταται και ο βουδισμός των Τοχαρων εξαλείφθηκε από την περιοχή. Οι τόποι βουδιστικής και χριστιανικής λατρείας έχουν συληθεί, οι τοιχογραφίες των μοναστηριών στις οποίες απεικονίζονται ψηλόσωμοι άντρες με ξανθά και κόκκινα μαλλιά, Τόχαροι στη καταγωγή, έχουν καταστραφεί καθώς τα πρόσωπα είναι χαραγμένα από τους μουσουλμάνους Τούρκους εισβολείς της περιοχής, καθώς με βάση το Κοράνι και την ισλαμική παράδοση οποιαδήποτε απεικόνιση του θείου είναι βλάσφημη. Στο Ντιβανου Λουγκχάτ ατ Τουρκ, ο Τούρκος συγγραφέας του 11ου αι. μ.Χ. Μαχμουντ αλ Κασγκάρι, αναφέρει:  «Σαν ορμητικά ποτάμια, πλημμυρήσαμε τις πόλεις τους και πήραμε τα μοναστήρια τους και τους είπαμε να μην λατρεύουν τα αγάλματα του Βούδα». Σήμερα πλέον στο πρώην έδαφος των τοχαρικών βασιλείων κατοικούν οι Ουιγούροι Τούρκοι, απόγονοι αυτών που εισέβαλλαν στα τοχαρικά βασίλεια το 840 μ. Χ.. Ομιλούν την αλταϊκή μογγολική τουρκική γλώσσα και φέρουν αναμεμειγμένα ευρωπαϊκά και μογγολικά χαρακτηριστικά. Η δε τοχαρική έχει εξαλειφθεί και οι Τόχαροι εξαφανιστεί. Βέβαια υπάρχει εκεί ένας πληθυσμός 30.000 ανθρώπων της φυλης Aynu που ειναι λευκοί ευρωπαίοι.Το γειτονικό μας "κράτος"  Τουρκια αποτελεί ένα μωσαϊκό εθνοτήτων και φυλών. Το παραδέχονται συχνά και οι ίδιοι κάτοικοι της Τουρκίας, αποδεχόμενοι ότι ο κύριος συνθετικός κρίκος είναι η θρησκεία και όχι η φυλή. Τελικά τι σημαίνει να είσαι "Τούρκος"; Τούρκοι αρχικά ονομάζονταν μογγολικοί πληθυσμοί από την κεντρική Ασία, που αποτελούσαν μέρος των μογγολικών ορδών που ξεχύθηκαν κατακτώντας τεράστιες περιοχές από την Κίνα μέχρι την Ευρώπη. Μάλιστα ως τουρκικοί πληθυσμοί ονομάζονται σήμερα κάτοικοι σε Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν και στην ευρύτερη περιοχή. Συνεπώς Τούρκοι στην πραγματικότητα είναι αυτοί που ανήκουν στην Τουρανική φυλή. Δηλαδή οι αρχικοί Τούρκοι είναι μογγολικό φύλο. Η Τουρανική φυλή έχει ελαφρό επίκανθο στα μάτια, μεσοπροσωπία και κάπως πιο προεξέχουσα μύτη σε σχέση με τις συνήθεις μογγολικές. Εύκολα διακρίνεται ο Τουρανικός ως μογγολικός τύπος, αλλά μερικές φορές συγχέεται με τον Αλπικό τύπο. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνδυάσει τους Τούρκους με μεγάλες γαμψές μύτες, μελαψό δέρμα, έντονο πηγούνι, μαύρη και έντονη τριχοφυΐα, αλλά μάτια χωρίς επίκανθο, πολλές φορές μάλιστα πολύ ανοιχτά. Αυτά τα χαρακτηριστικά ανήκουν στον Αρμενοειδή γηγενή φυλετικό τύπο, ο οποίος αποτελεί την πλειοψηφία στην Τουρκία και την χαρακτηρίζει, παρότι έχει κρατήσει ως εθνικό προσδιορισμό και γλώσσα τους μογγολικούς. Είναι αυτός που κάνει την Τουρκία να φημίζεται για το χαμηλό επίπεδο πολιτισμού και τον εν γένει ανατολίτικο τρόπο ζωής. Στην Τουρκία υπάρχουν επίσης πολλοί Αλπικοί και αρκετοί Μεσογειακοί, Καυκασοειδείς και Ιρανικοί(Πέρσες).
Πηγή: https://el.m.wikipedia.org/wiki/Τουρκικά_φύλα
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Χανάτα
http://www.ygeiaonline.gr/component/k2/item/40660-oyraloaltaikes_glvsses
http://fyletika.blogspot.gr/2013/10/blog-post_16.html
http://stopsachno1.blogspot.gr

Οι αρετές των Ρωμαίων και η εξωτερική πολιτική της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Το Δόγμα της Βυζαντινής Εξωτερικής Πολιτικής είναι το Imperium Romanum. Σύμφωνα με αυτό, ο «Ρωμαίος», έχεις το ιερό καθήκον να φροντίζει για την ανθρωπότητα, και θυμίζει τη θέση του Βιργιλίου «Μα σύ Ρωμαίε, θυμήσου, τους λαούς θα κυβερνάς, θα θεμελιώσεις τους κανόνες της ειρήνης, στους νικημένους θα είσαι μεγαλόκαρδος, στους αλαζόνες τιμωρός, αυτές θα είναι οι δικές σου τέχνες». Ο Fullbright, εξηγεί αυτήν την πανηγυρικού τύπου φράση ως «η δύναμη τείνει να ταυτιστεί με την αρετή και ένα μεγάλο έθνος είναι ιδιαίτερα επιρρεπές στην ιδέα οτι η δύναμή του, είναι στοιχείο θεϊκής εύνοιας, που το επιφορτίζει με μια μεγάλη ευθύνη για την τύχη άλλων εθνών (…) και πώς θα τα αναπλάσει κατά την ίδιαν αυτού, λαμπρή εικόνα και ομοίωση». Κατά ενάμιση αιώνα, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία βρισκόταν στο ζενίθ της πολιτικής και πολιτιστικής της ακμής. Ήταν μία περίοδος βραδέων εξελίξεων, Κάποιοι την αποκαλούν την "ευτυχέστερη περίοδο της ιστορίας του ανθρωπίνου γένους". Πίσω από την ευημερία της Παξ Ρομάνα(Ρωμαϊκή Ειρήνη), όμως, λάμβαναν χώρα αλλαγές που οδήγησαν προοδευτικά στην κρίση της αυτοκρατορίας τον 3ο αιώνα μ.Χ. Από πολιτική άποψη, η σταθερή διακυβέρνηση οφείλεται στο ότι ισχυρές δυναστείες κυριαρχούσαν, ώστε να μην υπάρχουν ουσιαστικές εσωτερικές ανωμαλίες (εξαιρουμένων των ετών 68-69 και 193). Στο εσωτερικό επικρατεί ειρήνη, ασφάλεια και ηρεμία. Το οδικό δίκτυο με κέντρο τη Ρώμη επεκτείνεται σε όλη την αυτοκρατορία και μαζί του το εμπόριο και ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός. Σε κάθε μεγάλη πόλη της αυτοκρατορίας υπάρχουν υδραγωγείο και δημόσια λουτρά. Παρόλο που οι εξουσίες είναι συγκεντρωμένες στα χέρια ενός ανθρώπου, του αυτοκράτορα, ο λαός είναι ευχαριστημένος. Βέβαια, στο θρόνο κάποιες φορές ανεβαίνουν παρανοϊκοί και οκνηροί αυτοκράτορες, όπως ο Καλιγούλας, ο Νέρων και ο Κόμμοδος, αλλά αυτοί αντισταθμίζονται από τους καλούς και ενσυνείδητους αυτοκράτορες, όπως ο Κλαύδιος, ο Τραϊανός, ο Αδριανός και ο Μάρκος Αυρήλιος. Ο όρος ελληνορωμαϊκός πολιτισμός χρησιμοποιείται ευρύτατα στην ιστοριογραφία και δηλώνει τον σύνθετο πολιτισμό που προέκυψε κατά την Αρχαιότητα από τη συνάντηση και συγχώνευση του ρωμαϊκού και του ελληνικού πολιτισμού. Στη συνέχεια, η κουλτούρα αυτή εξαπλώθηκε σε όλο τον μεσογειακό κόσμο και στην Εγγύς Ανατολή, όπου ήδη από την ελληνιστική εποχή ο ελληνικός πολιτισμός είχε ισχυρή επιρροή, μέσω της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο είναι εμφανής η διάδοση, συστηματοποίηση και εξέλιξη της ελληνικής τέχνης, της φιλοσοφίας και της ρητορικής, της νομικής αλλά και της τεχνολογίας, στον ευρύτερο χώρο της ρωμαϊκής επικράτειας και με την προσθήκη λατινικών επιρροών. Οι επιτεύξεις σε αυτούς τους τομείς βασίστηκαν στη διάχυση της γνώσης, η οποία στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό στα επιτεύγματα της κλασικής και ελληνιστικής εποχής, μέσα στη σχετική πολιτική και οικονομική σταθερότητα και τις ασφαλείς επικοινωνίες που επέβαλλε η Ρωμαϊκή Ειρήνη (Pax Romana). Ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός διατηρήθηκε κυρίαρχος στον μεσογειακό χώρο μέχρι τον εκχριστιανισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. Παλιότερα, συνηθιζόταν να λέγεται ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι το θεμέλιο του νεότερου δυτικού πολιτισμού, σήμερα όμως δείχνει ορθότερη η θέση ότι ο δυτικός πολιτισμός βασίστηκε στη ρωμαϊκή εκδοχή του ελληνικού. Ο Οκταβιανός επιλέγοντας τον τίτλο Imperator Caesar Divi Filius Augustus, με τη λέξη Imperator να σημαίνει «νικηφόρος διοικητής», ήθελε να συσχετίσει με τρόπο σαφή το όνομά του με την έννοια της νίκης. Μέχρι το έτος 13, ο Αύγουστος είχε να καυχηθεί πως τα στρατεύματά του τον προσφώνησαν νικητή 21 φορές έπειτα από νικηφόρες μάχες. Σχεδόν ολόκληρο το τέταρτο κεφάλαιο των απομνημονευμάτων του, που έφεραν τον τίτλο «Res Gestae», ήταν αφιερωμένο στις στρατιωτικές του επιτυχίες. Απευθυνόμενος στα αισθήματα των Ρωμαίων πατριωτών, ο Αύγουστος προωθούσε την ιδέα της υπεροχής του ρωμαϊκού πολιτισμού ο οποίος είχε ως αποστολή να κυβερνά τον γνωστό κόσμο, ιδέα που συνοψίζεται στη φράση «tu regere imperio populos, Romane, memento», που μεταφράζεται «Θυμήσου, Ρωμαίε, να κυβερνάς με τη δύναμη τους λαούς του κόσμου». Η νοοτροπία αυτή ταίριαζε στη ρωμαϊκή ελίτ και την ευρύτερη κοινή γνώμη της εποχής, που ενέκρινε τις επεκτατικές διαθέσεις, όπως διαφαίνεται από μια ρήση του διάσημου Ρωμαίου ποιητή Βιργιλίου. Ο τελευταίος υποστήριξε πως οι θεοί εξασφάλισαν στη Ρώμη «imperium sine fine», δηλαδή «απεριόριστη κυριαρχία». Υπήρξε μάλιστα γενική απογοήτευση όταν ο Αύγουστος αποφάσισε να μην υπάρξει εκδίκηση για την αρπαγή των πολεμικών εμβλημάτων του Κράσσου, εφόσον δεν σχεδίασε εισβολή στην Παρθία. Εντούτοις, υπήρχαν πολλές ακόμη περιοχές που περίμεναν να κατακτηθούν. Η ρωμαϊκή επικράτεια διακρίνεται πλέον στις επαρχίες που είναι υπό άμεση αυτοκρατορική διοίκηση, σ’ αυτές που είναι υπό συγκλητική διοίκηση, στα υποτελή συμμαχικά κράτη και στα ημιανεξάρτητα προτεκτοράτα, τα οποία πληρώνουν φόρο υποτέλειας στη Ρώμη και επιπλέον δέχονται έλεγχο από αυτήν στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, της απονομής δικαιοσύνης και της ασφάλειας. Στα ρωμαϊκά προτεκτοράτα συνήθως βασίλευε ένας μονάρχης με τη βοήθεια μίας «κατοχικής κυβέρνησης» που στήριζε την εξουσία της στη δύναμη των όπλων των ρωμαϊκών φρουρών, όπως παλαιότερα ο Υρκανός Β' στο κράτος των Μακκαβαίων, και η οποία δεν ήταν πάντα σεβαστή από τον τοπικό πληθυσμό. Το 27 π.Χ. ο Αύγουστος μεταβάλλει τη νότια Ελλάδα σε κανονική επαρχία με το όνομα Αχαΐα και με έδρα την Κόρινθο, στερώντας από τους Έλληνες κάθε ψευδαίσθηση πραγματικής ανεξαρτησίας . Η Μοισία, γίνεται και τυπικώς επαρχία το 6 μ.Χ. Οι τοπικοί κελτικοί και ιλλυρικοί πληθυσμοί αρχίζουν να αφομοιώνονται μέσω των τυπικών ρωμαϊκών μεθόδων, παρά τις κατά καιρούς εξεγέρσεις και τη συνεχή συνοριακή πίεση από τα γειτονικά γερμανικά φύλα. Την Αρμενία, η οποία κατατρυχόταν από εμφύλιο πόλεμο μεταξύ φιλορωμαίων και φιλοπάρθων μετά την εισβολή και την ήττα του Μάρκου Αντώνιου, ο Αύγουστος κατορθώνει να τη μεταστρέψει σε πιστό ρωμαϊκό προτεκτοράτο αλλά είναι φανερό πως η δυναστεία των Αρταξιαδών πλησιάζει στο τέλος της. Για να προστατέψει τα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας από την παρθική απειλή, ο Αύγουστος βασιζόταν στα υποτελή κράτη στην ανατολή για να αναχαιτίζουν τις επιδρομές, καθώς μπορούσαν να διαθέτουν δικά τους στρατεύματα για να φυλάσσουν τα εδάφη τους.Για την ασφάλεια των ανατολικών επαρχιών ο Οκταβιανός διατηρούσε επιπροσθέτως μόνιμα στη Συρία ένα ισχυρό σώμα στρατού, ενώ παράλληλα ο ικανός προγονός του Τιβέριος διαπραγματευόταν με τους Πάρθους. Ένα από τα σημαντικότερα διπλωματικά επιτεύγματα του τελευταίου ήταν οι διαπραγματεύσεις για την επιστροφή των εμβλημάτων του Κράσσου, μια συμβολική νίκη και αναπτέρωση του ηθικού της Ρώμης. Μια ακόμη επιτυχία του Τιβέριου ήταν η επιστροφή του Τιγράνη Ε' στο θρόνο της Αρμενίας.
Πηγή: http://www.anixneuseis.gr/?p=129044
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Ρωμαϊκή_αυτοκρατορία
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Ελληνορωμαϊκός_πολιτισμός
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Οκταβιανός