Η αρχαιολογία, μια επιστήμη που μας συνδέει με το παρελθόν, εισέρχεται σε μια νέα εποχή χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη. Από την αυτόματη μετάφραση αρχαίων κειμένων μέχρι την ανακάλυψη κρυμμένων μνημείων, οι τεχνολογικές καινοτομίες αναδεικνύουν νέες πτυχές της ιστορίας μας. Πράγματι, τα τελευταία χρόνια η επιστημονική κοινότητα καταφεύγει στη χρήση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης για να αυτοματοποιήσει εργασίες πολύπλοκες και πολυδάπανες. Χαρακτηριστικά, η εικονογράφηση, δηλαδή, η δημιουργία σχεδίων αρχαιολογικών αντικειμένων, όπως και η αναγνώριση μοτίβων και σχημάτων που βρίσκονται στα ευρήματα, είναι μερικές εργασίες οι οποίες μέσω χρήσης της τεχνολογίας AI μπορούν να βελτιώσουν τα αποτελέσματά τους και να μειωθεί το κόστος αυτών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ανάλυση των σημαδιών κοπής σε οστά, τα οποία δεν έχουν συντηρηθεί επαρκώς με το πέρασμα του χρόνου . Δεδομένου ότι οι αλγόριθμοι της μηχανικής μάθησης -machine learning, ML- όπως ονομάζεται η τεχνολογία AI που χρησιμοποιείται από την αρχαιολογική κοινότητα, είναι ικανοί να διαχειριστούν μεγάλα σύνολα δεδομένων, αποκαλύπτουν πρότυπα που δεν είναι εύκολα ανιχνεύσιμα από την ανθρώπινη ανάλυση. Το AI μπορεί να βοηθήσει να μειωθεί σημαντικά ο χρόνος που αφιερώνουν οι αρχαιολόγοι στη δημιουργία σχεδίων τα οποία έχουν ως στόχο να παραστήσουν αρχαία αντικείμενα και ευρήματα, όπως κεραμικά, γλυπτά ή νομίσματα, για την ανάδειξη νέων πληροφοριών και επιστημονικών ευκαιριών. Μία περίπτωση χρήσης της μηχανικής μάθησης στον κλάδο της αρχαιολογίας είναι η αυτόματη μετάφραση κειμένων τα οποία είναι βασισμένα σε περίπλοκες γραφές, όπως η σφηνοειδής γραφή, μία έρευνα που επιμελήθηκαν το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ και το Πανεπιστήμιο του Αριέλ. Οι μελετητές χρησιμοποίησαν μεθόδους επεξεργασίας φυσικής γλώσσας για να μεταφράσουν αυτόματα τα ακκαδικά κείμενα χρησιμοποιώντας δύο μεθόδους: μετατροπή των σφηνοειδών γλυφών Unicode απευθείας σε αγγλικά και μετατροπή των γλυφών Unicode σε λατινική μεταγραφή πρώτα και μετά στα αγγλικά. Και οι δύο μέθοδοι πέτυχαν καλά αποτελέσματα για προτάσεις που ήταν μικρές ή μεσαίου μήκους. Τα εργαλεία της τεχνητής νοημοσύνης, αν μη τι άλλο, συνεισφέρουν σημαντικά στην πρόοδο της τεχνολογίας σε όλους τους τομείς και τις επιστήμες. Η αρχαιολογία, λοιπόν, δεν αποτελεί εξαίρεση του κανόνα αυτού.
Η ιστορία της Κύπρου και Ελλάδας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες από την αρχαία εποχή και ειδικά μετά την επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους καλλιεργήθηκε έντονα τον 19ο αιώνα το αίτημα του Κυπριακού ελληνισμού, στην Ένωση με την Ελλάδα. Μια ένωση με την Ελλάδα, η οποία ήταν πολύ πιθανή και κοντά να συμβεί κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Σύμμαχοι προσέφεραν ως «αντάλλαγμα» την Κύπρο για την είσοδο της χώρας μας στο πλευρό τους. Ωστόσο, αυτό δεν συνέβη καθώς η «διαμάχη» Κωνσταντίνου – Βενιζέλου, οδήγησε την Ελλάδα στον Εθνικό Διχασμό του 1915 με αποτέλεσμα η χώρα μας να μπει στον Α’ Π.Π το 1918, λίγο πριν το τέλος του Μεγάλου Πολέμου και τότε δεν βρισκόταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων η ενσωμάτωση της Κύπρου στην Ελλάδα. Επιχειρήθηκαν και άλλες προσπάθειες τα επόμενα χρόνια για την Ένωση με την Ελλάδα, ο οποίος έγινε αυτοσκοπός κυρίως για ένα μεγάλο μέρος του Κυπριακού ελληνισμού, ενώ για να είμαστε ειλικρινείς ποτέ το ελληνικό κράτος δεν τάχθηκε και δεν αγωνίστηκε για την Ένωση.
Η Ένωση με την Ελλάδα, είχε μετατραπεί ειδικά μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, ως ένα ουτοπικό σενάριο για την μητέρα Ελλάδα. Μια Ελλάδα, η οποία είδε το 1922 να γκρεμίζεται το όνειρο της «Μεγάλης Ελλάδας», το οποίο συντήρησε την ύπαρξη του Έθνους από την σύσταση του νεοελληνικού κράτους, αλλά εγκαταλείφθηκε μετά το 1922 μαζί με τις αλύτρωτες πατρίδες. Από τότε και μετά, διαπιστώνεται στην ελληνική ιστορία μια μεταστροφή από το όραμα της «Μεγάλης Ελλάδας», στην μικρή πλην τίμια και ηρωϊκή Ελλάδα, η οποία περιορίζεται γεωγραφικά στα σημερινά μας σύνορα. Σε αυτό το πλαίσιο η ιστορία και η πορεία της Κύπρου, άλλαξε ριζικά μετά την έναρξη του αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α το 1955 για την ανεξαρτησία της από την Μεγάλη Βρετανία. Και εδώ πρέπει να παρατηρήσουμε δύο σημαντικά και ουσιαστικά γεγονότα τα οποία διαφοροποίησαν την ιστορία της Κύπρου. Ο αντιαποικιακός αγώνας των Κυπρίων το 1955, με πρωτεργάτες τον Γρίβα Διγενή και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, δεν είχε ως αίτημα την ανεξαρτησία της Κύπρου, αλλά την Ένωση με την Ελλάδα και αυτό προκάλεσε ως ντόμινο πολλές αντιδράσεις και εξελίξεις. Η Τουρκία μέχρι τότε δεν είχε ασχοληθεί καθόλου με την τουρκοκυπριακή πλευρά, κάτι το οποίο έκανε μετά την κήρυξη του Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α με παρότρυνση της Μεγάλης Βρετανίας.
Η Μεγάλη Ιδέα υπήρξε ένα από τα πιο μεγαλόπνοα προγράμματα εθνικής ολοκληρώσεως και αναπτύξεως στη Ν. Βαλκανική: προέβλεπε την απελευθέρωση και την ενσωμάτωση όλων των ιστορικών ελληνικών χωρών, δηλαδή της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας, της Θράκης, των Επτανήσων, των Δωδεκανήσων, της Κρήτης, της Κύπρου, της Μικράς Ασίας και του Πόντου σε μια «Ελληνική Αυτοκρατορία». Παράλληλα και ταυτόχρονα υπήρξε ένα άλλο ελληνικό ρεύμα που συνέδεε την απελευθέρωση των ιστορικών ελληνικών χωρών, το οποίο προϋπήρξε της Μεγάλης Ιδέας. Ηταν ο φωτισμός της Ανατολής διά των φώτων της Δύσεως. Στον φωτισμό αυτό, η Ελλάς θα είχε τον ρόλο του «φάρου» της Δύσεως στην Ανατολή. Η Μεγάλη Ιδέα γεννήθηκε στη διάρκεια της Επαναστάσεως του 1821, μολονότι πολλά χαρακτηριστικά της κυοφορούνταν πριν από τον Αγώνα. Μάλιστα δε, η ιδέα της επικράτειας του έθνους, υπήρξε σε αντιδιαστολή με αυτή του ελληνικού κράτους προγενέστερη αυτής. Με έναυσμα τη Μεγάλη Ιδέα ξετυλίγεται το κουβάρι μιας αιματηρής ιστορίας, που αναδιαμόρφωσε τη γεωπολιτική κατάσταση της χώρας μας. «Η μάχη του Σαρανταπόρου ήτον μία από τας μάχας που θα ομιλήση η Ιστορία» έγραφε ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, ο αρχηγός πυροβολικού της Στρατιάς Θεσσαλίας, στη γυναίκα του το 1912. Η Ελλάδα πράγματι ξεκίνησε την πολεμική της εξόρμηση στις αρχές του 20ού αιώνα με «σιδηρά» ορμή και ακαταμάχητο επιθετικό πνεύμα. Οι εκστρατείες του 1912-13 αποτέλεσαν την κορύφωση των πόθων και των προσπαθειών ενός ολόκληρου αιώνα. Αναμφισβήτητα, το τελικό αποτέλεσμα των πολεμικών αγώνων της δεκαετίας 1912-1922 δεν ικανοποίησε τους Έλληνες. Η εκατονταετηρίδα από τη Μικρασιατική Καταστροφή αποτελεί αφορμή για αναστοχασμό και νέα «επίσκεψη» των σημαντικών αυτών γεγονότων. Όπως διαπίστωσε εύστοχα το 1934 ο Αριστοκλής Αιγίδης, ένας Μικρασιάτης στην καταγωγή δημοσιολόγος, το 1922 σήμανε τη λήξη ενός (διακεκομμένου) «εκατονταετούς πολέμου» μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, ο οποίος ξεκίνησε το 1821. Ωστόσο, ιδωμένο μέσα σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο, το μέγεθος της Μικρασιατικής Καταστροφής μετριάζεται. Κι αυτό διότι η Ελλάδα, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, επιτέλεσε ένα τεράστιο ποιοτικό άλμα, και από απαξιωμένη δύναμη (1897) έφτασε να γίνει προσωρινά υπολογίσιμος γεωπολιτικός παράγοντας στην Εγγύς Ανατολή (1920).
Το τρίπτυχο "Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια” αποτελεί την πιο διαδεδομένη φράση της ελληνικής ιστορίας, που κάποιοι ανόητοι ταυτίζουν με συνθήματα που κρέμονταν από τα χείλη αντιδραστικών και ακροδεξιών, ως ένα τρίπτυχο που αποτελείται από τις τρεις λέξεις και ισχυρίζονται πως ενώνει τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας! Όμως, το σύνθημα αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ίδια την ιστορία της Ελλάδος. Γεννήθηκε το 19ο αιώνα, διαδόθηκε κατά τον 20ο και κυριάρχησε στα στόματα και τις καρδιές όλων εκείνων που αγαπούν αυτή την Πατρίδα - την Ελλάδα μας! Σε αυτό το τρίπτυχο, η πατρίδα αποτελεί την μακραίωνη εστία του έθνους με το έθνος να προσδιορίζεται καθοριστικά από τη σχέση του με τη θρησκεία και την οικογένεια…Οι ανόητοι μηδενιστές - απάτριδες θέλουν να πιστεύουν, ότι πρόκειται για μια σύγχρονη ‘’κατασκευή’’ συνδεδεμένη με το κράτος, μετά τον συμμοριτοπόλεμο και συγκεκριμένα κατά τη δεκαετία του ‘50. Σε κάθε περίπτωση όμως, η ιστορία αυτής της φράσης έχει ιδιαίτερα μεγάλο βάθος χρόνου και πολύ περίπλοκες και σύνθετες διαδρομές. Η φράση αυτή - κάτι σαν σύνθημα, δεν δημιουργήθηκε έτσι ξαφνικά, αλλά αντιθέτως, αποτελεί προϊόν πολύ μακρόχρονων διαδικασιών που συνδέονται άρρηκτα, με σημαντικές ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές διαφοροποιήσεις και μετασχηματισμούς, που έλαβαν χώρα…Δεν ξέρω ποιος άνθρωπος, που θα ήθελε να μπορεί να αισθάνεται πως ζει ελεύθερος, δεν θα γοητεύονταν από το τρίπτυχο "Πατρίς -Θρησκεία – Οικογένεια". Νομίζω πως δεν υπάρχουν τέτοιοι Έλληνες. Είναι αστεία η αριστερίστικη θεωρία - γνώμη, πως το τρίπτυχο που αναφέρεται σε ιερές έννοιες του Ελληνισμού, αποτέλεσε κάποιον αρμό της κρατικής ιδεολογίας, στο όνομα της οποίας εξαπολύθηκαν δήθεν διώξεις και καταπατήθηκαν λαϊκές ελευθερίες και ατομικά δικαιώματα… Πίστη λοιπόν στην πατρίδα… πάντα. Πίστη σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, μόνον όταν το αξίζει πραγματικά και τα μέλη που την απαρτίζουν νιώθουν όπως οι πραγματικοί Έλληνες για την Ελλάδα.
Η λέξη οικογένεια έχει ως πρώτο συνθετικό τη λέξη «οίκος» και δεύτερο τη λέξη «γένος». Στην αρχαιότητα «οικογενής» ονομαζόταν ο δούλος που γεννήθηκε στο σπίτι του κυρίου του. Οι αρχαίοι Έλληνες για να δηλώσουν την σημασία της λέξης οικογένεια χρησιμοποιούσαν την λέξη «οίκος», «γένος» ή «γενεά». Αργότερα, στην ελληνορωμαϊκή περίοδο χρησιμοποιήθηκε η λέξη «φαμίλια» (από το λατινικό familia). Η λέξη αυτή προήλθε από το επίθετο famulus που και στα λατινικά, αρχικά σήμαινε τον οικιακό δούλο, στην συνέχεια το σύνολο αυτών που ζούσαν στον ίδιο οίκο, για να καταλήξει τελικά να σηματοδοτεί τα πρόσωπα εκείνα που συνδέονται με συγγενικούς δεσμούς και ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Η οικογένεια στην Ελλάδα, όπως και σε παγκόσμια κλίμακα, παίρνει διάφορες μορφές που υπαγορεύονται από οικονομικούς, γεωγραφικούς και πολιτισμικούς παράγοντες. Η Πολυπυρηνική οικογένεια είναι ο τύπος αυτός οικογένειας που απαντάται στην ηπειρωτική Ελλάδα και ήταν ο πιο διαδεδομένος μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα. Είναι αξιοσημείωτο ότι απουσίαζε εντελώς από τα νησιά του Αιγαίου, ενώ εμφάνιζε πολύ μικρά ποσοστά στα νησιά του Ιονίου, κυρίως λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης από την ηπειρωτική Ελλάδα. Ο κύκλος ανάπτυξης της πολυπυρηνικής οικογένειας αλλά και η μικροοικονομία της βασίζεται αφενός στην κτηνοτροφία (εκτροφή μεγάλων κοπαδιών άρα και ανάγκη από πολλά χέρια, κυρίως ανδρικά), αφετέρου στην γεωργία (εντατική καλλιέργεια δημητριακών).
Η αμφίπλευρη πολυπυρηνική οικογένεια είναι ουσιαστικά μια παραλλαγή του προηγούμενου τύπου οικογένειας με τη διαφορά πως στη διευρυμένη πατροπλευρική πολυπυρηνική οικογένεια συμβιώνουν εκτός από τους υιούς και οι θυγατέρες του πατέρα-πατριάρχη. Συναντάται στα Μεσόγεια Αττικής αλλά και σε άλλα πεδινά και ημιορεινά μέρη της επικράτειας, όπως τη Βοιωτία και το Πωγώνι της Ηπείρου. Συνδέεται με εύρωστες οικονομίες που βασίζονται στην εντατική καλλιέργεια, κυρίως δημητριακών, αμπελιών, ελαιών κ.ά. δημοφιλών προϊόντων της ελληνικής γης, καθώς επίσης και στην πώλησή τους/ στη χρήση τους ως εμπορεύματα. Λόγω των μεγάλων απαιτήσεων σε εργατικά χέρια ο πατέρας αντί να «παραχωρήσει» την κόρη του σε οικονομία άλλου οίκου, αποφασίζει να την κρατήσει στον δικό του και να «φιλοξενήσει» τον γαμπρό του (σώγαμπρο) προκειμένου να έχει επάρκεια εργατικού δυναμικού ώστε να εξυπηρετήσει τις αυξημένες ανάγκες καλλιέργειας της έγγειας περιουσίας του. Ο γάμος αυτός λέγεται πατρογυναιτοπικός και αντί της «εξαγοράς της νύφης» παρατηρείται ο θεσμός της «προγαμιαίας δωρεάς». Ο θεσμός προβλέπει ότι ο γαμπρός ή ο πεθερός της νύφης, της προσφέρει (προσωπικά και όχι σε άρρενα μέλος της πατρικής της οικογένειας) ένα αξιόλογο χρηματικό ποσό ή κοσμήματα υψηλής χρηματικής αξίας.
Πηγή : https://www.flowmagazine.gr/i-texniti-nohmosuni-fernei-tin-epanastash-stin-arxaiotita/
https://www.parapolitika.gr/stories/article/1619881/kupros-ellada-ena-ethnos-duo-krati-apo-tin-anexartisia-tis-megalonisou-stin-tourkiki-eisvoli/
https://www.lifo.gr/guide/book/news/i-sidira-dekaetia-oi-ethnikoi-polemoi-tis-elladas-1912-1922-neo-biblio-toy
https://www.kathimerini.gr/society/429125/i-megali-idea-tis-ethnikis-oloklirosis/
https://www.capital.gr/arthra/3801670/patris-thriskeia-oikogeneia-kai-s-opoion-aresei/
https://www.pontosnews.gr/725463/pontos/pagkosmia-imera-tis-oikogeneias-oi-vasikoi-typoi-paradosiakon-ellinikon-oikogeneion/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου