Η σπουδαία ιστορία της ελληνικής μεγαλονήσου της Σικελιας

Η Σικελία είναι αυτόνομη περιοχή της Ιταλίας και το μεγαλύτερο νησί όλης της Μεσογείου, με έκταση 25.708 τ.χλμ.. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Παλέρμο. Οι πρώτοι κάτοικοι της Σικελίας, ήταν φυλές γνωστές στους Έλληνες ως Ελυμοί, Σικανοί καιΣικελοί. Απ΄αυτούς, οι Σικελοί ήταν αυτοί που έφτασαν τελευταίοι και σχετίζονταν με τους κατοίκους της νοτίου Ιταλίας , όπως τους Ιταλούς , τους Οινοτριείς κλπ. Για τους Σικανούς πιθανολογείται να έχουν Ιβηρική προέλευση, ενώ οι Ελυμοί μάλλον είχαν έρθει από την περιοχή του Αιγαίου. Η Σικελία αποικήθηκε από Έλληνες και Φοίνικες από τον 8ο π.Χ. αιώνα. Το 734 π.Χ., από Κορίνθιους ιδρύθηκαν οι Συρακούσες, η σπουδαιότερη αποικία στη Σικελία. Άλλες σημαντικές ελληνικές αποικίες ήταν η Γέλα, ο Ακράγας, ο Σελινούντας, η Ιμέρα και η Μεσσήνη. Αυτές οι ελληνικές πόλεις κράτη ήταν μεγάλης σημασίας για το σύνολο του ελληνικού πολιτισμού, μαζί με αυτές τις νοτίου Ιταλίας αποτελούσαν την Μεγάλη Ελλάδα. Ο Εμπεδοκλής και ο Αρχιμήδηςήταν και οι δυο Σικελιώτες. Η Σικελία ήταν από την αρχαιότητα μεγάλο κέντρο παραγωγής σιταριού (περιζήτητο για τις πόλεις της κυρίως Ελλάδας). Υπήρξε πολλές φορές παρέμβαση στα πολιτικά των σικελικών πόλεων από τις πόλεις της κυρίως Ελλάδας, είτε αυτή είχε ζητηθεί είτε όχι. Οι Φοίνικες είχαν λίγες αποικίες, όπως η Μοτύη, ο Σολούς, το Zis (Πάνορμος για τους Έλληνες, σημερινό Παλέρμο), το Λιλύβαιο κλπ. Ο ανταγωνισμός Ελλήνων και Φοινίκων για το έλεγχο της Μεσογείου τους έφερε αντιμέτωπους και η Σικελία ήταν το μέρος όπου οι δύο πολιτισμοί ήταν πιο κοντά. Η Καρχηδόνα ήταν πολύ κοντά στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού και το 480 π.Χ., πιθανότατα σε συνεννόηση με τους Πέρσες, επιχείρησαν την κατάληψη ολόκληρου του νησιού αλλά ηττήθηκαν στη Μάχη της Ιμέρας. Από τότε και μέχρι την κατάληψη του νησιού από τους Ρωμαίους (242 π.Χ.), Έλληνες και Καρχηδόνιοι αποκτούσαν, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, τον έλεγχο του νησιού, με τις Συρακούσες και το Λιλύβαιο να παραμένουν οι πυρήνες αντίστασης για τους Έλληνες και για τους Καρχηδονίους αντίστοιχα. Από το 242 π.Χ. η Ρώμη κάνει τη Σικελία την πρώτη επαρχία εκτός ιταλικού εδάφους. Η αρχική επιτυχία των Καρχηδονίων στον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο, προκάλεσε την εξέγερση πολλών Σικελικών πόλεων, η Ρώμη έστειλε στρατό για να καταστείλει την εξέγερση και ήταν κατά τη διάρκεια εκείνης της πολιορκίας των Συρακουσών που σκοτώθηκε ο Αρχιμήδης. Για τους επόμενους 6 αιώνες η Σικελία παραμένει ρωμαϊκή επαρχία, τροφοδότης της Ρώμης σε σιτηρά. Καθ' όλη αυτή την περίοδο διατηρείται αμείωτος ο ελληνικός χαρακτήρας του νησιού. Το 440 μ.χ. η Σικελία παραδίνεται στον Βάνδαλο βασιλιά Γιζέριχο. Μερικές δεκαετίες αργότερα περιήλθε στην κατοχή των Οστρογότθων, όπου και παρέμεινε μέχρι την κατάληψή της, και προσάρτησή της στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, από τον στρατηγό Βελισσάριο το 535. Το 550 άλλος Οστρογότθος, ο Τοτίλας, κατέλαβε τη Σικελία, για να ηττηθεί και να σκοτωθεί από τον βυζαντινό στρατηγό Ναρσή το 552. Μεταξύ 662 και 668 οι Συρακούσες έγιναν ατύπως η πρωτεύουσα του Βυζαντινού κράτους, κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Κώνσταντα Β'. Η βυζαντινή περίοδος λήγει με την αραβική κατάκτηση (827 - 902). Αναφέρεται από πηγές της εποχής ότι οι Σικελοί μιλούσαν ελληνική ή ιταλοελληνική διάλεκτο, τουλάχιστον μέχρι τον 13ο αιώνα. Μετά τους Άραβες ήρθαν οι Νορμανδοί (1060 - 1090). Το 1130 δημιουργείται το νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας (που περιλάμβανε και τη Νότιο Ιταλία) το οποίο γίνεται ένα από τα πλουσιότερα της Ευρώπης. Το 1194 η νορμανδική δυναστεία των Ωτβίλ (Hauteville) παραχωρεί τη θέση της στη γερμανική (από τη Σουαβία), των Χοενστάουφεν (Hohenstaufen), με πρωτεύουσα πάντα το Παλέρμο. Λόγω των σταυροφοριών που γίνονταν εκείνη την εποχή υπήρξαν ταραχές και συγκρούσεις μουσουλμάνων (Αράβων) και χριστιανών με αποτέλεσμα ο Φρειδερίκος Β' να διώξει όλους τους Άραβες που είχαν απομείνει στο νησί, το 1224. Το 1266 οι Χοενστάουφεν ήρθαν σε σύγκρουση με τον Πάπα. Ο Πάπας, ψάχνοντας έναν καινούριο βασιλιά της Σικελίας που θα ήταν συνεννοήσιμος και φιλικά προσκείμενος στην Αγία Έδρα, τον βρήκε στο πρόσωπο του Καρόλου Α', δούκα του Ανζού και αδελφού του Αγίου Λουδοβίκου, βασιλιά της Γαλλίας. Ο Κάρολος νίκησε τους Χοενστάουφεν και κατέλαβε τη Σικελία με τις ευλογίες του Πάπα. Οι Σικελοί δυσανασχετούσαν με τη διακυβέρνησή του. Η αντίδραση στη Φράγκικη κατοχή κατέληξε στους Σικελικούς Εσπερινούς (1282) και σε έναν πόλεμο που ενέπλεξε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής. Η Σικελία στο τέλος του πολέμου έγινε ανεξάρτητο βασίλειο με ηγεμόνες από την Αραγωνία, ενώ οι Ανζού συνέχισαν να κυβερνούν στη Νότια Ιταλία με έδρα τη Νάπολη. Το 1479 περιήλθε στην κατοχή της Ισπανίας, το 1656 την έπληξε επιδημία πανούκλας και ακολούθησε ισχυρός σεισμός που έπληξε την ανατολική πλευρά του νησιού (1693). Το 1734 η Σικελία μαζί με την Νάπολη καταλήφθηκαν από το βασιλιά της Ισπανίας Κάρολο Γ' δημιουργώντας το διπλό «Βασίλειο των δύο Σικελιών» που ενώθηκε με το Βουρβωνικόβασίλειο της Νάπολης και το παρέδωσε ανεξάρτητο στον μικρότερο γιο του Φερδινάνδο. Ο εγγονός του Φερδινάνδου Α' Φερδινάνδος Β' των δύο Σικελιών πολύ σκληρός και αυταρχικός μετά το 1837 δημιούργησε έντονες αντιδράσεις με αποτέλεσμα το επαναστατικό κίνημα του 1848 και την προσωρινή του εκθρόνηση. Επανήλθε σύντομα με βία και σφαγές έγινε ακόμα αυταρχικότερος με αποτέλεσμα να χάσει την υποστήριξη των Άγγλων, η απώλεια της στήριξης των Άγγλων θα είναι τελικά αιτία αμέσως μετά τον θάνατο του (1859) το βασίλειο του να καταληφθεί και να προσαρτηθεί στο βασίλειο του Πεδεμοντίου, με την δημιουργία του σύγχρονου Ιταλικού κράτους. Το 1860 η Σικελία, μετά την εκστρατεία τουΤζουζέπε Γκαριμπάλντι ενώθηκε με την υπόλοιπη Ιταλία, ο Γκαριμπάλντι περνώντας τα στενά της Μεσσήνης έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τον τοπικό πληθυσμό. Ο Ροσαλίνο Πίλο και ο Φραντσέσκο Κρίσπι προετοιμάστηκαν να ανοίξουν τις πύλες να υποδεχτούν τον Γκαριμπάλντι, ο οποίος (Μάης 1860) έφτασε στην πόλη Μάρσαλα και κατάκτησε το νησί της Σικελίας με καταπληκτική ευκολία. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1860, ο βασιλιάς Φραγκίσκος και η σύζυγος του προ της εισόδου του Γκαριμπάλντι δραπέτευσε από την πόλη. Την άλλη μέρα ο Γκαριμπάλντι εισήλθε στην πόλη και εγκατέστησε επαρχιακή κυβέρνηση. Ο Γαλλικός στόλος αποσύρθηκε και το 1861 ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Ιταλίας για λογαριασμό του βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Β', καθώς έπεσαν και τα τελευταία φρούρια της Γκαέτα και της Μεσσίνα. Το 1866 το Παλέρμο επαναστάτησε κατά της Ιταλίας, η πόλη όμως βομβαρδίστηκε από το ιταλικό ναυτικό και οι πρωτεργάτες της επανάστασης εκτελέστηκαν, με αποτέλεσμα η Σικελία να υποταχθεί ξανά στο Ιταλικό κράτος. Από το 1861 έως το 1871, έλαβε χώρα ένας εκτεταμένος ανταρτοπόλεμος κατά των «ενωτικών», σε όλη τη Σικελία και νότια Ιταλία. Οι ιταλικές κυβερνήσεις επέβαλαν στρατιωτικό νόμο και ο ιταλικός στρατός ρήμαξε την περιοχή, εκτέλεσε χιλιάδες κατοίκους, φυλάκισε δεκάδες χιλιάδων, κατέστρεψε χωριά και απέλασε κόσμο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή της οικονομίας της περιοχής και τη μαζική μετανάστευση. Το 1894, εργατικές ταραχές έφεραν ξανά τον στρατιωτικό νόμο.
Πηγή: https://el.m.wikipedia.org/wiki/Σικελία

L' origine greca della Sicilia e le colonie dei Greci a isola

I Siculi ("Sikeloi" dal nome del presunto re siculo "Sikelòs"), appartenenti a un popolo indoeuropeo di origine italica (protolatini), raggiunsero la Sicilia attorno al XV secolo a.C. Attorno al 1000 a.C., fecero ritirare le popolazioni dei Sicani nella parte sud-occidentale della Sicilia. Diodoro Siculo riporta che le aree lasciate libere dai Sicani a seguito dell'eruzione dell' Etna furono occupate dai Siculi provenienti dalla penisola italiana e che dopo una serie di conflitti con i Sicani si giunse alla stipulazione di trattati che definivano le frontiere dei reciproci territori.Dionigi di Alicarnasso nella sua storia delle antichità romane parla dei Siculi come della prima popolazione che abitò la zona di Albalonga, dove poi sorse Roma. Il nuovo confine territoriale fu il fiume Salso dove rimase fino all'arrivo dei Greci. Siculo (o Sikelòs o Siculos), è il presunto Re siculo che avrebbe dato il nome al popolo Siculo e alla Sicilia (Sikelia). La sua figura nella tradizione storiografica rimane costantemente legata alla storia del popolo Siculo che dalla penisola italiana passò in Sicilia, anche nei casi in cui si suppone che il popolo non fosse di Siculi, ma di Ausoni o di Liguri, sempre dello stesso popolo, e dello stesso re si parla. Antioco Senofaneo parla di un Siculo indistinto che sembra comparire dal nulla per dividere le genti, i Siculi dai Morgeti e dagli Itali-Enotri. Filisto di Siracusa, riportato da Dionigi di Alicarnasso dice che le genti le quali passarono dalla penisola italiana in Sicilia sarebbero state in realtà dei Liguri condotti da Sikelòs figlio di Italos. Servio dice che la città da lui chiamata "Laurolavinia" sorse dove già abitava "Siculos".
Le poleis della Sicilia si configurano come apoikìai (città di nuova fondazione che si distaccano dalla propria città di origine, con a capo un ecista), frutto della seconda colonizzazione greca. Le prime colonie sorsero nella Sicilia orientale: nell'VIII secolo a.C. i greci calcidesi fondaronoZancle, Naxos, Leontinoi e Katane; nella parte sud-orientale i corinzi e i megaresi fondarono, rispettivamente, Syrakousai e Megara Hyblaea, mentre nella costa meridionale, nel 688 a.C., cretesi e rodii fondarono Ghelas, con cui si concluse la prima fase della colonizzazione greca in Sicilia. Secondo lo storico greco Tucidide, le prime fondazioni coloniali furono opera di aristoi, aristocratici esclusi dalle città dopo le lotte intestine seguite al ritorno dalla guerra di Troia; era infatti difficile armare una nave anche piccola senza capitali. Tuttavia la scelta dei primi siti evidenzia soprattutto una strategia di tipo commerciale: Messina, Naxos, Reggio, Catania, Siracusa sono tutti porti che si trovano lungo una delle rotte commerciali più importanti del tempo ed assumono una funzione sia di base che di controllo.  Che un'antica rotta marina attraversasse lo Stretto di Messinanon è attestato solo dal fatto che le più antiche colonie greche in Sicilia si situino tutte lungo la costa orientale dell'isola, ma anche dal fatto che esse furono precedute in Magna Greciadalla prima colonia, la più antica, quella di Cuma (circa 750 a.C.), sulla costa tirrenica della Campania. Cuma era stata preceduta a sua volta, qualche decennio prima, dall’ emporiondi Pithecusae (Lacco Ameno, Ischia). A Ischia (Casamicciola-Castiglione) sono stati trovati frammenti ceramici miceneiriferibili al Miceneo III A (1425-1300 a.C.) che forniscono una testimonianza di insediamenti dell'epoca. E nella vicina isola di Procida, a Vivara, sono stati rinvenuti insediamenti dell' età del bronzo caratterizzati da ceramica d'impasto locale associata a frammenti di ceramica micenea risalente al Miceneo I (1580-1400 a.C. ca.) e scorie ferrose; queste sono risultate, alle analisi, provenienti dall' isola d'Elba. Tutto ciò testimonia che la rotta marina attraverso lo Stretto esisteva fin dall'epoca micenea ed era dovuta alla necessità che avevano le genti greche di approvvigionarsi di metalli - ferro in primo luogo - che esse andavano a procurarsi in Toscana. Le città greche da cui i coloni provenivano, le metropoleis in genere erano anche origine del nome delle città fondate, le poleis. Queste, una volta consolidate, creavano delle sottocolonie a scopo militare o commerciale. Akrai e Casmene furono infatti probabili avamposti militari di Siracusa. Il VI secolo a.C. fu per la Sicilia un periodo di prosperità e di incremento demografico, ma con essi anche di conflitti sociali nelle città e tra popolazioni locali e i Sicelioti. Alcuni individui approfittarono di ciò e presero il potere attuando politiche espansionistiche con metodi dispotici e anche brutali. Nel 570 a.C. Falaride divenne tiranno di Akragas; nel 505 a.C. Cleandro assunse la tirannia a Gela; a lui seguì il fratello Ippocrate. Questi, assicuratosi il potere, si imbarcò in una campagna di conquista della Sicilia orientale: assoggettò Zancle, Naxos e Leontini, ponendovi dei tiranni suoi fedeli. Il suo tentativo di conquista di Siracusa non riuscì. Ippocrate concentrò poi le sue truppe contro Ibla (sito non identificato), ma vi trovò la morte. Gli succedette Gelone nel 491 o nel 490 a.C.: dopo sei anni, questi trasferì la sua sede a Siracusa, conquistata senza opporre resistenza (485 o 484 a.C.); lì assunse la tirannia, lasciando il fratello Ierone a capo di Gela. L'ascesa al potere di Gelone a Siracusa determinò un rafforzamento della presenza grecofona in Sicilia. Egli infatti condusse una serie di battaglie atte ad allontanare le crescenti pressioni delle popolazioni dei Siculi e dei Sicani. Inoltre trasformò Siracusa in una città potente, con una marina e un esercito agguerriti, ripopolandola con il trasferimento della popolazione di Gela ed incorporando una parte dei megaresi sconfitti. In soli dieci anni Gelone divenne l'uomo più ricco e potente del mondo greco e con la sua alleanza con Terone ebbe il controllo della maggior parte della Sicilia Siceliota, eccetto Selinunte e Messina (che era sotto il controllo di Anassila di Reggio). Quando Terillo di Himera e Anassila chiesero l'aiuto diCartagine, questa non si fece pregare e intervenne. Ma egli radunò tutte le forze siceliote dell' isola: lo scontro decisivo si ebbe a Imera, in una famosa battaglia avvenuta nel 480 a.C.dove Gelone grazie all'alleanza con Terone di Agrigento riuscì a riportare una storica vittoria; Amilcare venne ucciso, le sue navi bruciate e i Cartaginesi catturati venduti come schiavi. Inoltre Cartagine dovette pagare un pesante indennizzo e scrive Erodoto  nel trattato stipulato, Gelone inserì che essi dovevano rinunciare ai sacrifici umani (soprattutto l'immolazione dei figli primogeniti; vedi Tofet). Nel 476 a.C. alla sua morte gli successe il fratello Ierone; nello stesso anno, vinte Catania e Naxos, ne deportò gli abitanti aLeontini e rifondò Catania con il nome di Aitna, affidandola al figlio Dinomene e ripopolandola con coloni del Peloponneso. Nel 474 a.C. in risposta ad un appello della città greca di Cuma, o forse per contrastare le mire espansionistiche degli Etruschi, egli armò una potente flotta e li sconfisse nella battaglia al largo della città campana.
Πηγή: https://it.m.wikipedia.org/wiki/Storia_della_Sicilia_preellenica
https://it.m.wikipedia.org/wiki/Storia_della_Sicilia_greca

Пелопоннес Морея историческая Греческая полуострова

Пелопонне́с ( Πελοπόννησος, название Морея) южная часть Балканского полуострова, соединяющийся с ним Коринфским перешейком. Пелопоннесом называется также периферия (административный округ) Греции, занимающая, однако, лишь часть полуострова, хотя и бо́льшую. Площадь полуострова 22 200 кв. км., береговая линия 1100 км; наивысшая точка гора Айос-Илиас (2404 м) в горах Тайгет. В настоящее время полуостров разделён на 5 округов (номов). Население — 902 тыс. жителей. В древности полуостров включал области: Аркадию, Ахею, Элиду, Мессению, Лаконию,Арголиду, Коринф, Флиунт, Эпидаврию и Сикион. Древнейшее население Пелопоннеса, ахейцы в 1104 году до н. э. было вытеснено проживавшими до того несколько севернее дорийскими племенами, основавшими несколько государств, самым могущественным среди которых была Спарта, которая впоследствии контролировала его бо́льшую часть вплоть до поражения от фиванской армии в IV веке до н. э. В 146 году до н. э. Пелопоннес, подчинённый римлянами, образовал со средней Грецией провинцию Ахайю, впоследствии принадлежал Византии и Венеции. В Средние века полуостров был известен как Морея. В XV в. завоёван турками, под владычеством которых оставался до 1827 года. Арка́дия (Αρκαδία) ном в Греции, в периферии (административном округе) ГрецииПелопоннес. Административный центр Триполис. Аркадия самая центральная область в Пелопоннесе, вероятно, получила своё название, приписываемое преданием Аркаду, сыну Зевса и Каллисто, от медведей, которые в древности водились на её возвышенностях. Аркадия граничит на севере с Ахеей, на западе с Элидой, на юге с Мессенией и Лаконией, на востоке с Арголидой и окружена с трёх сторон мощными пограничными горными цепями, из которых самые значительные: Килене (теперь Зирия) на северо-востоке, Эримантос (теперь Олонос) на северо-западе, Ликеон (теперь Диафорти) на юго-западе и Артемизион (теперь Малево) на востоке. Внутренность страны тоже почти вся занята возвышенностями, которые ещё в настоящее время покрыты еловыми и дубовыми лесами. Только на востоке страны встречается значительная равнина, где некогда лежали города Тегея и Мантинея (называемая теперь равниной Триполицы, по главному городу всей области). Среди рек самыми значительными являются Алфей и Ладон (англ.), соединяющиеся между собой недалеко от границы Элиды. Аркадия единственная страна Пелопоннеса, которой не коснулось дорическое переселение; она сохранила своих древних пеласгических обитателей, которые, главным образом, жили скотоводством и земледелием, мало или вовсе не знали промышленности, искусств (за исключением музыки) и наук, пользовались у остальных греков славой гостеприимного и благочестивого народа, поэтому новейшие поэты, в особенности творцы идиллий, как итальянец Якопо Саннадзаро и его подражатели, изображали Аркадию страной райской невинности, патриархальной простоты нравов и мирного счастья, сделав её театром своих поэтических вымыслов. В политическом отношении Аркадия распадалась в древности на значительное число отдельных стран, которые, будучи независимы друг от друга, образовали очень слабый союз. Этот недостаток единства и был причиной того, что Аркадия, несмотря на многочисленность и воинскую доблесть своих жителей, которые часто служили наёмниками других государств, не играла никакой влиятельной роли в греческой истории, а ограничивалась защитой своей независимости от соседей. Единственная попытка основать единое государство на строго-централистической подкладке сделана была в371 году до н. э. Эпаминондом, построившим город Мегалополь (Большой город). Но эта попытка не увенчалась успехом, и новая столица вследствие враждебных столкновений, с одной стороны, с антицентралистической партией в Аркадии, а с другой со спартанцами, мало-помалу пришла в такой упадок, что получила в насмешку название «Большой пустыни». В городе Орхомен в III веке до н. э. известен тиран Аристомелид. В конце XIX века Аркадия составляла одну из 5 пелопоннесских номархий (округов)Греческого королевства площадью в 4346 км² и населением в 148 905 человек (1879). Она разделена на 4 епархии (области): Мантинею, Кинурию, Гортинию и Мегалополис. Кроме скотоводства и земледелия, жители занимались преимущественно разведением винограда и табака. Лако́ния (Λακωνία) — ном в Греции, в южной части Пелопоннеса. Омывается заливами Месиниакос и Лаконикос. В Лаконии расположены два крупных горных хребта:Тайгет, с самой высокой горой Пелопоннеса (2407 м), и Парнон. Между ними протекает главная река Лаконии Эврот, и расположена столица Спарта. На севере граничит с номом Аркадия, на западе с Мессенией. Ному принадлежит остров Элафонисси. Лаконика историческая область в Древней Греции. На севере граничила с Аркадией, на западе с Мессенией. В древности была заселена лелегами до середины II тысячелетия до н. э. Затем коренное население было вытеснено ахейцами и позже к I тысячелетию до н. э. дорийцами, которые основали в Лаконике город-государство Спарта. Жителям Лаконики (спартанцам) приписывается краткость изложения и немногословность речи лаконичность. В I веке до н. э. территория Лаконики вошла в состав римской провинции Ахайя. В современной Греции на территории Лаконики находится ном Лакония. Мессе́ния, точнее Месси́ния (Μεσσηνία) один из 54 номов Греции, расположенный на юго-западе административного округа Пелопоннес расположенном на полуострове Пелопоннес. Центром нома Мессения является город Каламата. Омывается водами Ионического моря, на юге находится залив Месиниакос. На востоке нома расположены горы Тайгет, которые отделяют Мессению от Лаконии. Другие крупные города нома: Филиатра, Месини, Гаргальяни, Кипарисия, Пилос, Корони, Метони. Примечание: цифры приведены по состоянию на 2001 год и включают численность населения всего муниципального округа (дима), а не только муниципалитета (города). В древнейшее время, по преданиям, была заселеналелегами. Согласно Гомеру, в Мессении находилось царство легендарного Нестора с центром в г. Пилос, сохранившем много памятников Эгейской культуры. В результате Мессенских войн Мессения попала под власть Спарты. Стала независимой в 369 году до н. э.после победы фиванцев во главе с Эпаминондом над Спартой. В этом же году была основана новая столица Мессении Мессена. В 336 году до н. э. в Мессении известны тираны: Неон и Фрасилох, сыновья Филиада, правившие как ставленники Македонии. В I веке до н. э.территория Мессении вошла в состав римской провинции Ахайя.
Эли́да ( Ήλεία, Ήλις, Ηλεία) древняя область на северо-западе Пелопоннеса (Греция), а также главный город области. На территории Элиды находилось общегреческое святилище в городе Олимпия, где проходили Олимпийские игры. В современной Греции Элида ном (центр город Пиргос). В македонский и римский периоды Элида обнимала северо-западную часть Пелопоннеса, граничившую на юге с Мессенией по р. Неде, на востоке с Аркадией по р. Эриманту, на севере с Ахайей по р. Ларису и Скиллидскому хребту, на западе с Ионийским морем. Область распадалась, в силу природных условий, на четыре части или долины: глубокуюЭлиду (по-эолич. Валида долина) — равнину по среднему течению Пенея, самую плодородную часть вообще плодородной области; Акрорею северо-восточную горную полосу при истоках Пенея и Ладона; Писатиду среднюю часть области, между Пенеем и Алфеем; Трифилию  низкую южную прибрежную часть, между Алфеем и Недой. В границах области пролегали горные хребты, служившие продолжением Аркадийской возвышенности. На севере тянулся Сколлидский хребет, отрог Аркадийского Эриманта; к юго-востоку от Сколлидского хребта, на границе с Аркадией Фолоя; в Трифилии Минфа; близ Олимпии возвышался Кроний, на границе с Аркадией Лапиф. Из рек были известны Ларис, Селлеент, Пеней с притоком Ладоном, Алфей с притоками Левканием, Кладеем, Гарпиннатом, Энипеем, Селинунтом и Диагоном, Анигр и Неда. Жители Элиды занимались земледелием, чему способствовало обилие плодородных долин; в горной Акрорее, изобиловавшей лугами и дубовыми лесами, процветало скотоводство; Писатида была покрыта роскошными виноградниками. Береговая полоса Элиды, из-за аллювиальных наносов, не имела хороших гаваней и была усеяна широкими лагунами, в которых водилось много рыбы; лихорадки здесь были обычным явлением. Ахе́я Ахайя ( Αχαΐα, Αχαΐα, Achaea) область на севере Пелопоннеса, южного полуострова Балканского полуострова. Ахея получила своё имя в честь ахейцев, поселившихся здесь в XII веке до н. э. после того, как те были вытеснены со своих земель в Арголиде дорийцами в ходе завоеваний последними микенских городов. Столица области Патры, получившая своё имя от вождя ахейцев Патреаса. Ок 331 г. до н.э. известен тиран Херон в Пеллене, небольшом городке Ахеи. Эта часть полуострова играла важную роль с 280 года до н. э., когда был образован Ахейский союз. После победы над Македонией римляне подразумевали под Ахеей всю Грецию (как часть македонской провинции; с 27 г до н. э. сенатская провинция с центром в Коринфе). В 67 г н. э., в период правления Нерона, греки получили освобождение от налогов. С 395 г. Ахея являлась частью Восточной Римской империи. Кори́нф, ( Κόρινθος,  Κόρινθος) древнегреческий полис и современный город на Коринфском перешейке, соединяющем Среднюю Грецию и Пелопоннес, с запада перешеек омывается водами Коринфского залива, с востока заливом Сароникос. Коринф находится в 78 километрах к юго-западу от Афин. Коринф является административным центром префектуры Коринфия. Современный Коринф восстановлен после землетрясения 1858 года в трёх километрах к северо-востоку от разрушенного города; к северо-востоку от современного города проложен Коринфский канал (построен 1881-93; длина 6,3 км, ширина 22 м, глубина 8 м), выходящий в залив Сароникос близ города Истмии. Поселение появилось в неолите, около 6000 года до н. э. Согласно мифам, город основал Коринф, потомок солнечного бога Гелиоса, или Эфирa, дочь титана Океана, так как в древности город носил и её имя. Существуют археологические свидетельства разграбления находившегося здесь поселения на грани III—II тысячелетий до н. э. Название города происходит из догреческого пеласгийского языка; вероятно, что в бронзовом веке здесь находился один из городов микенской цивилизации, подобный Микенам, Тиринфу или Пилосу. Мифическим основателем династии древних царей Коринфа (также иногда и города) считается Сизиф; здесь предводитель аргонавтов Ясон бросил Медею; коринфяне участвовали под предводительством Агамемнона в Троянской войне. На закате микенской эпохи дорийцы пытались завладеть Коринфом, и со второй попытки им это удалось, когда перейдя Коринфский залив у Антириона лидер дорян, Алет, вошёл в город с юга.
Πηγή:  https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Пелопоннес
https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Аркадия
https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Лакония
https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Мессения
https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Элида
https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Ахея
https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Коринф

Battle of Gaugamela or Arbela 331 BC : Alexander the Great defeats the Persians

The Battle of Gaugamela, also called the Battle of Arbela, was the decisive battle of Alexander the Great's invasion of the Persian Achaemenid Empire. In 331 BC Alexander's army of the Hellenic League met the Persian army of Darius III near Gaugamela, close to the modern city of Erbil (Iraqi Kurdistan) . Even though heavily outnumbered, Alexander emerged victorious due to his superior tactics and army. It was a decisive victory for the Hellenic League and led to the fall of the Achaemenid Empire. After settling affairs in Egypt, Alexander returned to Tyre during the spring of 331 BC. He reached Thapsacus in July or August of 331 BC. Arrian relates that Darius had ordered Mazaeus to guard the crossing of the Euphrates near Thapsacus with a force of 3,000 cavalry. He fled when Alexander's army approached to cross the river. After crossing the Euphrates Alexander followed a northern route instead of a direct southeastern route to Babylon. While doing so, he had the Euphrates and the mountains of Armenia on his left. The northern route made it easier to forage for supplies and did not feature the extreme heat of the direct route. When some Persian scouts were captured, they reported to the Macedonians that Darius had encamped past the Tigris river and wanted to prevent Alexander from crossing. Alexander found the Tigris undefended and succeeded in crossing it with great difficulty. After the Macedonian army had crossed the Tigris a lunar eclipse occurred. Following the calculations, the date must have been October 1 in 331 BC. Alexander then marched southwards along the eastern bank of the Tigris. On the fourth day after the crossing of the Tigris his scouts reported that Persian cavalry had been spotted, numbering no more than thousand men. When Alexander attacked them with his cavalry force ahead of the rest of his army, the Persian cavalry fled. Most of them escaped, but a few were slain or taken prisoner. The prisoners told the Macedonians that Darius was not far away, with his encampment near Gaugamela. According to Arrian, Darius's force numbered 40,000 cavalry and 1,000,000 infantry, Diodorus Siculus put it at 200,000 cavalry and 800,000 infantry, Plutarch put it at 1,000,000 troops(without a breakdown in composition), while according to Curtius Rufus it consisted of 45,000 cavalry and 200,000 infantry. Furthermore, according to Arrian, Diodorus, and Curtius, Darius had 200 chariots while Arrian mentions 15 war elephants. Included in Darius's infantry were about 2,000 Greek mercenary hoplites. While Darius had a significant advantage in numbers, most of his troops were of a lower quality than Alexander's. Alexander's pezhetairoi were armed with a six-metre pike, the sarissa. The main Persian infantry was poorly trained and equipped in comparison to Alexander's pezhetairoi and hoplites. The only respectable infantry Darius had were his 2,000 Greek hoplites and his personal bodyguard, the 10,000 Persian Immortals. The Greek mercenaries fought in a phalanx, armed with a heavy shield but with spears no longer than three metres, while the spears of the Immortals were 2 metres long. Among the other Persian troops, the most heavily armed were the Armenians who were armed the Greek way, and probably fought as a phalanx. The rest of Darius's contingents were much more lightly armed; the main weapon of the Achaemenid army historically was the bow and arrow, and javelin. Alexander began by ordering his infantry to march in phalanx formation towards the center of the enemy line. The Macedonian advanced with the wings echeloned back at 45 degrees to lure the Persian cavalry to attack. While the phalanxes battled the Persian infantry, Darius sent a large part of his cavalry and some of his regular infantry to attack Parmenion's forces on the left. During the battle Alexander used an unusual strategy which has been duplicated only a few times. While the infantry battled the Persian troops in the center, Alexander began to ride all the way to the edge of the right flank, accompanied by his Companion Cavalry. His plan was to draw as much of the Persian cavalry as possible to the flanks, to create a gap within the enemy line where a decisive blow could then be struck at Darius in the center. This required almost perfect timing and maneuvering, and Alexander himself to act first. Alexander would force Darius to attack (as they would soon move off the prepared ground) though Darius did not want to be the first to attack after seeing what happened at Issus against a similar formation. In the end Darius' hand was forced, and he attacked. As the Persians advanced farther and farther to the Greek flanks in their attack, Alexander slowly filtered in his rearguard. Alexander disengaged his Companions, and prepared for the decisive attack. Behind them were the guards brigade along with any phalanx battalions he could withdraw from the battle. He formed his units into a giant wedge, with him leading the charge. The Persian infantry at the center were still fighting the phalanxes, hindering any attempts to counter Alexander's charge. This large wedge then smashed into the weakened Persian center, taking out Darius's royal guard and the Greek mercenaries. Darius was in danger of being cut off, and the widely held modern view is that he now broke and ran, with the rest of his army following him. Alexander could have pursued Darius at this point. However, he received desperate messages from Parmenion (an event which would later be used by Callisthenes and others to discredit Parmenion) on the left. Parmenion's wing was apparently encircled by the cavalry of the Persian right wing, and being attacked from all sides were in a state of confusion. Alexander was faced with the choice of pursuing Darius and having the chance of killing him, ending the war in one stroke, but at the risk of losing his army, or going back to the left flank to aid Parmenion and preserve his forces, thus letting Darius escape to the surrounding mountains. He decided to help Parmenion, and followed Darius later. While holding on the left, a gap had opened up between the left and center of the Macedonian phalanx, due to Simmias' brigade of pezhetairoi being unable to follow Alexander in his decisive attack, as they were being hard pressed. The Persian and Indian cavalry in the center with Darius broke through. Instead of taking the phalanx or Parmenion in the rear, they continued towards the camp to loot. They also tried to rescue the Queen Mother, Sisygambis, but she refused to go with them. These raiders were in turn attacked and dispersed by the rear reserve phalanx as they were looting. What happened next was described by Arrian as the fiercest engagement of the battle, as Alexander and his companions encountered the cavalry of the Persian right, composed of Indians, Parthians and "the bravest and most numerous division of the Persians", desperately trying to get through to escape. Sixty Companions were slain in the engagement, and Hephaestion, Coenus and Menidas were all injured. Alexander prevailed, however, and Mazaeus also began to pull his forces back as Bessus had. However, unlike on the left with Bessus, the Persians soon fell into disorder as the Thessalians and other cavalry units charged forward at their fleeing enemy.  After the battle, Parmenion rounded up the Persian baggage train while Alexander and his bodyguard pursued Darius. As at Issus, substantial loot was gained, with 4,000 talents captured, the King's personal chariot and bow, and the war elephants. It was a disastrous defeat for the Persians and one of Alexander's finest victories. Darius managed to escape with a small corps of his forces remaining intact. The Bactrian cavalry and Bessus caught up with him, as did some of the survivors of the Royal Guard and 2,000 Greek mercenaries. At this point, the Persian Empire was divided into two halves–East and West. On his escape, Darius gave a speech to what remained of his army. He planned to head further east and raise another army to face Alexander, assuming that the Greeks would head towards Babylon. At the same time, he dispatched letters to his eastern satraps asking them to remain loyal. The satraps, however, had other intentions. Bessus murdered Darius before fleeing eastwards. When Alexander discovered Darius murdered, he was saddened to see an enemy he respected killed in such a fashion, and gave Darius a full burial ceremony at Persepolis, the former ceremonial capital of the Persian Empire, before angrily pursuing Bessus, capturing and executing him the following year. The majority of the remaining satraps gave their loyalty to Alexander and were allowed to keep their positions. The Achaemenid Persian Empire is traditionally considered to have ended with the death of Darius.
Πηγή: https://en.m.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Gaugamela

Η ιστορία των Ευζωνων της ελληνικής προεδρικής Φρουράς

Οι Εύζωνες (ευ + ζώνες = οι καλά ζωσμένοι) είναι επίλεκτοι στρατιώτες του ελληνικού στρατού, ευρύτερα γνωστοί ως τσολιάδες, από τη στολή που καθιερώθηκε επίσημα από τον Βασιλέα Όθωνα της Ελλάδας, την οποία έφερε και ο ίδιος σε επίσημες εμφανίσεις. Μέσα από την ιστορική δράση των ευζωνικών ταγμάτων, οι εύζωνες έχουν αναχθεί σε σύμβολα γενναιότητας για τον ελληνικό λαό. Στις μέρες μας «εύζωνες» καλούνται οι στρατιώτες της Προεδρικής Φρουράς, οι οποίοι εκτελούν αποστολές συμβολικού χαρακτήρα, με κεντρική τη φύλαξη του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη και του Προεδρικού Μεγάρου.  Η ιστορία των ευζωνικών ταγμάτων (αργότερα συνταγμάτων) ξεκινά το 1867, με την ίδρυση τεσσάρων ταγμάτων, καθένα από τα οποία διέθετε οργανική δύναμη τεσσάρων λόχων. Κεντρική τους αποστολή ήταν η φύλαξη της μεθορίου. Το 1868 προστέθηκε σε κάθε τάγμα ευζώνων και πέμπτος λόχος. Η αρχική σύνθεση αυτών των ταγμάτων αποτελούνταν από εθελοντές, υπαξιωματικούς ή οπλίτες, οι οποίοι συνήθως κατάγονταν από ορεινές περιοχές. Η ένδοξη δράση των ευζωνικών ταγμάτων κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμωνυπήρξε καταλυτική με αποτέλεσμα οι εύζωνες να λάβουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού την εικόνα ηρώων. Έντονη δράση είχαν τα ευζωνικά τάγματα και κατά τη διάρκεια των υπόλοιπων ένοπλων συγκρούσεων του 20ού αιώνα στις οποίες είχε εμπλακεί ο ελληνικός στρατός (Μικρασιατική Εκστρατεία, Πρώτος και Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος). Από το 1914, ως ιδιαίτερη μονάδα ευζώνων συγκροτείται η Ανακτορική Φρουρά. Ο τίτλος της έχει μετατραπεί αρκετές φορές από τότε (Φρουρά Σημαίας, Φρουρά Μνημείου Αγνώστου Στρατιώτη, Βασιλική Φρουρά, Προεδρική Φρουρά). Η σημερινή της ονομασία είναι «Προεδρική Φρουρά», η οποία της αποδόθηκε το 1974, μετά τη κατάρρευση της δικτατορίας Παπαδόπουλου. Ιδιαίτερα ξεχωριστή θέση στην ιστορία των ευζωνικών ταγμάτων κατέχει το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων, κυρίως λόγω της δράσης του κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Πέρα από την αποτελεσματικότητά του κατά τη διάρκεια των πρώτων στρατιωτικών επιχειρήσεων, το σύνταγμα αυτό απέκτησε φήμη για τη δράση του μετά την κατάρρευση του ελληνικού μετώπου και την αποσύνθεση του ελληνικού στρατού, τον Αύγουστο του 1922). Πιο συγκεκριμένα, κάτω από την καθοδήγηση του διοικητή του Νικόλαου Πλαστήρα, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων έφτασε απολύτως συντεταγμένο στον Τσεσμέ, από όπου και διαπεραιώθηκε στο νησί της Χίου. Ο συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός οργάνωσε το 5/42 Σύνταγμα το 1942 για να εναντιωθεί στον φασίστα κατακτητή. Έδωσε πολλές ηρωικές μάχες στα βουνά της Στερεάς Ελλάδος εναντίον του κατακτητή και το Σύνταγμα για ακόμη μια φορά έγινε το «Ασκέρι του Διαβόλου». Οι σημερινοί εύζωνες εκτελούν μόνο αποστολές τελετουργικού χαρακτήρα. Η πλέον γνωστή είναι η συμβολική φύλαξη του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη, που βρίσκεται στην Πλατεία Συντάγματος, δίπλα στην Βουλή των Ελλήνων. Σκοπιές όμως ευζώνων υπάρχουν και στο Προεδρικό Μέγαρο και στην πύλη του στρατοπέδου της Προεδρικής Φρουράς, πρώην στρατόπεδο Βασιλέως Γεωργίου Β΄, που βρίσκεται στο ΒΑ. άκρο του Εθνικού Κήπου με είσοδο από την οδό Ηρώδου του Αττικού. Άλλες υποχρεώσεις των ευζώνων είναι: Η επίσημη έπαρση και υποστολή της ελληνικής σημαίας στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Πραγματοποιείται κάθε Κυριακή.Η απόδοση εθιμοτυπικών τιμών στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και σε αρχηγούς ξένων κρατών. Η απόδοση τιμών ομοίως στους πρεσβευτές ξένων κρατών κατά τη διάρκεια επίδοσης διαπιστευτηρίων στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εύζωνες επίσης συνοδεύουν κάθε χρόνο το Άγιο Φως, στη μεταφορά του από τα Ιεροσόλυμα στην Αθήνα. Η συμμετοχή στη συνοδεία του Αγίου Φωτός θεωρείται η ύψιστη τιμή για έναν εύζωνα.
Την 25η Μαρτίου κάθε έτους, τμήμα ευζώνων συμμετέχει εκτός της παρέλασης στην Αθήνα και στις εορταστικές εκδηλώσεις της ελληνικής ομογένειας των ΗΠΑ, πραγματοποιώντας παρέλαση στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης. Τα τελευταία χρόνια συμμετέχουν στην επέτειο για την έξοδο του Μεσσολογίου συνοδεύοντας την εικόνα και στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων κάνοντας παρέλαση στην κεντρική λεωφόρο της πόλης. Οι Εύζωνες είναι παγκοσμίως γνωστοί για την ενδυμασία που φέρουν. Η φουστανέλα σχεδιάστηκε ως στολή για την Ανακτορική παλιότερα και σήμερα Προεδρική Φρουρά. Βάση για τη δημιουργία της στολής των Ευζώνων αποτέλεσε η φουστανέλα της Ναυπάκτου, που θεωρείται ο νεότερος τύπος φουστανέλας και κατά τα παλιότερα χρόνια εντοπιζόταν σε ολόκληρη τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο και τη Θεσσαλία. Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός συμβολισμών που αποδίδονται στα χαρακτηριστικά της ευζωνικής στολής. Για παράδειγμα, ο αριθμός των δίπλων της φουστανέλας φημολογείται πως είναι ίσος με τη διάρκεια (σε έτη) της περιόδου της Τουρκοκρατίας, δηλαδή 400. Παρ' όλ' αυτά, οι φουστανέλες που φέρουν στις μέρες μας οι Εύζωνες σπάνια έχουν ακριβώς 400 δίπλες. Οι εύζωνες που φυλάσσουν το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη φέρουν αυτην την επίσημη στόλη μόνο τις Κυριακές ή κατά τη διάρκεια εθνικών εορτών. Τις υπόλοιπες μέρες φέρουν την καθημερινή ευζωνική ενδυμασία. Σε αυτήν το λευκό πουκάμισο, η φέρμελη και η φουστανέλα αντικαθίστανται από τον ντουλαμά, τη χαρακτηριστική στολή των αγωνιστών τουΜακεδονικού Αγώνα, βασισμένη στην παραδοσιακή ενδυμασία του χωριού Άλωνα Φλώρινας. Ο χειμερινός ντουλαμάς είναι σκούρου μπλε χρώματος, ενώ ο θερινός ανοικτού καφέ. Σε εθιμοτυπικές εκδηλώσεις της Προεδρικής Φρουράς ορισμένοι εύζωνες φέρουν τις παραδοσιακές στολές της Κρήτης και του Πόντου, ως αναγνώριση της συμβολής αυτών των περιοχών στους εθνικούς αγώνες. Μια παραλλαγή της ευζωνικής ενδυμασίας (την οποία έφερε και ο Όθων) συναντάται στους αξιωματικούς της φρουράς, οι οποίοι δε φορούν κάλτσες, καλτσοδέτες και τσαρούχια, αλλά περισκελίδα (παντελόνι), μακρύτερη φουστανέλα και σταβάλια (μπότες).
Πηγή: https://el.m.wikipedia.org/wiki/Εύζωνες