История Греции : Доисторическая Греция, Период Неолит

Доисторический период Карпато-Балканского региона (Юго-Восточной Европы), в широком смысле территории Балканского полуострова, включая такие современные страны, как Греция, Болгария p, Албания, Хорватия, Сербия, Босния и Герцеговина, FYROM, европейская часть Турции, Венгрия, Словакия, Румыния, Молдавия и некоторые регионы Украины, включая Закарпатскую область), охватывает период начиная с верхнего палеолита, когда здесь появляются первые кроманьонцы около 44000 лет назад, и вплоть до появления первых античных памятников письменности около 8 в. до н. э. В свою очередь, доисторической период данного региона условно делится на меньшие периоды: верхний палеолит, мезолит /эпипалеолит, неолит, халколит (экспансия индоевропейских народов) и протоисторию Границы между ними довольно условны. В частности, в зависимости от интерпретации, протоистория может включать или не включать бронзовый век на территории Греции (эгейская культура , 2800-p-1200 гг. до н. э.), а также культуры варварских народов на территории Греции и Балкан (фракийцев, иллирийцев, пеласгов и др. Согласно некоторым историкам, Юго-Восточная Европа вошла в период протоистории лишь во времена, описанные Гомером. В любом случае, период протоистории заканчивается не позже «Истории» Геродота 5 в. до н. э.
Балка́нский неоли́т общее название целого комплекса археологических культур Балканского полуострова, появившихся в результате миграции земледельческих народов из Малой Азии в VII тыс. до н. э. (через существовавший в то время Босфорский перешеек). Одно из первых балканский неолитических поселений Неа Никомедия. Прекратил своё существование после индоевропейского вторжения с северо-востока в III тыс. до н. э. Балканский неолит представлял своего рода «экспорт неолитической революции » с территории Ближнего Востока (протогород Чатал-Гююк, см. также Западноанатолийская цивилизация). Остатки населения Балканского неолита были вытеснены на юг, где могли участвовать в создании Элладской цивилизации. Культуры балканского неолита генетически связаны не с местными мезолитическими культурами (Лепенски-Вир и др.), а со вторженцами из соседних регионов. Их можно разделить по общим чертам на несколько крупных групп. Носители пришли на Балканы из западной Анатолии (вероятно, связана с культурой Хаджилар). Эта группа охватывала территорию Румынии, Болгарии, Македонии и Греции. Включала культуры Гура Бачулуй,
Караново I , Породин (Велушина), прото-Сескло, Сескло, Неа-Никомедия, существовавшие на благоприятных для заселения землях Фессалии, Пелагонии, Южной Албании и др. Для них характерна монохромная керамика или керамика с белой росписью. Вероятно, с этой группой культур связан также неолит Крита. Занимала Сербию и южную Паннонию вплоть до Баната. Её носители также пришли из западной Анатолии, однако несколько позже первой группы. В её состав входили культуры Старчево I, Кёрёш, Криш,. Винча, Димини. Для неё характерны грубая керамика и особый орнамент (Barbotine). Затронула лишь крайний запад Балкан (адриатическое побережье Хорватии, Албании, «пре- Сескло » в Греции). Была распространена вдоль побережья Иберии, Италии и северной Африки. Для неё была характерная керамика с оттисками пальцев или раковин (такая технология была известна как «импрессо »). На севере Балкан на позднем этапе неолита и в раннем халколите появляется группа культур Триполье-Кукутени. Несмотря на значительное сходство с соседней культурой линейно-ленточной керамики, распространённой в центральной Европе, впитала в себя также некоторые черты старчево-кришского комплекса. Антропологически состав трипольской культуры менялся: ближе к её исчезновению в ней всё чаще появляются антропологические типы, свойственные соседствовавшей с ней ямной культуре. В халколите поглощена пришельцами культур Усатово-Фолтешты, которые в дальнейшем заселили большую часть Балкан. В юго-западную часть Балканского полуострова на позднем этапе неолита из западной Анатолии (Бейджесултан ?) проникает новая группа культур (Дудешть, Боян, Хаманджия, Гумельница и др.). Вероятно, от одной из данных культур произошли минойцы.
Начиная со среднего неолита на северо-западе балканские культуры испытывают всё большее влияние культуры линейно-ленточной керамики.
В конце балканского неолита появляются первые следы индоевропейских вторженцев. Самой ранней индоевропейской культурой на Балканах, возможно, является культура Чернаводэ. Антропологически носители балканского неолита относились к средиземноморской расе, что отличало их как от кроманьонского мезолитического населения (Лепенски-Вир). По данным антропологии, на северо-восточной периферии балканского неолита сложилась индоевропейская общность (Среднестоговская культура). На территории Балкан, где дольше всего сохранялись пережитки культур балканского неолита, наблюдается максимальная концентрация гаплогруппы I2. Представленные на территории Балкан гаплогруппы J2 и G связаны с миграциями из западной Анатолии, а гаплогруппа E3b со средиземноморской группой («импрессо »). С приходом индоевропейцев на Балканах появляется гаплогруппа R1a. В религиозных представлениях центральное место занимал культ Богини Матери (аналог Кибелы), что свидетельствует о матриархальном характере общества. Носители Балканского неолита были близки к созданию цивилизации: у них начала зарождаться письменность (Тэртэрийские надписи, Табличка из Диспилио) и появлялись первые города (Сескло), где помимо многокомнатных домов-мазанок встречались административные сооружения в форме мегаронов. На поздних стадиях неолит уже начинал плавно переходить в энеолит, поскольку была открыта плавка меди, которая больше шла на украшения.
В медном веке на территорию Греции начинают проникать носители индоевропейских языков. Носители культуры Коцофень (предшественники иллирийцев и мессапов) ассимилируют культуру Малик в Албании, а носители Усатовской культуры (по версии М. Гимбутас -Дж. Мэллори предки фригийцев, македонцев и греков) постепенно проникают в материковую Грецию и ассимилируют пеласгов. С их появлением начинается Элладский период. Димини балканская неолитическая культура IV-III тысячелетий до н. э. Названа по имени греческого села в Фессалии , где производились первые раскопки. Культура содержит укрепленное поселение на холме (акрополь), разнообразную керамику и шлифованные каменные топоры . Являлась южной экспансией культуры Винча. Согласно «теории вторжения», люди культуры Димини уничтожили культуру Сескло около 5000 года до н. э. И. Лирицис предложил альтернативную теорию отношений между двумя культурами. Он вместе с Р. Гэллоуэем провел сравнительный анализ керамики из Димини и Сескло с использованием термолюминесцентной датировки, и выяснил, что поселение Димини возникло около 4800 г. до н. э., за 4 столетия до исчезновения культуры Сескло (около 4400 г. до н. э.). По мнению Лирициса, обе культуры сосуществовали некоторое время. Здесь же, в Димини, в 1886 году обнаружена гробница- толос эпохи Микенской Греции. В 1901 году ещё один толос был обнаружен на холме, под которым находилось поселение эпохи неолита. В 2001 году в ходе раскопок был обнаружен город Микенской эпохи и дворцовый комплекс часть древнего Иолка.
Диспилио, букв. «Две пещеры», греч. Δισπηλιό, болгарское название (до 1926) Дупяк археологический памятник на территории Северной Греции. Здесь найдены остатки поселения на берегу озера эпохи неолита, которое представляло собой искусственный остров близ современного села Диспилио на озере Орестиада в префектуре Кастория, провинция Македония. Озёрное поселение было обнаружено сухой зимой 1932 года, когда уровень озера снизился и стали видны следы поселения. Предварительное исследование провёл в 1935 г. Антониос Керамопулос. Раскопки начал в 1992 г. Георгиос Хурмузиадис, профессор доисторической археологии Салоникского университета им. Аристотеля. Отчёт о древнем климате стоянки, ботанических находках, методах рыбалки, орудиях и керамике был опубликован в июне 2000 в археологическом журнале Επτάκυκλος, и позднее Урмузиадисом в 2002 г. С целью привлечения туристов в Диспилио был создан музей под открытым небом, где реконструированы неолитические жилища, лодки, очаги и др. Предполагается, что Диспилио был населён в течение длительного времени, с поздней стадии среднего неолита (5600-5000 гг. до н. э.) до конечного неолита (3000 г. до н. э.). Обнаружен ряд артефактов, в том числе керамика, элементы деревянных сооружений и остатки деревянной мостовой, семена, кости, статуэтки, личные украшения, флейты (одна из них относится к 6 тыс. до н. э.).
Наиболее важной находкой является табличка из Диспилио со знаками, напоминающими письменность.
Табличка из Диспилио деревянная табличка со знаками, которую обнаружил в 1993 году греческий археолог Георгий Урмузиадис при раскопках неолитического селения у современного села Диспилио в Греции (ном Кастория), на берегу озера Орестиада. Метод радиоуглеродного анализа датирует табличку примерно 5260 годом до н. э. Как и тэртэрийские надписи, предположительно является памятником дунайского протописьма. Селение у озера Орестиада, раскопки которого начались в 1992 году, было населено с конца среднего неолита (5600-5000 годах до н. э.) до позднего неолита (3000 год до н. э.). В селении обнаружен ряд артефактов, включая керамику, деревянные элементы конструкций, семена, кости, статуэтки, личные украшения, флейты, а также данная табличка. Все они принадлежат к культуре Винча. Табличка была частично повреждена и в настоящее время находится на консервации.
Неа-Никомедия самое древнее неолитическое поселение на территории Европы, датировано 7 тыс. до н. э. Расположено на территории греческой Македонии (Иматия). Представлено прямоугольными домами в форме полуземлянок с плетеными и обмазанными глиной стенами. Основное занятие населения земледелие (горох, чечевица, пшеница, ячмень) и скотоводство (мелкий рогатый скот). Имеются следы обожженной и расписной керамики: женские фигурки, шарообразные сосуды аналогичны принадлежащим таким неолитическим культурам, как анатолийская Хаджилар и ближневосточная Хассуна. Также обнаружены каменные фигурки лягушек. Погребения скорченные на территории посёлка без погребальных даров. Культура Неа-Никомедия относится к группе культур Караново-Сескло. Сескло одно из первых известных неолитических поселений Европы, VII-VI тыс. до н. э. Названо по имени ныне существующего арумынского населённого пункта в Фессалии, Греция, где в XIX веке впервые производились раскопки.
Древнейшие находки датируются ~ 6850 г. до н. э. с погрешностью до 660 лет. Они принадлежат двум разным культурам, прото-Сескло и пре-Сескло. Последняя представлена вторичными поселениями, примыкающими к главному селению прото-Сескло, и относится к вторженцам старчево-кришской культуры, географически распространенной севернее Фессалии на берегах Дуная. Для культуры пре-Сескло была характерна штампованная керамика, которая, однако, довольно быстро исчезает. Обе культуры земледельческие. Дома вначале маленькие, из одной-двух комнат, из дерева или из сырцового кирпича на каменном фундаменте, строили на склонах холмов, примыкающих к плодородным долинам, где выращивали пшеницу и ячмень. Кроме того, разводили коз, овец , крупный рогатый скот, собак. В VI тысячелетии до н. э. появляются двухэтажные дома и мегароны (здания с колоннами). В поселении Сескло жило около 3 тыс. человек, что позволяет сопоставить его с неолитическими городами Ближнего Востока (Чатал-Гююк) и считать первым известным городом Европы. Более древние неолитические культуры Греции в эту эпоху ещё обитали в пещерах (Франхти). В целом неолитический комплекс прото-Сескло соответствует современному ему ближневосточному, но крупный рогатый скот был, по-видимому, одомашнен в Фессалии, где появился на несколько столетий раньше, чем в Чатал-Гуюке. Первые жители прото-Сескло не были знакомы с керамикой, что также сближает их с носителями ближневосточных культур докерамического неолита. Позже появляются изящные глазурованные кубки и чаши, декорированные геометрическим узором красного и коричневого цветов. В самый поздний период орнамент эволюционирует до мотивов, напоминающих языки пламени. Аналогичная
керамика известна также в западной Македонии, но отличается от малоазиатской. Кроме посуды, найдены статуэтки женщины, часто беременной, считающиеся признаком культа Богини-матери, что, впрочем, характерно не только для культур Сескло, но для всего Балканского полуострова и Подунавья. Культуры Сескло считаются материнскими для возникших позже других балканских неолитических культур, в частности старчево-кришской . Под их влиянием складывается также культура кардиальной керамики. В V тысячелетии до н. э. поселение Сескло было завоевано соседней культурой Димини.
Догре́ческий субстра́т термин, обозначающий неизвестный язык или языки, предположительно распространённые на территории Древней Греции до прихода носителей протогреческого языка. Предполагается, что греческий язык заимствовал большое количество слов и имён собственных из догреческого языка или языков, поскольку заметная часть греческих слов не может быть объяснена из реконструируемых прото-индоевропейских корней и морфем. В археологии догреческий субстрат ассоциируется с ранним и отчасти средним периодом элладской цивилизации материковой Греции, а также с минойской и кикладской цивилизациями на островах Эгейского моря. После возникновения микенской цивилизации, поглотившей три предыдущих, начинается стремительная ассимиляция догреческого населения. В эпоху Геродота многие из упоминаемых им народов сохранились лишь в легендах. Греческие историки упоминают ряд народов, обитавших на Балканском полуострове, на западной оконечности Малой Азии и на островах Эгейского моря до прихода греков. На Крите существовала Минойская цивилизация, влияние которой прослеживается также на Балканах и Кикладах; помимо греков и коренных критян, обитателями Крита Гомер называет такие народы, как кидоны и пеласги. Последние, согласно греческим преданиям, пришли на Крит вместе с греками в эпоху Миноса ; они же были наиболее многочисленным племенем материковой Греции. Помимо них, греческие мифы и предания упоминают также многочисленные другие народы: минийцы, кавконы, лелеги, аркадийцы, дриопы, кинурийцы, куреты, молосцы, телебои. На крайнем западе Малой Азии обитали лелеги, пеласги, тевкры, термилы, тирсены. Минойская цивилизация оставила большое количество письменных памятников, однако минойский язык пока остаётся непонятным. Тирсены надёжно идентифицируются с этрусками, а пеласги неоднократно рассматриваются в древнегреческих источниках как родственный этрускам народ. В египетских источниках XIII века до н. э. в числе « народов моря» предположительно упоминаются пеласги (они же филистимляне?), тирсены (этруски), возможно, также тевкры. Этническая принадлежность прочих народов, а также происхождение данных народов и родственные связи между ними остаются предметом спекуляций ввиду отсутствия их письменных памятников.
Πηγή: https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Доисторический_Карпато-Балканский_регион

https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Балканский_неолит

https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Димини

https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Табличка_из_Диспилио

https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Диспилио

https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Неа-Никомедия

https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Сескло

https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Доисторическая_Греция

https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Догреческий_субстрат

The persian invasion in ancient Thrace and Macedonia and the history of Achaemenid Balkan regions

Megabazus was a highly regarded Persian general under Darius. Most information about him comes from The Histories by Herodotus. Troops left behind in Europe after a failed attempt to fully conquer the Scythians were put under the command of Megabazus. The Persian troops subjugated gold-rich Thrace, the coastal Greek cities, and defeated the powerful Paeonians. Finally, Megabazus sent envoys to Amyntas I, demanding acceptation of Persian domination, which the Macedonian accepted. He then removed the Paeonians from their homeland and brought them to Darius in Sardis. Megabazus was suspicious of Histiaeus and advised Darius to bring him to Susa to keep a closer eye on him. His suspicions turned out to be true as Histiaeus provoked a revolt in the town he was formally in charge of and later sided with the Greeks against Persia. The successor to Megabazus's command was Otanes. In Histories 3.139-3.149, Otanes reappears as commander of Achaemenid troops during their recapture of Samos for Syloson, the brother of Polycrates. Histories 5.25-5.28 speaks of an Otanes - a son of a previously mentioned Sisamnes who served as a judge under Cambyses II and later under Darius I, and who following Darius' expedition against the Scythians, and who succeeded Megabazus as the governor/supreme commander of the united forces of the peoples of the Aegean, and who subjugated Byzantium and other cities during the Ionian revolt. This Otanes married one of Darius' daughters.
The European Scythian campaign of Darius I was a military incursion into parts of European Scythia by Darius I, the king of the Achaemenid Empire, in 513 BC. The Scythians were a group of north Iranian nomadic tribes, speaking an Iranian language who had invaded Media, revolted against Darius and threatened to disrupt trade between Central Asia and the shores of the Black Sea as they lived between the Danube river, river Don and the Black Sea. The campaigns took place in parts of the Balkans and Eastern Europe proper, while principally in what is modern-day Ukraine and southern Russia. Darius crossed the Black Sea at the Bosphorus Straits using a bridge of boats. Darius conquered large portions of Eastern Europe, even crossing the Danube to wage war on the Scythians. Darius invaded Scythia with his general Megabazus, where the Scythians evaded Darius's army, using feints and retreating eastwards while laying waste to the countryside, by blocking wells, intercepting convoys, destroying pastures and continuous skirmishes against Darius's army.  Seeking to fight with the Scythians, Darius's army chased the Scythian army deep into Scythian lands, mostly in what is modern-day Ukraine, where there were no cities to conquer and no supplies to forage. In frustration Darius sent a letter to the Scythian ruler Idanthyrsus to fight or surrender. The ruler replied that he would not stand and fight with Darius until they found the graves of their fathers and tried to destroy them. Until then, they would continue their strategy as they had no cities or cultivated lands to lose. Despite the evading tactics of the Scythians, Darius' campaign was so far relatively successful. As presented by Herodotus, the performed tactics by the Scythians resulted in the loss of their best lands and of damage to their loyal allies. The fact is thus that Darius held the initiative. As he moved eastwards in the cultivated lands of the Scythians, he remained resupplied by his fleet and lived to an extent off of the land. While moving eastwards in the European Scythian lands, he captured the large fortified city of the Budini, one of the allies of the Scythians, and burnt it. Darius ordered a halt at the banks of Oarus, where he built "eight great forts, some eight miles distant from each other", no doubt as a frontier defence. As the Cambridge Ancient History: Persia, Greece and the Western Mediterranean C. 525 to 479 B.C. states, this evidently was as far eastwards as Darius intended to go, at least for the time being. After chasing the Scythians for a month, Darius's army was suffering losses due to fatigue, privation and sickness. In his Histories, Herodotus states that the ruins of the forts were still standing in his day. Concerned about losing more of his troops, Darius halted the march at the banks of the Volga River and headed towards Thrace. He had failed to bring the Scythians to a direct battle, and until he did so he did not have much reason to secure the conquered territories. The initiative still lay with him. As the tactics of evading Darius' army and scorched earth were continued by the Scythians, they had failed however completely, though Darius had failed too as still he wasn't able to bring it to a direct confrontation. He had conquered enough Scythian territory to force the Scythians to respect the Persian forces. The whole area from central Thrace to Georgia and from the Ukraine to the north-east Mediterranean formed a compact area with mutual economic interests between Scythians, Thracians or Ionians, and Iranians. In strategic terms, Darius must have seen that some Scythian-type peoples extended from the Ukraine all the way to what is modern-day Uzbekistan, forming a continuum of dangerous nomadic raiders. Furthermore, control of the Black Sea recognized no international divisions. The Persians and the Greeks (many of whom lived in the Persian Empire, while another number lived in the Greek colonies in what is nowadays southern Ukraine) had a common interest in seeking to control the source of Scythian exports of gold, grain, hides, and furs. As the Cambridge Ancient History further states, that Ctesias , a Greek doctor at the Persian court ca. 400 BC had written that before the invasion of Darius into the European Scythian lands a satrap of Cappadocia named Ariaramnes had crossed the Black Sea to the north, raiding the European Scythian regions with a fleet of thirty penteconters, returning with Scythian men and women, including the brother of a Scythian king. While some have supposed that the mere reason of Darius' invasions was to destroy the Scythian lands, the erection of a bridge however over the Hellespont contradicts this; his superior fleet could have easily shipped the troops over as the Scythians had no navy at all.
Skudra or Scudra was a province (satrapy) of the Persian Empire in Europe between 510s BC and 479 BC. Its name is attested in Persian and Egyptian inscriptions (an Egyptian record of c. 498-497 BC, and a list on the tomb of Darius the Great at Naqsh-e Rustam, c. 486 BC.). It have comprised the lands Thrace and Macedon. N. G. L. Hammond hypothesizes that the name Skudra may have been the name originally used for this region by the Phrygians, who had settled in the area before migrating to Asia. Persian sources describe the province as being populated by three groups: the Saka Paradraya (Getae); the Skudra themselves (Thracians), and Yauna Takabara. The latter term, which translates as "Ionians with shield-like hats", is believed to refer to Macedonians. The Thracian and Scythian regions were conquered by Darius I around 512 BC, the Macedonian kingdom by Mardonius in 492 BC. The latter had been a vassal of Persia since 512/511 BC, but remained having a large amount of autonomy. The 492 BC campaign led by Mardonius made it a fully subordinate part of the empire. In 479BC-478BC, after the Greek victories (against Persia) at Plataea and Mycale, Greek forces under the command of Xanthippus besieged the Persian forces in Deaths, costal city of Thrace in Dardanelles straits. The Athenians attacked the Persian forces, and defeated the Persians. Since the Persians were defeated, the Persian garrison at Sestos allowed the Greeks to conquer the city. As a result, Persian influence along the Hellespont was significantly reduced. This served the dual goal of denying Persian land forces access to the Greek mainland, while restoring Athenian trade to Black Sea ports such as Byzantium.
Achaemenid Macedonia refers to the period the ancient Greek Kingdom of Macedonia was under the sway of the Achaemenid Persian s. In 512/511 BC, Megabyzus forced the Macedonian king Amyntas I to make his kingdom a vassal of the Achaemenids. In 492 BC, following the Ionian Revolt, Mardonius firmly re-tightened the Persian grip in the Balkans, and made Macedon a fully subordinate kingdom within the Achaemenid domains and part of its administrative system, until the definite withdrawal of the Persians from their European territories following the failure of the Second Persian invasion of Greece. Around 513 BC, as part of the military incursions ordered by Darius I, a huge Achaemenid army invaded the Balkans and tried to defeat the Western Scythians roaming to the north of the Danube river. Several Thracian peoples, and nearly all of the other European regions bordering the Black Sea, were conquered by the Achaemenid army before it returned to Asia Minor. Darius's highly regarded commander, Megabyzus, was responsible for conquering the Balkans. The Achaemenid troops conquered Thrace, the coastal Greek cities, and the Paeonians. Eventually, in about 512/511 BC, the Macedonian king Amyntas I accepted the Achaemenid domination and submitted his country as a vassal state to Achaemenid Persia. The multi-ethnic Achaemenid army possessed many soldiers from the Balkans. Megabazus' own son, Bubares, married Amyntas' daughter, Gygaea with the intention of ensuring good relations between the Macedonian and Achaemenid rulers. Following the collapse of the Ionian Revolt, Persian authority in the Balkans was restored by Mardonius in 492 BC, which not only included the re-subjugation of Thrace, but also the inclusion of Macedon as part of the Persian Empire. According to Herodotus, Mardonius' main task was to force the suzerainty of Athens and Eretria, along with as many other Greek cities as possible. After having crossed to Europe, Mardonius and his army reached the Persian garrison of Doriscus, and from there, the army separated. The Persian navy brought Thasos under Persian suzerainty, while the infantry continued its way towards Mount Pangaeum, and after crossing the Angites, entered the lands of the Paeonians and re-asserted Persian suzerainty there. Heading towards the Thermaic Gulf, the infantry and the navy encountered difficulties; the former was attacked at night by the Brygi, local Thracian tribe, while a strong storm devastated the latter. The Byrgi were eventually subdued and the remaining Persian navy continued the campaign. Having arrived at the eastern border of Macedon, Alexander I of Macedon was forced to acknowledge Persian suzerainty over his kingdom. As a result of Mardonius' campaign, Macedonia was incorporated into the administrative system of Persia. As Herodotus mentions in his Histories ; "(...) and with their army they added the Macedonians to the already existing slaves [of the Persians]; for all the peoples on their side of Macedonia had already been subjected to them". The Persian invasion led indirectly to Macedonia's later rise in power as Persia and Macedon had some common interests in the Balkans. Thanks to the Persians, the Macedonians stood to gain much at the expense of some of the Balkan tribes such as the Paeonians and Thracians. All in all, the Macedonians were "willing and useful Persian allies". In Macedon, abundant food supplies of the Persians were stored during their rule. Although Persian rule in the Balkans was overthrown following the failure of Xerxes' invasion of Greece, the Macedonians (and Thracians) borrowed from the Achaemenid economy during the fifth to mid fourth centuries BC. Some artefacts, excavated at Sindos and Vergina were imported from Persia in the late sixth and early fifth centuries BC.
Alexander I was the ruler of the ancient Greek Kingdom of Macedon from c. 498 BC until his death in 454 BC. He was succeeded by his eldest son, Alcetas II. Alexander was the son of Amyntas I and Queen Eurydice. Alexander I came to the throne during the era of the kingdom's vassalage at the hand of Achaemenid Persia, dating back to the time of his father, Amyntas I, although Macedon retained a broad scope of autonomy. In 492 BC it was made to a fully subordinate part of the Persian Kingdom by Mardonius ' campaign. At that time, Alexander was on the nominal Macedonian throne. Alexander further acted as a representative of the Persian governor Mardonius during peace negotiations after the Persian defeat at the Battle of Salamis in 480 BC. In later events, Herodotus several times mentions Alexander that follows the assigned tasks. From the time of Mardonius' conquest of Macedon, Alexander I is referred to as
hyparchos by Herodotus, meaning subordinate governor. Despite his cooperation with Persia, Alexander I frequently gave supplies and advice to the rest of the Greek city states, and warned them of Mardonius' plans before the Battle of Plataea in 479 BC. For example, Alexander I warned the Greeks in Tempe to leave before the arrival of Xerxes' troops, as well as notified them of an alternate route into Thessaly through upper Macedonia. After their defeat in Plataea, the Persian army under the command of Artabazus tried to retreat all the way back to Asia Minor. Most of the 43,000 survivors were attacked and killed by the forces of Alexander at the estuary of the Strymon river. Alexander eventually regained Macedonian independence after the end of the Persian Wars. Alexander claimed descent from Argive Greeks and Heracles, although Macedon was considered a "barbaric" state by some in Athens, whose territories were threatened by its expansion. After a court of Olympia the hellanodikai determined his claim to be true, he was permitted to participate in the Olympic Games possibly in 504 BC, an honour reserved only for Greeks. He modelled his court after Athens and was a patron of the poets Pindar and Bacchylides, both of whom dedicated poems to Alexander. The earliest reference to an Athenian proxenos, who lived during the time of the Persian wars (c. 490 BC), is that of Alexander I. Alexander I was given the title "Philhellene" (fond of the Greeks, lover of the Greeks ), a title used for Greek patriots. He furthermore gave his sister Gygaea for marriage to the Persian general Bubares in the late 6th century BC who was in Macedon at the time under Persian rule and barbaric tyrrany.
Πηγή: https://en.m.wikipedia.org/wiki/Sestos

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Megabazus

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Otanes

https://en.m.wikipedia.org/wiki/European_Scythian_campaign_of_Darius_I

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Alexander_I_of_Macedon

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Achaemenid_Macedonia

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Skudra

Η γέννηση των βαλκανικών εθνών στην ελληνική Χερσόνησο του Αίμου : Αλβανοί, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Σέρβοι, Κροάτες και Σλοβενοι

«Το ζήτημα της ομοσπονδιακής οργάνωσης εμφανίστηκε εδώ στα Βαλκάνια παράλληλα με αυτό της εθνικής χειραφέτησης. Το κήρυγμα άλλωστε του Ρήγα Βελεστινλή για την εξέγερση όλων των λαών της Ανατολής εναντίον του οθωμανικού δεσποτισμού και τη συγκρότηση μιας ομοσπονδιακού τύπου Δημοκρατίας, αν και ανήκε στα τέλη του 18ου αιώνα, θεωρούνταν ακόμα (τον 19ο αιώνα) από πολλούς επίκαιρο.» Το αίτημα για μια ομόσπονδη Βαλκανική υιοθετήθηκε από πολλά τμήματα της προοδευτικής διανόησης και των αστών δημοκρατών του 19ου αιώνα, τα οποία έβλεπαν στην ενότητα των λαών των Βαλκανίων το μόνο δρόμο για τον υπερκερασμό των «εθνικών διαφορών» (εθνικές συγκρούσεις), την ανεξαρτητοποίηση της περιοχής από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των Μεγάλων Δυνάμεων, και την ευημερία όλων των εθνοτήτων στα υπό διαμόρφωση έθνη κράτη. Η δημοκρατική ομάδα των Πανά και Λυκιαρδόπουλου, για παράδειγμα, διακήρυττε πως «Συμμεριζόμεθα (την ιδέα της βαλκανικής ομοσπονδίας) πληρέστατα, καθ’ όσον και ημείς φρονούμεν ότι το πολυθρύλητον ανατολικόν ζήτημα πρέπει να λυθεί ουχί υπό ταύτης ή εκείνης της (ευρωπαϊκής) Δύναμης, αλλ’ υπ’ αυτών τούτων των ενδιαφερομένων βαλκανικών λαών, εν πνεύματι ομονοίας και αδελφότητος των εργαζομένων.»  Ομολογουμένως το αίτημα για μια ομόσπονδη Βαλκανική αδυνάτισε προς τα τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με τον Λ. Χασιώτη, οι «βασικές αιτίες για την εξέλιξη αυτή υπήρξαν: α) Η ουσιαστική υπαγωγή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στις επιλογές των «προστάτιδων» Δυνάμεων, ιδιαίτερα της Μεγάλης Βρετανίας, κυρίως μετά το 1856, και β) η κυριαρχία στην Ελλάδα της Μεγάλης Ιδέας. Ωστόσο, στη βόρεια Ελλάδα και ιδιαίτερα στους κόλπους του αναπτυσσόμενου συνδικαλιστικού κινήματος διατηρούνταν εν πολλοίς η πεποίθηση πως «η λύση του εθνικού προβλήματος των πολλαπλών εθνικών ομάδων των Βαλκανίων θα περνούσε μέσα από τον αγώνα για την κοινωνική απολύτρωση των λαών, στο πλαίσιο μιας ομοσπονδιακής πολυεθνικής Πολιτείας». Ακολούθως, η πρωτοπόρα συνδικαλιστική οργάνωση της Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης, αντικατοπτρίζοντας την πολυεθνική γεωγραφία της πόλης, υπήρξε πολυεθνική και στη σύνθεσή της, οργανωμένη σε ομοσπονδιακή βάση.
Ο μεγαλοϊδεατισμός σαφώς με πολλές παραλλαγές υπήρξε σε γενικές γραμμές κοινός τόπος για τον ανερχόμενο αστικό εθνικισμό σε πολλές χώρες, τόσο της ανατολικής (Μεγάλη Σερβία, Μεγάλη Βουλγαρία, Μεγάλη Ουγγαρία, Μεγάλη Ρουμανία, Μεγάλη Αλβανία, κλπ.), όσο και της δυτικής Ευρώπης (Μεγάλη Ολλανδία, Μεγάλη Γερμανία, κλπ.). Από τα μέσα τέλη του 19ου αιώνα, ο ελληνικός μεγαλοϊδεατισμός, ο στρατηγικός προσανατολισμός, δηλαδή, της ελληνικής αστικής τάξης προς επέκταση του οικονομικού και κοινωνικοπολιτικού χώρου, όπου διεκδικούσε ηγεμονεύουσα θέση και ρόλο, άρχισε να «υπονομεύεται» από τις αντίστοιχες εθνικές αστικές τάξεις άλλων αναδυόμενων εθνών κρατών, οι οποίες εμφανίζονταν ολοένα και πιο επιθετικά ως ανταγωνίστριες δυνάμεις στο μοίρασμα των εδαφών (και αγορών) της κλυδωνιζόμενης οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τις αντιθέσεις αυτές υποδαύλιζαν οι Μεγάλες Δυνάμεις, δημιουργώντας πλασματικές προσδοκίες, στρέφοντας τον ένα λαό εναντίον του άλλου, σχηματίζοντας και διαλύοντας συμμαχίες ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Ταυτόχρονα, αδυνάτιζε ο «παμβαλκανικός» χαρακτήρας της ελληνικής αστικής τάξης που κατείχε έως τότε ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή (η θέση του ελληνικού κεφαλαίου συνέδραμε καταλυτικά στην εμφάνιση και άνοδο «επιμέρους» βαλκανικών εθνικισμών, καθώς και στα «ανθελληνικά» χαρακτηριστικά που συχνά έλαβαν). Από την άλλη, η Βουλγαρία διεκδικούσε ηγεμονική θέση στα Βαλκάνια και διαδοχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας (Μακεδονία, Θράκη, Κωνσταντινούπολη, κ.ά.). Η Ρουμανία πρόβαλε αξιώσεις για την περιοχή της Θεσσαλίας, όπου, κατά τις αντιλήψεις της, κατοικούσαν βλάχικοι πληθυσμοί. Η Αλβανία διεκδικούσε την Ηπειρο, ως και την Αρτα. Συνάμα «η κάθε μια εμφανίζει δικές της στατιστικές, αναβιώνει ιστορικά δικαιώματα, κινητοποιεί επιστήμονες και σοφούς». Σχολιάζοντας τις κινήσεις αυτές, ο Ε. Ροΐδης έγραψε το 1875: «Αλλ’ αι επωφελέστερον εσχάτως επιδιωχθείσαι εθνογραφικαί μελέται, αποδεικνύουσι καθ’ εκάστην δυσχερεστέραν πάσαν απόπειραν δικαίας διανομής της τουρκικής κληρονομίας. Τας δε δυσχερείας του έργου επαυξάνει, αδύνατον καθιστώσα οιονδήποτε συμβιβασμόν, οι παρά τοις λαοίς τούτοις επιφοίτησις της αρχής των εθνοτήτων. Καθ’ ην ώραν οι πλείστοι των κατοίκων της χερσονήσου κηρύσσονται έτοιμοι να υποστώσι πάσαν καταστροφήν και εξόντωσιν μάλλον ή να υπομείνωσι τη στέρησιν του αλβανισμού, βουλγαρισμού ή ρουμανισμού αυτών, τα δε παρέχοντα το πολύτιμον τούτο προνόμιον γεωγραφικά όρια ουδαμού είνε ευχάρακτα και πολλαχού ουδέ καν ορατά, ουδέ λόγος δύναται να γίνη περί αδελφικής συμβιώσεως εθνών βλεπόντων καθ’ ύπνους μεγάλην Βουλγαρίαν, αρχαίαν Σερβίαν, αλβανικόν κράτος, Ρουμανίαν μέχρι Πίνδου και Ελλάδα μέχρι του Αίμου, ήτοι την ανέφικτον ανάγκην ν’ αλληλοσφαγώσιν, αφού δεν υπάρχει επί του χάρτου τόπος ικανός να συνυπάρξωσι τα όνειρα ταύτα».
Tο βουλγαρικό εθνικό κίνημα συνδέθηκε εξαρχής με τη διάκριση ανάμεσα στη βουλγαρική και την ελληνική ταυτότητα. Tούτο φαινόταν αναπόφευκτο, μια που η ελληνική κουλτούρα, μέσω της Εκκλησίας, της παιδείας και του εμπορίου, είχε ηγεμονική θέση ανάμεσα στους μη μουσουλμάνους των Βαλκανίων. Κατά το 19ο αιώνα, πριν αντιδιαστείλουν τους εαυτούς τους από τους 'Eλληνες, οι βούλγαροι πατριώτες είχαν φοιτήσει σε ελληνικά σχολεία και είχαν έρθει σε επαφή με τα διδάγματα του Eυρωπαϊκού μέσω του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Oι πρωτεργάτες για την ίδρυση βουλγαρικών σχολείων κατά τη δεκαετία του '30 είχαν ως πρότυπο τα ελληνικά σχολεία που είχαν πληθύνει στα Βαλκάνια από το τέλος του 18ου αιώνα. Η βουλγαρική διανόηση μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα διατηρούσε ακόμη στενές σχέσεις με την ελληνική παιδεία και λογιοσύνη και είχε αναδείξει σημαντικούς διανοουμένους στην ιδεολογική παράδοση του Διαφωτισμού. Η οξεία αντιπαράθεση με το ελληνικό στοιχείο έλαβε χώρα μετά το 1850, με αφορμή την εκκλησιαστική διαμάχη, και ήταν κατά κανόνα μια άλλη, πιο ριζοσπαστική γενιά βουλγάρων αστών και διανοουμένων που ανέλαβε την ιδεολογική καθοδήγηση του εθνικού κινήματος. Ωστόσο, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους είχαν επίσης περάσει από ελληνικά σχολεία, όχι μόνο αυτά των οθωμανικών Βαλκανίων και της Κωνσταντινούπολης, αλλά και της ανεξάρτητης Eλλάδας. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις η υπερφίαλη περιφρόνηση που επιδείκνυε ο ακαδημαϊκός κόσμος των Aθηνών προς κάθε τι το βουλγαρικό αποτέλεσε το έναυσμα για την ιδεολογική μεταστροφή των νεαρών Βουλγάρων από την ελληνολατρεία στον πατριωτισμό. Η οξύτητα της εκκλησιαστικής αντιπαράθεσης βάθυνε βέβαια το χάσμα ανάμεσα στις δύο πλευρές, και στο επίκεντρο της κρίσης βρέθηκαν οι γκρεκομάνι, το στρώμα των βουλγαρικής καταγωγής εξελληνισμένων αστών των βαλκανικών πόλεων, οι οποίοι αντιμετωπίζονταν από τους εθνικιστές Βουλγάρους ως προδότες. Ωστόσο, οι ακρότητες της ελληνοβουλγαρικής διαμάχης, οι αρκετές υπερβολές και αντιφάσεις των βουλγαρικών αιτιάσεων κατά των Eλλήνων, η ελληνική υστερία κατά των Βουλγάρων που άγγιξε τα όρια του ρατσισμού μετά την ίδρυση της Eξαρχίας το 1870 και τέλος η καταδίκη των εξαρχικών ως σχισματικών από το Πατριαρχείο δύο χρόνια αργότερα δεν αναιρούν το γεγονός ότι η εκκλησιαστική απόσχιση των Βουλγάρων είχε ένα ελληνικό προηγούμενο που κινούνταν επίσης στα ιδεολογικά πλαίσια του εθνικισμού: την απόσχιση της ελληνικής Εκκλησίας από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την ανακήρυξή της ως αυτοκέφαλης το 1833. Tούτο δε σημαίνει με κανένα τρόπο ότι οι βούλγαροι εθνικιστές απλώς αντέγραψαν ό,τι είχαν κάνει πιο πριν οι 'Eλληνες. Tο βουλγαρικό εθνικό κίνημα ανδρώθηκε σε μιαν άλλη εποχή, εκείνη των μεταρρυθμίσεων, και είχε να αντιμετωπίσει εν πολλοίς διαφορετικά προβλήματα. 'Oμως ο διαμεσολαβητικός ρόλος της ελληνικής κουλτούρας και παιδείας στην πρόσληψη του Διαφωτισμού από τους Βουλγάρους, και κυρίως το γεγονός ότι οι 'Eλληνες είχαν πρώτοι στα Βαλκάνια αντιμετωπίσει τα διλήμματα που συνεπαγόταν η εθνική συγκρότηση και είχαν επεξεργαστεί μεθόδους για τη λύση τους, έκανε τους Βουλγάρους να θεωρούν την ελληνική προσπάθεια ως ένα προηγούμενο από το οποίο θα μπορούσαν να διδαχτούν και το οποίο θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ως νομιμοποιητικό επιχείρημα. Ακολουθεί κατάλογος των εθνών στην σημερινή (2017) Ελληνική Χερσόνησο ή Χερσόνησο του Αίμου ή Βαλκανική.
1) Ως Αλβανοί αναφέρονται οι ανήκοντες στο αλβανικό έθνος ή οι πολίτες της Αλβανίας. Ο χώρος κατοίκισης της εθνοτικής ομάδας εντοπίζεται στην δυτική πλευρά της βαλκανικής χερσονήσου. Υπάρχει φυλετική σύνδεση με αρχαία ιλλυρικά φύλλα, τα οποία αναμείχθηκαν κυρίως με θρακικά-ελληνικά και με σλαβικά φύλα. Στα αρχαία χρόνια υπήρχαν φυλές με το όνομα αυτό στον ρωσικό Καυκασο (Αζερμπαιτζαν) και στην κεντρική Αλβανία. Η πλειοψηφία τους ομιλεί την Αλβανική γλώσσα. Η πλειοψηφία του έθνους είναι συγκεντρωμένη στην σημερινή Αλβανία και το Κόσοβο. Μεγάλοι πληθυσμοί υπάρχουν επίσης στην Π.Γ.Δ.Μ. και στο Μαυροβούνιο. Αλβανική διασπορά έχει δημιουργήσει κοινότητες σε πολλές χώρες στον κόσμο όπως στην Ελβετία, τη Γερμανία, τη γειτονική Ελλάδα και Ιταλία, τις ΗΠΑ. Η πλειοψηφία των Αλβανών ακολουθεί το Σουνητικό Ισλάμ, ύστερα από την άφιξη των Οθωμανών στην περιοχή ενώ, υπάρχουν πληθυσμοί Ορθοδόξων Χριστιανών στον Νότο, Καθολικών στο Βορρά και Άθεων.
2) Οι Βούλγαροι είναι ένα σλαβικό έθνος της νότιας Βαλκανικής και μιλούν τη βουλγαρική γλώσσα. Η πλειονότητα τους κατοικεί στη Βουλγαρία ενώ αρκετοί άλλοι, ως μειονότητες ή μετανάστες, σε διάφορες άλλες χώρες. Οι Βούλγαροι προέρχονται κυρίως από τρεις φυλετικές ομάδες, διαφορετικής καταγωγής και αριθμού, που αφομειώθηκαν και σχημάτισαν μια Σλαβόφωνη εθνότητα κατά το Πρώτο Βουλγαρικό Βασίλειο : 1) τους αυτόχθονες ελληνικούς λαούς των ύστερων Ρωμαϊκών επαρχιών : τους Θρακορωμαίους και τους Θρακοβυζαντινούς, από τους οποίους ελαβαν πολιτιστικά και εθνικά στοιχεία 2) τους Πρώιμους Σλάβους, από τους οποίους κληρονόμησαν τη βάση της γλώσσας, 3) τους Πρωτοβουλγάρους, από τους οποίους κληρονόμησαν το εθνώνυμο και την πρώτη κρατική υπόσταση. Οι Πρωτοβούλγαροι αναφέρονται για πρώτη φορά τον 4ο αιώνα στην περιοχή της Βόρειας Καυκασιανής στέπας. Ερευνητές υποστηρίζουν ότι η απώτερη προέλευσή τους μπορεί να εντοπισθεί στις νομαδικές συνομοσπονδίες της Κεντρικής Ασίας, ειδικά ως τμήμα των χαλαρά συνδεδεμένων Τουρανικών φυλών, που επεκτάθηκαν από τη στέπα του Πόντου στην Κεντρική Ασία. Στα τέλη του 7ου αιώνα μερικές Πρωτοβουλγαρικές φυλές υπό τον Ασπαρούχ και άλλες υπό τον Κουμπέρ εγκαταστάθηκαν μόνιμα στα Βαλκάνια. Πιστεύεται ότι οι Πρωτοβούλγαροι δεν ήταν πολλοί και έγιναν η κυβερνώσα ελίτ στις περιοχές που έλεγχαν. Οι μεγάλες πόλεις-λιμάνια της Βουλγαρίας του Πόντου παρέμειναν Βυζαντινές Ελληνικές. Οι μεγάλης κλίμακας μετακινήσεις πληθυσμού και εδαφικές επεκτάσεις τον 8ο και 9ο αιώνα αύξησαν ακόμη περισσότερο τον αριθμό Σλάβων και Βυζαντινών Χριστιανών εντός του κράτους, καθιστώντας τους Πρωτοβουλγάρους προφανέστατα μειοψηφία. Η ίδρυση ενός νέου κράτους μορφοποίησε τους διάσφορους Σλαβικούς, Πρωτοβουλγαρικούς και Υστερορωμαϊκούς/Πρωιμοβυζαντινούς πληθυσμούς των επαρχιών στο "Βουλγαρικό λαό" της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, που μιλούσε μια Νότια Σλαβική γλώσσα. Η Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία ιδρύθηκε το 681. Μετά την υιοθέτηση του Ορθόδοξου Χριστιανισμού το 864 έγινε ένα από τα πολιτιστικά κέντρα της Σλαβικής Ευρώπης. Η ηγετική πολιτιστική θέση της παγιώθηκε με την εφεύρεση του Κυριλλικού αλφάβητου στην πρωτεύουσά της Πρεσλάβα την αυγή του 10ου αιώνα. Η ανάπτυξη της λογοτεχνίας της Παλαιάς Εκκλησιαστικής Σλαβονικής στη χώρα είχε ως αποτέλεσμα να αποτρέψει την αφομοίωση των Νότιων Σλάβων από τους Έλληνες και τόνωσε την ανάπτυξη μιας διακριτής εθνικής ταυτότητας. Το 1018 η Βουλγαρία έχασε την ανεξαρτησία της και παρέμεινε Βυζαντινή επαρχία μέχρι το 1185, οπότε δημιουργήθηκε η Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Παρ 'όλα αυτά στα τέλη του 14ου αιώνα οι Οθωμανοί την κατέλαβαν ολόκληρη. Οι Βούλγαροι, όπως οι υπόλοιποι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, συμπεριελήφθηκαν σε μια ειδική εθνικοθρησκευτική κοινότητα υπό την Ελληνορθόδοξη κυριαρχία ονομαζόμενη Ρουμ Μιλλέτ. Εκείνη την περίοδο σημειώθηκε μια διαδικασία μερικού εξελληνισμού μεταξύ της διανόησης και του αστικού πληθυσμού, αποτέλεσμα του υψηλότερου κύρους του Ελληνικού πολιτισμού και της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μεταξύ των Χριστιανών των Βαλκανίων. Έπρεπε να φτάσει η δεκαετία του 1850 για να ξεκινήσουν οι Βούλγαροι έναν αποφασιστικό αγώνα κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η διαμάχη μεταξύ των Βουλγάρων και των Ελλήνων Φαναριωτών εντάθηκε τη δεκαετία του 1860. Το 1861 το Βατικανό και η Οθωμανική κυβέρνηση αναγνώρισαν μια ξεχωριστή Βουλγαρική Ουνιτική Εκκλησία. Ο ένοπλος αγώνας τους κορυφώθηκε με την Εξέγερση του Απριλίου, που ξέσπασε το 1876 και είχε ως αποτέλεσμα το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877-1878) και οδήγησε στην ίδρυση του τρίτου Βουλγαρικού κράτους μετά τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Το θέμα του βουλγαρικού εθνικισμού απέκτησε μεγαλύτερη σημασία μετά το Συνέδριο του Βερολίνου, που αφαίρεσε τις περιοχές Μακεδονίας και Αδριανούπολης, επιστρέφοντάς τες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο μεγαλύτερος αριθμός σήμερα των Βουλγάρων ζει στη Βουλγαρία, όπου αριθμούν περίπου 6 εκατομμύρια, αποτελώντας το 85% του πληθυσμού. Η νέα μετανάστευση εκτιμάται σε περίπου 970.000 ανθρώπους και μπορεί να διακριθεί σε δύο μεγάλες υποκατηγορίες: μόνιμη μετανάστευση στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με κατεύθυνση κυρίως προς τις ΗΠΑ, Καναδά, Αυστρία και Γερμανία και μετανάστευση εργατικού δυναμικού στα τέλη της δεκαετίας του 1990 με κατεύθυνση κυρίως προς τις Ελλάδα, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ισπανία.
3) Οι Ρουμάνοι είναι έθνος της νοτιοανατολικής Ευρώπης που κατάγονται από τη Ρουμανία, μιλούν τη Ρουμάνικη γλώσσα και αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων της Ρουμανίας. Ο Ρουμανικός λαός ορίζεται ως έθνος με την έννοια ότι μοιράζονται μια κοινή πολιτιστική ταυτότητα, έχουν κοινή καταγωγή και έχουν ως μητρική τη ρουμανική γλώσσα. Η Ρουμανική περιοχή κατοικείτο στην αρχαιότητα από Δάκες και Ινδο-Ευρωπαίους. Νικήθηκαν από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 106 και μέρος της Δακίας (Ολτένια, Βανάτο και Τρανσυλβανία) έγιναν Ρωμαϊκή επαρχία. Για τα επόμενα 165 χρόνια υπάρχουν ενδείξεις σημαντικής Ρωμαϊκής αποίκισης στην περιοχή, καθώς η περιοχή ήταν σε στενή επικοινωνία με το υπόλοιπο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα κοινά λατινικά έγιναν η γλώσσα της διοίκησης και του εμπορίου. Εξαιτίας της γεωγραφικής τους απομόνωσης τα Ρουμανικά ήταν η πρώτη γλώσσα που χωρίστηκε και μέχρι την σύγχρονη εποχή δεν επηρεάστηκε από τις άλλες Ρομανικές γλώσσες. Είναι πιο συντηρητικά από άλλες Ρομανικές γλώσσες στην ονομαστική μορφολογία. Όλες οι διάλεκτοι των Ρουμανικών πιστεύεται πως έχουν ενοποιηθεί σε μια Κοινή Ρουμανική γλώσσα μέχρι μια περίοδο μεταξύ του 7ου και 10ου αιώνα, όταν η περιοχή επηρεάστηκε από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τα Ρουμανικά επηρεάστηκαν από τις Σλαβικές γλώσσες. Είναι επίσης αξιοσημείωτο πως τα Ρουμανικά είναι η μόνη Ρομανική γλώσσα που δεν επηρεάστηκε από την πολιτιστική επιρροή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Αντιθέτως επηρεάστηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Σύμφωνα με τη νομοθεσία της Ρουμανίας από το 1991, μπορούν να πάρουν τη ρουμανική ιθαγένεια και απόγονοι δεύτερης και τρίτης γενιάς Ρουμάνων πολιτών εφόσον, μιλούν άπταιστα τη γλώσσα της χώρας και είναι σε θέση να αποδείξουν ότι διαθέτουν επαρκείς γνώσεις στη ρουμανική ιστορία και τον πολιτισμό. Στη γειτονική Μολδαβία, οι Μολδαβοί συνυπολογίζονται ως Ρουμάνοι, που σημαίνει ότι αποτελούν την πλειοψηφία και σ' αυτή τη χώρα. Οι Ρουμάνοι αποτελούν επίσης εθνική μειονότητα σε διάφορες γειτονικές χώρες. Ο συνολικός αριθμός των Ρουμάνων ανέρχεται στα 23.782.990, αποτελώντας το 90% των κατοίκων της Ρουμανίας και το 70% των κατοίκων της Μολδαβίας, στην οποία ομιλείται η Ρουμάνικη γλώσσα. Επίσης στην Μολδαβία η Ρουμάνικη γλώσσα ονομάζεται και Μολδαβική γλώσσα.
4) Οι Σέρβοι είναι Νοτιοσλαβικό έθνος και εθνοτική ομάδα ιθαγενής στα Βαλκάνια. Η πλειοψηφία των Σέρβων κατοικεί στη Σερβία (στο Κοσοβο, στη Βοσνία Ερζεγοβίνη και στο Μαυροβούνιο και μειονότητες στην Κροατία, στην Π.Γ.ΔΜ. και Σλοβενία. Υπάρχει μεγάλη σερβική διασπορά στη Δυτική Ευρώπη και εκτός Ευρώπης υπάρχουν πολλές σημαντικές κοινότητες στη Βόρεια Αμερική και στην Αυστραλία. Οι Σέρβοι μοιράζονται πολιτιστικά χαρακτηριστικά με την υπόλοιπη Νοτιοανατολική Ευρώπη και είναι κυρίως Ορθόδοξοι Χριστιανοί ως προς το θρήσκευμα. Η σύγχρονη ταυτότητα των Σέρβων έχει τις ρίζες της στην Ορθοδοξία και στις παραδόσεις. Το 19ο αιώνα εκδηλώθηκε η Σερβική εθνική ταυτότητα με την επίγνωση της ιστορίας και της παράδοσης, της μεσαιωνικής κληρονομιάς και της πολιτιστικής ενότητας, παρά τη διαβίωση υπό διαφορετικές αυτοκρατορίες. Τρία στοιχεία, μαζί με την κληρονομιά της δυναστείας των Νεμάνια, ήταν ζωτικής σημασίας στη διαμόρφωση της ταυτότητας και στη διατήρησή της κατά την ξένη κυριαρχία: η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Μύθος του Κοσσυφοπεδίου και η Σερβική γλώσσα. Όταν το Πριγκιπάτο της Σερβίας απέκτησε την ανεξαρτησία του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία η Ορθοδοξία κατέστη κρίσιμη για τον καθορισμό της εθνικής ταυτότητας σε αντίθεση με τη γλώσσα που τη μοιραζόταν με άλλους Νότιους Σλάβους. Η Σερβική γλώσσα είναι επίσημη στη Σερβία, παράλληλα επίσημη στο Κόσοβο και στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και μιλιέται από την πλειοψηφία στο Μαυροβούνιο. H καταγωγή των Σέρβων έρχεται από την μεσαιωνική Πολωνία όπου και κατοικούσαν τον 6ο μ.χ. αιώνα. Έφτασαν στα Βαλκάνια και αναμίχθηκαν με αρχαία λατινοφωνα ιλλυρικά φύλα. Η Σερβία παρέμεινε υπό Οθωμανικό έλεγχο μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, με την έκρηξη της Σερβικής Επανάστασης το 1804. Η εξέγερση τερματίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1830, με την αυτονομία της Σερβίας και αναγνωρισμένα σύνορα και το Μίλος Ομπρένοβιτς ως ηγεμόνα της. Τα τελευταία Οθωμανικά στρατεύματα αποχώρησαν από τη Σερβία το 1867, αν και η ανεξαρτησία της Σερβίας δεν αναγνωρίστηκε διεθνώς παρά μόνο το 1878 με το Συνέδριο του Βερολίνου. Οι Σέρβοι αριθμούν 11 - 12 εκ. ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Το 64% (8,2 εκ.) ζει στη Σερβία, το 13% (1,6 εκ.) στη Βοσνία και το υπόλοιπο 23% (2,8 εκ.) ζει σε άλλες χώρες.
5) Οι Κροάτες ή Χρωβάτες είναι έθνος και Νοτιοσλαβική εθνότητα στο σταυροδρόμι της Κεντρικής Ευρώπης, της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Μεσογείου. Οι Κροάτες ζουν στην Κροατία και στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, αλλά είναι μειονότητα στην Αυστρία, την Τσεχία, την Ιταλία, την Ουγγαρία, το Μαυροβούνιο, τη Ρουμανία, τη Σερβία και τη Σλοβακία. Λόγω πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής πίεσης πολλοί Κροάτες έχουν μεταναστεύσει σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική δημιουργώντας μια διασπορά. Από τα 9 εκ. Κροατών που υπάρχουν στον κόσμο, τα 4 εκ. ζουν στη Κροατία, 650 χιλ. στη Βοσνία και τα υπόλοιπα 4.5 εκ. σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Αυστραλία. Οι Κροάτες εμφανίζουν πολιτιστική πολυμορφία, που έχει επηρεασθεί από σειρά άλλων γειτονικών πολιτισμών ανά τους αιώνες. Οι Κροάτες είναι Ρωμαιοκαθολικοί χριστιανοί. Η Κροατική γλώσσα είναι επίσημη στην Κροατία και στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, καθώς και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και αναγνωρισμένη ως μειονοτική γλώσσα στις Κροατικές αυτόχθονες κοινότητες και μειονότητες στο Μαυροβούνιο, στην Αυστρία, στην Ιταλία, στη Ρουμανία και στη Σερβία. Η Κροατική γράφεται με μια μορφή του Λατινικού αλφαβήτου. Οι Κροάτες είναι κυρίως Ρωμαιοκαθολικοί και πριν το Χριστιανισμό ακολουθούσαν το Σλαβικό παγανισμό . Η αρχαιότερη μαρτυρία επαφής μεταξύ του Πάπα και των Κροατών χρονολογείται από τα μέσα του 7ου αιώνα σε καταχώρηση στο Liber Pontificalis (Βίβλος των Ποντιφήκων). Όλως περιέργως οι Κροάτες δεν εξαναγκάστηκαν ποτέ να χρησιμοποιήσουν τη Λατινική αντίθετα τελούσαν λειτουργίες στη γλώσσα τους και χρησιμοποιούσαν το Γλαγολιτικό αλφάβητο. Αυτό καθιερώθηκε επίσημα το 1248 από τον Πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ και μόνο αργότερα επικράτησε το Λατινικό αλφάβητο. Το Λατινικό τελετουργικό επικράτησε του βυζαντινού μάλλον νωρίς λόγω των πολλών επεμβάσεων της Αγίας Έδρας . Στη Δαλματία τον 11ο αιώνα συνήλθαν αρκετές εκκλησιαστικές σύνοδοι, ιδιαίτερα μετά το Σχίσμα του 1054, μέσω των οποίων η χρήση του Λατινικού τελετουργικού ενισχυόταν συνεχώς μέχρις ότου επικράτησε πλήρως.
6) Η Σλοβενία, επίσημα Δημοκρατία της Σλοβενίας, είναι χώρα των Βαλκανίων σε σταυροδρόμι βασικών Ευρωπαϊκών πολιτιστικών και εμπορικών δρόμων. Συνορεύει με την Αυστρία στα βόρεια, την Ιταλία στα δυτικά, την Ουγγαρία στα βορειοανατολικά, και την Κροατία στα νότια και στα νοτιοανατολικά. Στα δυτικά έχει μια μικρού μήκους ακτογραμμή στην Αδριατική θάλασσα. Έχει συνολική έκταση 20.273 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.064.188. Εδώ συναντώνται οι Σλαβικές, Γερμανικές, Ρομανικές και Φινοουγγρικές γλωσσικές και πολιτιστικές ομάδες. Αν και η περιοχή δεν είναι ομοιογενής, επικρατών πληθυσμός είναι ο Σλοβενικός. Η Σλοβενική γλώσσα είναι η μοναδική επίσημη σε όλη τη χώρα, ενώ η Ιταλική και η Ουγγρική είναι τοπικές μειονοτικές γλώσσες. H Σλοβενία είναι σε μεγάλο βαθμό εκκοσμικευμένη χώρα, αλλά ο πολιτισμός και η ταυτότητά της έχουν επηρεασθεί σημαντικά από τη Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία, καθώς επίσης και από το Λουθηρανισμό. Ιστορικά το σημερινό έδαφος της Σλοβενίας αποτέλεσε τμήμα πολλών διαφορετικών κρατικών σχηματισμών, όπως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Γερμανική Αυτοκρατορία και στη συνέχεια η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Το 1918 οι Σλοβένοι άσκησαν για πρώτη φορά αυτοδιάθεση, συνιδρύοντας το μη αναγνωρισθέν διεθνώς Κράτος των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων, που συγχωνεύθηκε στη Γιουγκοσλαβία. Στο Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο η Σλοβενία καταλήφθηκε και προσαρτήθηκε στη Γερμανία, την Ιταλία, την Κροατία και την Ουγγαρία. Στη συνέχεια ήταν ιδρυτικό μέλος της Σ.Ο.Δ. της Γιουγκοσλαβίας. Τον Ιούνιο του 1991, μετά την εισαγωγή της πολυκομματικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η Σλοβενία αποσχίσθηκε από τη Γιουγκοσλαβία και έγινε ανεξάρτητο κράτος.
Πηγή: http://www.ime.gr/projects/tanzimat/gr/main/514.html
https://erodotos.wordpress.com/2009/01/22/diamorfwsi-ethnwn-kratwn-balkania-makedoniko-gkikas/
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Αλβανοί

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Βούλγαροι

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Ρουμάνικη_γλώσσα

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Σέρβοι

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Κροάτες

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Σλοβενία

Ρωμανία(Βυζαντιο) και Ρωμαίος(Βυζαντινός) : Η εξέλιξη του ονόματος των Ελλήνων στην Ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο

Στην επικράτεια τους, οι Ρωμαίοι ουσιαστικά ολοκλήρωσαν την κατακτητική τους εξόρμηση σε Ανατολή και Δύση. Εξαιρώντας κάποιες περιφερειακές περιοχές, που και αυτές δεν άργησαν να κατακτηθούν, όλος ο γνωστός κόσμος είχε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αποδεχτεί τη ρωμαϊκή κυριαρχία. Σύγχρονη με την ενσωμάτωση της Αιγύπτου, και σημαντικότερη ως ιστορικό γεγονός, ήταν η μετατροπή της ιδιότυπης ρωμαϊκής δημοκρατίας σε μονοκρατορία, με πρώτον αυτοκράτορα τον Οκταβιανό Αύγουστο, που κυβέρνησε με επιτυχία από το 29 π.Χ. ως το 14 μ.Χ. - σαράντα τρία χρόνια. Ακολούθησαν σε αδιάσπαστη σειρά περισσότεροι από πενήντα αυτοκράτορες, άλλοι καλοί, άλλοι κακοί, ώσπου στις 11 Μαΐου του 330 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος ο Μέγας εγκαινίασε ως πρωτεύουσα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τη Νέα Ρώμη, που αργότερα μετονομάστηκε σε Κωνσταντινούπολη. Φοβεροί στον πόλεμο, οι Ρωμαίοι ήταν σε καιρό ειρήνης συμβιβαστικοί, σχεδόν μεγαλόψυχοι απέναντι στους κατακτημένους, και συχνά τους άφηναν, τουλάχιστο φαινομενικά, να κυβερνιούνται με τους δικούς τους νόμους - φτάνει να μην έθιγαν τα ρωμαϊκά συμφέροντα και να πείθονταν στις επιταγές του αυτοκράτορα, της Συγκλήτου και των διορισμένων εκπροσώπων τους. Ευεργετική για τους υποτελείς, άτομα και πολιτείες, ήταν η απαλλαγή τους από τη φορολογία, ενώ ύψιστη επιβράβευση για όσους αποδείκνυαν έμπρακτα την αφοσίωσή τους στη Ρώμη ήταν να τους απονεμηθεί ο τίτλος και να τους αναγνωριστούν τα δικαιώματα του ρωμαίου πολίτη. Το τελευταίο γινόταν όλο και συχνότερα όσο προχωρούσαν τα χρόνια, ώσπου το 212 μ.Χ. να ονομαστούν, με διάταγμα του Καρακάλλα, ρωμαίοι πολίτες όλοι οι ελεύθεροι κάτοικοι της αυτοκρατορίας. Η σχετική επιείκεια των Ρωμαίων δεν εμπόδιζε οι κατακτημένες περιοχές να υποφέρουν τα πάνδεινα από τους κατακτητές, που ισοπέδωναν πολιτείες ολόκληρες, καταλήστευαν τους καλλιτεχνικούς και άλλους θησαυρούς και εκμεταλλεύονταν το οικονομικό δυναμικό τους. Φτωχό αντιστάθμισμα στις τόσες συμφορές ήταν για τις ελληνικές περιοχές ο σεβασμός και η εύνοια που έδειχναν ορισμένοι αυτοκράτορες απέναντι στην Αθήνα, την Έφεσο, τους Δελφούς, την Ελευσίνα και άλλα θρησκευτικά και πολιτισμικά κέντρα. Αξιόλογη δύναμη εκτός από τη Ρώμη δεν υπήρχε στην Ελληνορωμαϊκή εποχή, ούτε και θα μπορούσε να αναπτυχτεί, καθώς πια η Ρώμη επιβαλλόταν με το μέγεθός της και μόνο. Δε σταμάτησαν βέβαια ποτέ τελείως οι πολεμικές επιχειρήσεις στην περιφέρεια, ούτε οι εσωτερικές συγκρούσεις, όταν η διαδοχή των αυτοκρατόρων δεν εξελισσόταν ομαλά· όμως εξεγέρσεις έγιναν ελάχιστες, και σε γενικές γραμμές η ρωμαϊκή ειρήνη κράτησε αιώνες. Τη γενικότερη πολιτική κατάσταση μπορούμε να την καταλάβουμε καλύτερα διαβάζοντας μια φράση που έγραψε γύρω στα μέσα του 1ου αι. μ.Χ. ένας για μας ανώνυμος συγγραφέας: «Όσο διατηρείται η μνήμη της ελευθερίας και απασχολεί τον υπόδουλο, ο λαός θέλει και προβάλλει ισχυρή αντίσταση· όταν όμως υπερισχύσει το κακό και οι άνθρωποι δε συζητούν πια πώς θα το βγάλουν από πάνω τους αλλά πώς θα ζήσουν ευκολότερα μαζί του, τότε η καταστροφή είναι ολοκληρωτική». Μην ξεχνούμε, ωστόσο, ότι κιόλας από τον καιρό του Μεγαλέξανδρου οι λαοί ζούσαν στο πλαίσιο μεγάλων μονοκρατοριών, και ότι η ρωμαϊκή κυριαρχία, όσο δυσάρεστη και αν ήταν, αποτελούσε εγγύηση για την ειρήνη, τον νόμο και την τάξη.
Αρχικά, και με την αυστηρή έννοια του όρου, «Ρωμαίος» ονομαζόταν ο κάτοικος της Ρώμης. Με την επέκταση της αυτοκρατορίας, το όνομα προσέλαβε ευρύτερες έννοιες. Μερικές φορές ο όρος «οι Ρωμαίοι» αναφερόταν στην αυτοκρατορική εξουσία που ασκούσε τη διακυβέρνηση, ενώ με τον όρο «ρωμαϊκή διαδικασία» εννοούνταν οι μέθοδοι διακυβέρνησης τις οποίες εφάρμοζε αυτή η εξουσία. Άλλες φορές ο όρος «Ρωμαίος» εννοούσε απλώς οποιονδήποτε είχε ρωμαϊκή υπηκοότητα, ανεξάρτητα από την εθνικότητα ή τον τόπο γέννησής του. Στην τελευταία περίπτωση, κάποιος μπορούσε να γίνει Ρωμαίος αγοράζοντας την υπηκοότητα, όπως έκανε ο στρατιωτικός διοικητής Κλαύδιος Λυσίας. Ή κάποιος μπορούσε να γεννηθεί Ρωμαίος, δηλαδή να είναι Ρωμαίος πολίτης από τη γέννησή του. Αυτό ίσχυε στην περίπτωση του αποστόλου Παύλου διότι αυτός, αν και Ιουδαίος στην εθνικότητα και γεννημένος στην Ταρσό της Κιλικίας, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ιταλία, ήταν Ρωμαίος από τη γέννησή του. Ο Ρωμαίος πολίτης απολάμβανε πολλά προνόμια και ήταν προστατευμένος από πολλές απόψεις. Μετά την κατάκτηση της Μακεδονίας το 168 Π.Χ., οι Ρωμαίοι πολίτες ως επί το πλείστον απαλλάσσονταν από την καταβολή φόρων. Οι νόμοι Lex Valeria και Lex Porcia, οι οποίοι θεσπίστηκαν σε κάποιες χρονολογίες μεταξύ του 509 και του 195 Π.Χ., εξαιρούσαν τους Ρωμαίους πολίτες από τη μαστίγωση. Ο νόμος Lex Valeria προέβλεπε αυτή την εξαίρεση όταν ο πολίτης προσέφευγε στη συνέλευση του λαού, ενώ ο νόμος Lex Porcia χωρίς την ύπαρξη προσφυγής. Μεταγενέστερα, η προσφυγή γινόταν με απευθείας επίκληση του αυτοκράτορα. Αν περιλαμβάνονταν ορισμένα αδικήματα που επέσυραν το θάνατο, οι πολίτες μπορούσαν να ζητήσουν να σταλούν στη Ρώμη ώστε να δικαστούν εκεί ενώπιον του ίδιου του αυτοκράτορα. Το να παραβιάσει κανείς τον Βαλέριο ή τον Πόρκιο νόμο ήταν κάτι πολύ σοβαρό, όπως καταδείχτηκε δύο φορές σε σχέση με τον Παύλο.
Ο Καρακάλλας (188 - 217) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 198 έως το 217.
O Καρακάλλας γεννήθηκε στο Λούγδουνο της επαρχίας της Γαλατίας το 188. Ήταν γιος του Σεπτίμιου Σεβήρου και της Ιουλίας Δόμνας. Το πατρογονικό του όνομα ήταν Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος, αλλά υιοθέτησε το όνομα Καρακάλλας εξαιτίας του μανδύα με κουκούλα που φορoύσαν οι συμπατριώτες του. Από την περίοδο διακυβέρνησης του Καρακάλλα ξεχωρίζουν τρία πράγματα. Καταρχήν το διάταγμα του 212 (Constitutio Antoniniana) που παρείχε την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη στους ελεύθερους πολίτες όλης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας προκειμένου να αυξηθούν δια της φορολογίας τα κρατικά έσοδα. Συνέπεια αυτού του γεγονότος ήταν να ονομάζονται Ρωμαίοι όλοι οι ελεύθεροι κάτοικοι της αυτοκρατορίας μεταξύ των οποίων και οι Έλληνες. Η ονομασία αυτή διατηρήθηκε και στο Ανατολικό Ρωμαϊκό (Βυζαντινό) Κράτος μέχρι την κατάλυσή του από τους Τούρκους και έφθασε ως τις μέρες μας με τη μορφή "Ρωμιός", που πλέον είναι συνώνυμο του "Έλληνας". Κατόπιν, η υποτίμηση του ρωμαϊκού νομίσματος με την ελάττωση κατά 25% του αργύρου στο κράμα του νομίσματος, προκειμένου να πληρωθούν οι ρωμαϊκές λεγεώνες τους οφειλόμενους μισθούς. Τέλος, η κατασκευή μεγάλων Θερμών έξω από τη Ρώμη, γνωστών ως "Θέρμαι" ή Λουτρά του Καρακάλλα, ερείπια των οποίων διασώζονται ακόμη και σήμερα.
Ο Θεοδόσιος Α ΄ (347 - 395), γνωστός και ως Μέγας Θεοδόσιος , ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 379 έως το 395. Ο Θεοδόσιος ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας που κυβέρνησε τόσο στο ανατολικό όσο και στο δυτικό μισό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Βασίλευσε ως συναυτοκράτορας αρχικά με το Γρατιανό (που δολοφονήθηκε) και Ουαλεντινιανό Β΄ μέχρι το 383 (που δολοφονήθηκε), στη συνέχεια μόνο με τον Ουαλεντινιανό Β ΄ και από το 392 και μετά με συναυτοκράτορα τον γιο του Αρκάδιο. Υπήρξε ικανότατος στρατιωτικός αλλά ουσιαστικά άσκησε τη διοίκηση της αυτοκρατορίας όσο ο Ουαλεντινιανός Β' ήταν ανήλικος. Παντρεύτηκε αρχικά την Φλασίλλα με την οποία απέκτησε τον Αρκάδιο, τον Ονώριο και την Πουλχερία και αργότερα την αδερφή του Ουαλεντινιανού Γάλλα ή Γκάλλα, κόρη της Ιουστίνας από την οποία απέκτησε την Γάλλα Πλακιδία, ή Γκάλλα Πλακιντία. Στις 27 Φεβρουαρίου του 380 αναγνώρισε τον Χριστιανισμό ως την επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας δηλώνοντας «επιθυμούμε όλα τα διάφορα υπήκοα έθνη [...] να ακολουθούν την Θρησκεία που παραδόθηκε στους Ρωμαίους από τον άγιο απόστολο Πέτρο» και στις 8 Νοεμβρίου του 392 έθεσε εκτός νόμου τις αρχαίες θρησκείες. Το 381 εξέδωσε το λεγόμενο «έδικτο κατά των αποστατών» με το οποίο τιμωρούσε με πλήρη στέρηση δικαιωμάτων δικαιοπραξίας όλους τους πρώην χριστιανούς που επέστρεφαν στην Εθνική Θρησκεία. Το 382 απαγόρευσε με ποινή θανάτου και δήμευση της περιουσίας των ενόχων Εθνικών (που χαρακτηρίζονται «παράφρονες» και «ιερόσυλοι»), κάθε μορφή θυσίας, μαντικής, ψαλμωδιών προς τιμή των Θεών ή τις απλές επισκέψεις σε αρχαίους Ναούς. Το 384 διέταξε την κατεδάφιση ή το σφράγισμα ειδωλολατρικών Ιερών και υπέγραψε νέα απαγόρευση των θυσιών, ενώ το 391 ανανέωσε την πλήρη απαγόρευση των θυσιών, των επισκέψεων σε ειδωλολατρικούς ναούς: «Κανείς δεν θα μολυνθεί με θυσίες και σφάγια, κανείς δεν θα πλησιάσει ή θα εισέλθει σε Ναούς, ούτε θα σηκώσει τα μάτια σε εικόνες φτιαγμένες από ανθρώπινο χέρι, διαφορετικά θα είναι ένοχος μπροστά στους ανθρώπινους και τους θεϊκούς νόμους». Ως συνέπεια της διογκούμενης έλλειψης ανεκτικότητας, το 392 καταστράφηκε ο μεγάλος ναός του Σέραπι στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Σταμάτησαν να δίνονται επιχορηγήσεις προς τα παγανιστικά ιερατεία, ενώ αυξήθηκε η οχλοκρατική βία εναντίον των παγανιστικών ναών και ομοιωμάτων με την υποκίνηση των μοναχών. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ακολούθησε αδιάλλακτη θρησκευτική πολιτική στη διάρκεια της οποίας έθεσε εκτός νόμου τις αρχαίες λατρείες. Η αρχαία θρησκεία επέζησε βέβαια τουλάχιστον ως την εποχή του Ιουστινιανού. Έως σήμερα είναι διαδεδομένη η άποψη ότι ο Μέγας Θεοδόσιος απαγόρευσε την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων, με την αιτιολογία ότι είχαν πάρει πλέον μια καθαρά ωφελιμιστική κατεύθυνση, με επιδείξεις μονομάχων, θεάματα τσίρκων και εκτεταμένο επαγγελματισμό, θεάματα που ήταν ασύμβατα με την νοοτροπία του Χριστιανισμού. Σύμφωνα με έρευνες νεωτέρων βυζαντινολόγων, όμως, δεν απαγόρευσε ο Μέγας Θεοδόσιος τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά απλώς απαγόρευσε τις θυσίες κατά την διάρκειά τους. Μάλιστα, οι Αγώνες συνεχίστηκαν για περίπου 30 χρόνια ακόμη και ο λόγος που έσβησαν ήταν η έλλειψη χρημάτων (χορηγών) και κάποιες φυσικές καταστροφές, όπως η πυρκαγιά στον ναό της Ολυμπίας.
Καιτοι δε κατά τον Ε' αιώνα ο αυτοκράτορας Λέων Α΄ ανανέωσε τους αυστηρούς νόμους του Θεοδοσίου Α΄ κατά του εθνισμού, αναγκάσθηκαν μάλιστα τότε πολλοί να δεχθούν τον Χριστιανισμό ενώ παρέμεναν εθνικοί, εν τούτοις η καταρρέουσα εθνική θρησκεία διετηρείτο ακόμη σε κάποια μέρη δια της ελληνικής παιδείας. Κέντρο αυτής ήταν το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το οποίο είχε ως περιφημότερους καθηγητές τον Πρίσκο και τον Αθηναίο Πλούταρχο, υιό πιθανώς του τελευταίου αρχιερέα των Ελευσίνιων μυστηρίων, μεταξύ δε πολλών άλλων και τον Σύριο Πρόκλο, αδιάλλακτο πολέμιο του Χριστιανισμού. Ο Πρόκλος ανέλαβε να αναδιοργανώσει εκλεκτικά το εθνικό θρήσκευμα, διατελώντας, όπως πίστευε, υπό την άμεση χειραγωγία της Αθηνάς, αλλά δεν μπόρεσε να κατορθώσει κάτι τέτοιο, οι δε διάδοχοι του εξακολουθούντες να τηρούν την ίδια εχθρική στάση προς τον Χριστιανισμό προκάλεσαν την προσοχή της χριστιανικής πολιτείας. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄, ο οποίος απαγόρευσε την τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων στην Αντιόχεια (528), με την έκδοση του περίφημου Ιουστινιάνειου κώδικα (529) ώρισε ότι η νομική επιστήμη θα διδασκόταν πλέον μόνο στην Κωνσταντινούπολη, στη Ρώμη και τη Βηρυτό, όχι δε και στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Επειδή μάλιστα ανακαλύφθηκαν στην Κωνσταντινούπολη πολλοί οπαδοί της εθνικής θρησκείας, η οποία υποστηριζόταν από τους εθνικούς καθηγητές, ο Ιουστινιανός ανανέωσε τις προγενέστερες διατάξεις κατά του εθνισμού και απαγόρευσε τις θυσίες. Επίσης απαγόρευσε τη διδασκαλία στους «νοσούντας την ελληνικήν μανίαν», ήτοι στους εθνικούς καθηγητές και περιέλαβε στο δημόσιο ταμείο την περιουσία του πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου η περαιτέρω λειτουργία κατέστη αδύνατη, πολύ περισσότερο δε όταν δεν βρέθηκαν χριστιανοί καθηγητές. Οι εθνικοί καθηγητές με επικεφαλής τον σχολάρχη τους Δαμάσκιο, αποφάσισαν να μετοικήσουν στην Περσία, όπου πράγματι μετέβησαν και έγιναν ενθουσιωδώς δεκτοί. Αλλά απογοητεύθηκαν γρήγορα και επέστρεψαν στην Ελλάδα. Λείψανα της εθνικής θρησκείας εναπέμειναν στη Μάνη, τα οποία κατά τους Θ΄ και Ι΄ αιώνες εξαφανίσθηκαν με την τέλεια επικράτηση του Χριστιανισμού.
Λίγες δεκαετίες μετά τη διακήρυξη του Καρακάλλα, σύμφωνα με την οποία οι ελεύθεροι άρρενες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχαν το δικαίωμα να γίνουν Ρωμαίοι πολίτες, το όνομα Ρωμανία, δηλαδή χώρα των Ρωμαίων, ήλθε στην επιφάνεια και αντικατέστησε σταδιακά το Imperium Romanum, δηλαδή το κράτος των Ρωμαίων. Δεδομένου ότι ο όρος Έλληνας όχι μόνον είχε περιπέσει σε αχρηστία, αλλά υπονοούσε πλέον εκείνον που λάτρευε ακόμη τους αρχαίους θεούς, και άρα ήταν κακόφημος και ταυτισμένος με παράνομες θρησκευτικές ιδέες και απιστία προς το κράτος, οι ελληνόφωνοι πολίτες της Αυτοκρατορίας προτίμησαν την ταυτότητα του «Ρωμαίου» αντί του «Έλληνα» ως σίγουρο καταφύγιο στους καιρούς που άλλαζαν. Έτσι ελληνόφωνοι «Ρωμαίοι» κατοικούσαν την Αυτοκρατορία μέχρι την πτώση της τον δέκατο πέμπτο αιώνα και την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς Τούρκους. Το όνομα Ρωμανία σημαίνει "χώρα Ρωμαίων " και δηλώνει την πατρίδα των Ρωμαίων. Αποτελεί ενδώνυμο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ενώ επισήμως χρησιμοποιήθηκε από τη λεγόμενη Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Σύγχρονες επιβιώσεις του ονόματος είναι η Ρομάνια στην Ιταλία (όπου βρίσκεται η πρώην πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ραβέννα) και η Ρουμανία στην πρώην Τρανσυλβανία-Μολδοβλαχία. Το όνομα σχετίζεται με την εξέλιξη της εθνικής συνείδησης των Ρωμαίων μετά την οικουμενικοποίηση του εθνωνύμου που επέφερε το ήδικτο του Καρακάλλα ( 212) με το οποίο όλοι οι ελεύθεροι υπήκοοι της Ρώμης ανά την επικράτειά της απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα ως Ρωμαίοι πολίτες. Ως όνομα, η Ρωμανία απαντάται για πρώτη φορά το 330 μ.χ. με την μεταφορά της ρωμαϊκής πρωτεύουσας στην Κωνσταντινουπολη. Κατ' αρχάς μέχρι τον 5ο αιώνα δήλωνε άλλοτε τις δυτικές επαρχίες του ρωμαϊκού κράτους, άλλοτε τις ανατολικές. Από της κατάλυσης της Δυτικής Αυτοκρατορίας το 476, το όνομα άρχισε να σημαίνει αποκλειστικά την Ανατολική Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη (Βυζάντιο). Είναι αληθές ότι οι Βυζαντινοί ιστορικοί και χρονογράφοι σπάνια μεταχειρίστηκαν τη λέξη αυτή για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Παρά ταύτα τα παραδείγματα είναι άφθονα από τον 11ου αιώνα όπου οι Αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης στις εμπορικές συνθήκες που υπέγραφαν με άλλες χώρες χρησιμοποιούσαν τον όρο Ρωμανία. Επίσης οι ξένοι περιηγητές μεταχειρίζονταν αυτόν τον όρο όπως ο μουσουλμάνος ηγεμόνας Μελίκ που από αυταρέσκεια αυτονομαζόταν "Μέγας Μελίκ πάσης Ρωμανίας και Ανατολής".  Η ίδρυση των διαφόρων λατινικών κρατών στην Ανατολή είχε ως αποτέλεσμα την ευρύτερη διάδοση του ονόματος. Η λεγόμενη Λατινική Αυτοκρατορία (δηλαδή το σταυροφορικό κράτος της Κωνσταντινούπολης) φέρει το όνομα: "Imperium Romaniae". Με τη σειρά του ο Δόγης της Βενετίας έφερε τον τίτλο: "Dominus quartae partis et dimidiae totius Imperii Romaniae" δηλαδή κύριος του ενός τέταρτου όλης της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας. Μετά δε την κατάλυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας, το όνομα Ρωμανία σήμαινε εκ νέου την αναγεννημένη από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Σε μερικές περιπτώσεις με το όνομα αυτό αναφέρονται περιοχές οι οποίες ανήκαν παλαιότερα στους Βυζαντινούς, όπως η Μικρά Ασία και η Πελοπόννησος, όπου το Ναύπλιο ονομαζόταν μέχρι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα Napoli di Romania. Από το μεσαιωνικό όνομα Ρωμαίος προήλθε το όνομα Ρωμιος της Τουρκοκρατίας.
Πηγή: https://el.m.wikipedia.org/wiki/Ρωμανία

http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/history/grammatologia/page_072.html?prev=true

https://www.sakketosaggelos.gr/Article/2266/

http://wol.jw.org/el/wol/d/r11/lp-g/1200003761

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Καρακάλλας

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Θεοδόσιος_Α΄

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Ρωμανία

Χριστός και Έλληνες (Μέρος 2ο) : Οι δέκα (10) Έλληνες και ελληνίζοντες Ιουδαίοι της Καινής Διαθήκης

Πολλοί είναι εκείνοι που επιμένουν ότι ο Ελληνισμός δεν συνάδει με τον Χριστιανισμό. Εκείνοι δε που προσπαθούν περισσότερο να μας αποπροσανατολίσουν από την αλήθεια, είναι οι εβραΐζοντες και εκείνοι που αρνούνται πεισματικά να αποβάλλουν τις παρωπίδες του νοός και να δουν την αλήθεια όπως αυτή είναι. Κάποιοι έχουν «πέσει με τα μούτρα» να μας αποδείξουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν έκφυλοι (αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα το οποίο σύντομα θα το αποδείξουμε ως αισχρό κατασκεύασμα των εχθρών του Ελληνισμού), ενώ κάποιοι άλλοι, ΑΓΝΟΩΝΤΑΣ την πραγματική ιστορία προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ειδωλολάτρες, παραποιώντας την πραγματικότητα και δημιουργώντας ένα κλίμα διχόνοιας μεταξύ των Ελλήνων. Η κλασσική μέθοδος των νεοταξιτών είναι το «διαίρει και βασίλευε».Γνωρίζουν ότι οι Έλληνες είμαστε το ισχυρότερο των εθνών και προσπαθούν παντοιοτρόπως να μας διασπάσουν. Τα στοιχεία που δείχνουν την σύνδεση του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό είναι πάμπολλα. Εδώ θα δούμε μόνο λίγα για οικονομία χώρου και χρόνου. Συνεχίζοντας πιο πέρα, έχουμε πολλά παραδείγματα που ενώνουν τον Ελληνισμό με τον Χριστιανισμό. Φράσεις και ρήσεις που είτε ειπώθηκαν από αρχαίους Έλληνες (θεούς και ανθρώπους) και επαναλήφθηκαν από τον Χριστιανισμό (Ιησού και ανθρώπους), είτε καταδεικνύουν την γνώση των αρχαίων Ελλήνων για τον Ένα Θεό, Δημιουργό του παντός. Αν μετά από τα παραπάνω υπάρχει κάποιος που να αμφισβητεί ότι: α) Οι αρχαίοι Έλληνες ΔΕΝ ήταν ειδωλολάτρες, β) Οι αρχαίοι Έλληνες ΔΕΝ γνώριζαν τον Μονάδικό Θεό γ) Οι αρχαίοι Έλληνες ΔΕΝ πίστευαν στον μοναδικό Θεό και δ) Ελληνισμός και Χριστιανισμός ΔΕΝ είναι έννοιες αλληλένδετες, τότε θα πρέπει να επανεξετάσει το θέμα «παρωπίδες». Για πολλοστή φορά θα πω: «η ημιμάθεια είναι χειροτέρα της αμάθειας»! Όταν υπάρχει κάποιο σοβαρό θέμα όπως αυτό, τότε είναι ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΟ να εξετάζουμε όλες τις πλευρές. Αυτό απευθύνεται ΚΑΙ στους στενόμυαλους Χριστιανούς που κατηγορούν τους αρχαίους Έλληνες για ειδωλολάτρες ΚΑΙ στους στενοκέφαλους λάτρεις του Δωδεκαθέου που χαρακτηρίζουν τους Χριστιανούς ανθέλληνες. Ακολουθεί κατάλογος των Ελλήνων στο περιβάλλον του Χριστού και των αποστόλων.
1) Ο Νικόδημος είναι πρόσωπο που εμφανίζεται στην Καινή Διαθήκη. Ήταν Φαρισαίος και μέλος του Σανχεντρίν, ο οποίος, με βάση το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, υποστήριξε τον Ιησού. Εμφανίζεται τρεις φορές στη διήγηση του Ιωάννη: την πρώτη επισκέπτεται τη νύχτα τον Ιησού για να ακούσει τη διδασκαλία του, τη δεύτερη επικαλείται το νόμο σχετικά με την υπόθεση της σύλληψης του Ιησού κατά τη γιορτή της Σκηνοπηγίας και την τελευταία μετά τη Σταύρωση, όπου και βοηθάει τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία να ετοιμάσει το σώμα του Ιησού για την ταφή. Η συζήτηση του Νικόδημου με τον Ιησού αποτελεί πηγή για πολλές εκφράσεις του Χριστιανισμού, και κυρίως, για την περιγραφική φράση αναγέννηση που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την πίστη ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας, και το χωρίο «Κατά Ιωάννη 3:16», μια φράση που χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου. Ένα απόκρυφο ευαγγέλιο με τίτλο Ευαγγέλιο του Νικοδήμου γράφτηκε κάποια στιγμή το Μεσαίωνα. Παρουσιάζει πολλά κοινά με τις Πράξεις του Πιλάτου, που είχαν κυκλοφορήσει νωρίτερα, και αφηγείται και την κάθοδο του Χριστού στον Άδη. Αν και δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες πληροφορίες για το Νικόδημο, πέρα από τα όσα αναφέρονται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια και πολλοί ιστορικοί της Βίβλου εικάζουν ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο με τον Νικόδημο Μπεν Γκουριόν, που αναφέρεται από το Ταλμούδ σαν ένας ευκατάστατος και δημοφιλής άνδρας στον οποίον αποδίδονταν θαυματουργικές δυνάμεις. Με βάση τη χριστιανική παράδοση ο Νικόδημος μαρτύρησε κάποια στιγμή μέσα στον πρώτο αιώνα. Ο Νικόδημος τιμάται σαν άγιος τόσο από τη Ρωμαιοκαθολική όσο και από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 3 Αυγούστου. Το Τάγμα των Φραγκισκανών έχει ανεγείρει ένα ναό στο όνομα του αγίου Νικοδήμου, αλλά και του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας, στη Ράμαλα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του την Κυριακή των Μυροφόρων, κινητή γιορτή που πάντα πέφτει την τρίτη Κυριακή μετά το Πάσχα.
2) Ο Ιωσήφ της Αριμαθείας ή Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ήταν μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου της Ιερουσαλήμ, πλούσιος και μυστικός μαθητής του Ιησού, που φέρεται να αντιτάχθηκε στη καταδίκη του και ο οποίος, σύμφωνα με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, μετά τον θάνατο του Ιησού ζήτησε από τον Πόντιο Πιλάτο την άδεια να αποκαθηλώσει το νεκρό σώμα του Ιησού από τον Σταυρό, προκειμένου να το προετοιμάσει για τον ενταφιασμό (κηδέψει) στον παραχωρούμενο, από τον ίδιο τον Ιωσήφ, λαξευτό τάφο, πιθανώς οικογενειακό. Πράγματι η άδεια αυτή του παραχωρήθηκε και με βοηθό του τον (ελληνοφανή) Νικόδημο "το Άχραντον Σώμα σινδόνι καθαρά ειλήσας και αρώμασι εν μνήματι καινώ κηδεύσας απέθετο", έως την ανάστασή Του. Η λέξη Αριμαθαία έχει εβραϊκή προέλευση· σημαίνει «Ύψωμα». Όμως ερμηνεύεται και στα ελληνικά, αρειμανιος ο άνθρωπος από τα όρη, τα ορεινά, ο ορεσίβιος. Ή Αριμαθαία ήταν «Πόλη Ιουδαίων» την εποχή του Ιησού και γενέτειρα του Ιωσήφ, του κρυφού μαθητή που πήρε το νεκρό σώμα του Ιησού για να το θάψει. Η θέση της Αριμαθαίας ταυτίζεται με τη θέση του Ρέντις (Ραντίς), περίπου 35 χλμ. ΒΔ της Ιερουσαλήμ και περίπου 26 χλμ. Α της Ιόππης (Τελ Αβίβ-Γιάφο).
3) Μαζί με το Χριστό σταυρώθηκαν οι δύο ληστές παρότι ήταν δίπλα στις τελευταίες στιγμές του Υιού του Θεού, αναφέρονται μόνο στο απόκρυφο Ευαγγέλιο του Νικόδημου και τις αποκαλούμενες Πράξεις Πιλάτου. Οι δυο ληστές που πλαισίωναν τον Θεάνθρωπο στον Σταυρό του Μαρτυρίου ήταν ο Δυσμάς (Δημάς) και ο Γεστάς (ή Γέστας ή Στέγας). O Δυσμάς (Δημάς) έδειξε όπως θυμόμαστε μεταμέλεια πριν εκπνεύσει και είπε το περιβόητο «μνήσθητί μου, κύριε», ενώ ο Γεστάς συνέχισε να χλευάζει τον Σωτήρα, μένοντας αμετανόητος. Ο Δυσμάς (Δημάς) δεν ήταν πρώτη φορά που συναντούσε το Χριστό. Όταν η Παναγία μαζί με τον Ιωσήφ και το θείο βρέφος πάνω σε ένα γαιδουράκι, πηγαίνανε στην Ιερουσαλήμ, η συμμορία του Δυσμά (Δημάς) προσπάθησε να τους κλέψουν. Όταν όμως αντίκρυσε το θείο βρέφος, είδε μια λάμψη γύρω του, και απαγόρευσε στους ληστές να τους επιτεθούν. Γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τον καλό ληστή, η Θεοτόκος του είπε: «Γνώριζε ότι το παιδί αυτό θα σε ανταμείψει με ανταμοιβή μεγάλη, επειδή εσύ σήμερα τον προστάτευσες». Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος κρεμιόταν στον σταυρό για τα εγκλήματά του, στα δεξιά του Χριστού. Το όνομά του ήταν Δυσμάς (Δημάς) ! Και βλέποντας δίπλα του τον αναμάρτητο Ιησού, μετανόησε για κάθε κακό που είχε κάνει στη ζωή του. Ο Γέστας ήταν από τους σκληρότερους ληστές, βίαζε τις γυναίκες που συναντούσε στο δρόμο, τις έκοβε τα στήθη, ενώ αναφέρεται σε ρωμαικά έγγραφα, ότι είχε τη συνήθεια να πίνει ανθρώπινο αίμα. Μέχρι και την τελευταία στιγμή χλεύαζε τον Χριστό, αλλά ακριβώς την ώρα που ξεψυχούσε ζήτησε τη συγχώρεση από το Θεό, δείχνοντας μεταμέλεια. Ο Δυσμάς (Δημάς) κατάγονταν από την Γαλιλαία, ήταν ιδιοκτήτης πανδοχείου, είχε φυλακιστεί πολλές φορές για κλοπές, αλλά αναφέρεται ως δίκαιος γιατί μοίραζε φαγητό στους ελεούντες ένω φρόντιζε για την ταφή των φτωχών. Κέρδισε τη σωτηρία, ζητώντας πάνω στο Σταυρό την συγχώρεση, μετανοώντας για τα εγκλήματά του.
4) Ο Σίμων ο Κυρηναίος ήταν ο άντρας που υποχρεώθηκε από τους Ρωμαίους να κουβαλήσει το Σταυρό του Ιησού Χριστού καθώς ο Ιησούς οδηγούνταν να σταυρωθεί. Αναφέρεται σε τρία από τα τέσσερα ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, στο Κατά Ματθαίον, στο Κατά Μάρκον και στο Κατά Λουκάν. Καθώς η γενέτειρα του, Κυρήνη, αρχαία ελληνική αποικία στην Λιβυη, τοποθετείται στη βόρεια Αφρική, ο Σίμωνας φέρεται ως ο πρώτος Αφρικανός Χριστιανός άγιος. Η Κυρήνη ήταν, ωστόσο, μια ιουδαϊκή κοινότητα, όπου είχαν εγκατασταθεί 100.000 Ιουδαίοι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου του Σωτήρα (323-285 π.Χ.). Διέθεταν επίσης μία συναγωγή στην Ιερουσαλήμ, οπού πολλοί συγκεντρώνονταν για ετήσιους εορτασμούς. Σύμφωνα με την παράδοση οι γιοι του Αλέξανδρος και Ρούφος έγιναν ιεραπόστολοι. Η αναφορά των ονομάτων τους στο Κατά Μάρκο Ευαγγέλιο αφήνει να εννοηθεί ότι ήταν προσωπικότητες εξέχοντος κύρους στην πρώιμη χριστιανική κοινότητα της Ρώμης. Υποστηρίζεται ακόμη ότι ο Ρούφος, που αναφέρεται από τον Απόστολο Παύλο στην Προς Ρωμαίους Επιστολή είναι ο γιος του Σίμωνα. Πολλοί επίσης συνδέουν το Σίμωνα με τους άντρες από την Κυρρήνη, που κήρυτταν το Ευαγγέλιο στους Έλληνες με βάση τις Πράξεις των Αποστόλων.
5) Ο Ανδρέας ήταν αδελφός του Σίμωνα Πέτρου. Φέρει ελληνικό όνομα και καταγόταν από την πόλη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας. Οι γονείς του ονομάζονταν Ιωνάς ή Ιωάννης και Ιωάννα. Με τον αδελφό του, Σίμωνα Πέτρο, μετερχόταν το επάγγελμα του ψαρά στη λίμνη της Τιβεριάδος. Η Καινή Διαθήκη ουσιαστικά σιωπά για το πρόσωπό του ενώ οι σχετικές παραδόσεις και θρύλοι πολλαπλασιάζονται από τον 3ο αιώνα και ιδιαίτερα κατά τον 8ο και 9ο αιώνα. Ο Ανδρέας μαζί με τον αδελφό του τον Πέτρο ήταν οι πρώτοι που κλήθηκαν και ακολούθησαν τον Χριστό. Έτσι, ο Ανδρέας αποκαλείται και «Πρωτόκλητος». Η ιστορία της ζωής του Ανδρέα μέχρι την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη, υπήρξε σχεδόν ίδια με εκείνη των άλλων μαθητών. Μετά την Πεντηκοστή και το σχηματισμό της πρώτης Εκκλησίας, με τον αδερφό τουνΠέτρο και άλλους μαθητές βρέθηκαν στη Σινώπη του Ευξείνου Πόντου και εκεί έδρασε ανάμεσα στους Εθνικούς και Ιουδαίους, έχοντας ως ορμητήριο μια νησίδα κοντά στη Σινώπη. Από τη Σινώπη ο Ανδρέας μαζί με το Ματθία και άλλους μαθητές πήγαν στην Αμισό (Σαμψούντα), όπου ίδρυσαν Εκκλησία. Αφού περιήλθε τις περιοχές του Πόντου, της Ιβηρίας και την Παρθία γύρισε στην Ιεροσόλυμα μάλλον το 34 μ.Χ. για να γιορτάσει το Πάσχα με τους λοιπούς μαθητές. Στη δεύτερη πορεία του, μέσω της Αντιοχείας, πήγε στην Έφεσο, την Λαοδίκεια της Φρυγίας, την Οδυσσούπολη της Μυσίας, στη Νίκαια και την ευρύτερη περιοχή της Βιθυνίας, τη Νικομήδεια, τη Χαλκηδόνα, την Άμαστρη, για να καταλήξει και πάλι στη Σινώπη. Αργότερα επισκέφτηκε τη Σαμψούντα και την Τραπεζούντα, τους Αλανούς, τους Ζηκχούς, τους Βοσπορινούς και τους Χερσονήτες για να επιστρέψει στη Σινώπη. Στη συνέχεια πέρασε από το Βυζάντιο, την Ηράκλεια της Θράκης, τη Μακεδονία και την Πελοπόννησο με τελικό σταθμό την Πάτρα. Με ορμητήριο την Πάτρα ο Ανδρέας κήρυττε σε όλη την Αχαΐα την εποχή που ήταν ανθύπατοι ο Λεσβίος και ο διάδοχος του Αιγεάτης. Εκεί η διδασκαλία του καρποφόρησε και με τις προσευχές του θεράπευσε θαυματουργικά πολλούς ασθενείς. Ακόμα και η Μαξιμίλλα, σύζυγος του ανθύπατου Αιγεάτου, αφού τη θεράπευσε ο Απόστολος από τη βαριά αρρώστια που είχε, πίστεψε στο Χριστό. Το γεγονός αυτό εκνεύρισε τον ανθύπατο και με την παρότρυνση ειδωλολατρών ιερέων συνέλαβε τον Ανδρέα και τον οδήγησε στο μαρτύριο με σταυρικό θάνατο, πιθανώς την εποχή του διωγμού του Νέρωνα. Το λείψανό του έθαψε με ευλάβεια ο πρώτος επίσκοπος Πατρών Στρατοκλής.
6) Ο Απόστολος Φίλιππος ήταν ένας από τους μαθητές του Ιησού, και ένας από τους δώδεκα απόστολους. Καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας. Στο μεταξύ, ο Φίλιππος σε μία συνάντηση με τον φίλο του Ναθαναήλ του λέει: «Άκουσε φίλε μου. Εκείνον για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στο Νόμο και προφήτευσαν οι προφήτες, τον βρήκαμε. Είναι ο Ιησούς, το παιδί του Ιωσήφ , από την πόλη Ναζαρέτ». Ο Ναθαναήλ απορεί και διερωτάται: «Είναι δυνατό να βγει κάτι καλό από τη Ναζαρέτ;». «Έλα και θα δεις» του αντέτεινε ο φίλος. του. Ο Ναθαναήλ υπακούοντας στην παράκληση του Φίλιππου πήγε να δει τον Χριστό, με αποτέλεσμα να πιστέψει και να γίνει μαθητής του. Κατά την Πεντηκοστή , ο Φίλιππος, όπως και οι άλλοι μαθητές του Χριστού, έλαβε τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος και αφοσιώθηκε με ζέση στην κήρυξη του Ευαγγελίου. Κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μικρά Ασία (Λυδία και Μυσία), μαζί με τον Βαρθολομαίο και την αδελφή του Μαριάμνη. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην Ιεράπολη της Φρυγίας, καθώς τρυπήθηκε στους αστραγάλους και καρφώθηκε σ' ένα ξύλο. Στην Ιεράπολη της Φρυγίας οι ειδωλολάτρες τον συνέλαβαν και ύστερα από πολλά βασανιστήρια, μαρτύρησε πάνω στο σταυρό το 87. Σύμφωνα, όμως, με τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα, ο Φίλιππος πέθανε ειρηνικά στην ίδια πόλη. Η Λουθηρανική και η Αγγλικανική εκκλησία τιμούν τη μνήμη του στις 1 Μαΐου, η Καθολική στις 3 Μαΐου και η Ορθόδοξη στις 14 Νοεμβρίου. Στις 27 Ιουλίου του 2011 ομάδα αρχαιολόγων ανακοίνωσε την ανακάλυψη του τάφου του στην δυτική Τουρκία.
7) Από τα κορυφαία πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στην καταδίκη του Χριστού είναι και ο Ρωμαίος επίτροπος της Ιουδαίας Πόντιος Πιλάτος. Εκείνος, με την υπογραφή του, επικύρωσε την απόφαση του σταυρικού θανάτου του Κυρίου. Το έπραξε μάλιστα αυτό μολονότι, όπως προκύπτει από τις διηγήσεις των ευαγγελιστών, είχε πεισθεί για την αθωότητά Του. Ο Πιλάτος, αποκαλούμενος «Πόντιος», πιθανόν λόγω του τόπου καταγωγής του, ήταν ο πέμπτος κατά σειράν επίτροπος μετά την καθαίρεση του προκατόχου του Αρχέλαου. Πληροφορίες σχετικές με αυτόν διέσωσαν, εκτός από την Κ. Διαθήκη, και οι ιστορικοί Ιώσηπος, Φίλων και Τάκιτος. Ο Ιώσηπος τον χαρακτηρίζει σκληρό ηγεμόνα, αλλά και αδιάφορο για την ηθική και το δίκαιο. Το όνομα του Πιλάτου συνδέεται άμεσα με τη δίκη του Χριστού στο Πραιτώριο και με την άδικη απόφασή του κατά του Χριστού που έχει καταγραφεί μάλιστα και στο Σύμβολο της Πίστεως, το «Πιστεύω» των Χριστιανών, που λέει: «Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου...». Ο Χριστός οδηγήθηκε στον Πιλάτο μετά τη νυχτερινή παράνομη δίκη του από τον Καϊάφα διότι το Συνέδριο των Ιουδαίων δεν είχε δικαίωμα να τον καταδικάσει σε θάνατο χωρίς την έγκρισή του. Οι Ρωμαίοι είχαν παραχωρήσει βέβαια τέτοιο δικαίωμα, «ίνα θανατώσωσι χωρίς αδείας ηγεμόνος», με βάση τον δικό τους νόμο, γεγονός που συνέβη και με τον πρωτομάρτυρα Στέφανο, αλλά αυτό δεν ίσχυε σε «πολιτικά» και «εγκληματικά» κακουργήματα. Το κατηγορητήριο κατά του Χριστού, όπως ιστορεί και ο μητροπολίτης Αθηνών Μελέτιος, ανήκε στα πολιτικά: αιτίαν δε του Ιησού επαράστησαν, ότι είπεν εαυτόν βασιλέα, μηδεμίαν άλλην αιτίαν ευρόντες, διά τούτο είπαν τω Πιλάτω «ημίν ουκ έξεστιν ουδένα αποκτείναι». Σύμφωνα με τις διηγήσεις των Ευαγγελίων ο Πιλάτος παρουσιάζεται σαν να θέλει και να προσπαθεί να απαλλάξει τον Χριστό από τη θανατική καταδίκη. Ομολογεί, μάλιστα, μετά την ανάκρισή Του ότι δεν βρίσκει τίποτε επιλήψιμο εναντίον Του. Η επιμονή όμως των κατηγόρων του Ιησού Χριστού είναι ασφυκτική. Απορρίπτουν κάθε προσπάθειά του Πιλάτου να Τον απαλλάξει ακόμη και κατά τα καθιερωμένα με το δικαίωμα δηλαδή που είχε ως ηγεμόνας να ελευθερώνει, λόγω της γιορτής του Πάσχα, έναν κατάδικο. Γι' αυτό, όταν τους ρωτάει αν προτιμούν ν' αφήσει ελεύθερο τον Χριστό ή τον Βαραββά, εκείνοι επιλέγουν τον Βαραββά. Έπειτα, στο ερώτημά του τι να κάνει με τον Χριστό, κραυγάζουν: «Σταυρωθήτω!». Τον απειλούν μάλιστα ότι, αν δεν καταδικάσει εκείνον που παριστάνει τον βασιλέα, σημαίνει πως δεν είναι φίλος του καίσαρα!... Ο Ματθαίος διηγείται το όνειρο της γυναίκας του Πιλάτου, Πρόκουλας ή Πρόκλης, η οποία το ερμήνευσε ως μήνυμα για την αθωότητα του Χριστού και γι' αυτό τρέχει στο Πραιτώριο να αποτρέψει τον σύζυγό της από οποιαδήποτε ένοχη πράξη εναντίον Του. Σύμφωνα, μάλιστα, με παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας η σύζυγος του Πιλάτου έγινε χριστιανή και η μνήμη της γιορτάζεται στις 27 Οκτωβρίου. Τελικά ο Πιλάτος παίρνει νερό και πλένει επιδεικτικά τα χέρια του μπροστά στον όχλο δηλώνοντας: «αθώος ειμί από του αίματος του δικαίου τούτου». Συγχρόνως, όμως, υποκύπτει στις πιέσεις των εχθρών του Χριστού και Τον παραδίδει σ' αυτούς για να Τον σταυρώσουν. Αποδεικνύουν, ότι η συνομιλία μεταξύ Ποντίου Πιλάτου και Ιησού Χριστού έγινε στην ελληνική γλώσσα, αφού α) δεν αναφέρουν τα ευαγγέλια την ύπαρξη κάποιου διερμηνέα και β) η ελληνική γλώσσα ήταν διαδεδομένη παντού και οι πάντες γνώριζαν, τουλάχιστον, στην εξελληνισμένη Παλαιστίνη, να μιλούν και να γράφουν ελληνικά! Ο μεγάλος Καθηγητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Λεωνίδας Ιω. Φιλιππίδης, υποστηρίζει ότι: «Ο Καίσαρ ευρίσκει ελληνικήν γραφήν και γλώσσαν». Και πιο κάτω: «άρα και εν Παλαιστίνη ήτο η ελληνική». Εις την σελίδα 539 του εν λόγω βιβλίου του υποστηρίζει, πέραν των άλλων ότι: «Ο Πιλάτος εγνώριζε την ελληνικήν, ήτις ήτο τότε η κρατούσα εν τη οικουμένη γλώσσα, της λατινικής περιοριζόμενης μόνον εν τω στρατώ, 56 αλλ’ η μετά των αραμαϊστί λαλούντων Εβραίων χρησιμοποίησις υπ’ αυτού της ελληνικής είναι απίθανον μόνον κατά τον εν τω εσωτερικώ του Πραιτωρίου διάλογον του Πιλάτου μετά του Ιησού, όστις εν τη παγγνωσία αυτού εγνώριζε και ηδύνατο λαλείν πάσαν γλώσσαν και την ελληνικήν άρα, δεν αποκλείεται η χρησιμοποίησις της ελληνικής ή της λατινικής υπ’ αμφοτέρων.»
8) Ο Κλαυδιος Λυσιας ήταν στρατιωτικός διοικητής της ρωμαϊκής φρουράς στην Ιερουσαλήμ τον καιρό της τελευταίας επίσκεψης του αποστόλου Παύλου εκεί, περίπου το 56 μ.χ. Ως στρατιωτικός διοικητής (χιλίαρχος), ο Κλαύδιος Λυσίας είχε υπό τις διαταγές του 1.000 άντρες. Το ελληνικό του όνομα Λυσίας υποδηλώνει ότι ήταν Έλληνας στην καταγωγή. Απέκτησε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα καταβάλλοντας μεγάλο χρηματικό ποσό, πιθανότατα στη διάρκεια της διακυβέρνησης του Κλαύδιου, και παράλληλα πήρε το όνομα του αυτοκράτορα που ήταν στην εξουσία, όπως συνήθιζαν να κάνουν όσοι εξασφάλιζαν την υπηκοότητα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Δίωνα τον Κάσσιο, κατά τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του Αυτοκράτορα Κλαύδιου, η ρωμαϊκή υπηκοότητα παραχωρούνταν συχνά έναντι μεγάλων χρηματικών ποσών. Ο Κλαύδιος Λυσίας εμφανίζεται στο υπόμνημα των Πράξεων σε σχέση με τον απόστολο Παύλο. Έχοντας μαζί του στρατιώτες και αξιωματικούς, έσωσε τη ζωή του Παύλου από τα χέρια ενός εξαγριωμένου όχλου. Πιάνοντας τον Παύλο, ο Κλαύδιος Λυσίας διέταξε να αλυσοδεθεί ο απόστολος, και όταν, εξαιτίας της οχλοβοής, δεν μπόρεσε να εξακριβώσει μέσω ερωτήσεων για ποιο πράγμα κατηγορούνταν, έδωσε εντολή να φέρουν τον απόστολο στο στρατώνα του Φρουρίου Αντωνία. Ο Κλαύδιος Λυσίας συμπέρανε εσφαλμένα ότι ο Παύλος ήταν ο Αιγύπτιος ο οποίος παλιότερα είχε υποκινήσει στασιασμό και είχε οδηγήσει 4.000 «ξιφοφόρους» στην έρημο. Μόλις, όμως, έμαθε ότι δεν αλήθευε αυτό, αφου μιλησαν στα ελληνικά ενέκρινε το αίτημα του αποστόλου να μιλήσει στο πλήθος από τα σκαλοπάτια προφανώς του φρουρίου. Όταν ξανάρχισαν οι βιαιότητες τη στιγμή που ο Παύλος έκανε λόγο για την αποστολή του στα έθνη, ο Κλαύδιος Λυσίας πρόσταξε να τον φέρουν μέσα στο στρατώνα και να τον εξετάσουν επισταμένα με μαστίγωμα. Μόλις του αναφέρθηκε ότι ο Παύλος ήταν Ρωμαίος πολίτης, και αφού τον ρώτησε ο ίδιος προσωπικά, ο Κλαύδιος Λυσίας φοβήθηκε επειδή, αλυσοδένοντάς τον, είχε παραβιάσει τα δικαιώματα ενός Ρωμαίου. Το γεγονός ότι αποδέχτηκε τον ισχυρισμό του Παύλου περί ρωμαϊκής υπηκοότητας με μόνη βάση τη δήλωση του αποστόλου μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα όταν λάβει κανείς υπόψη του πως υπήρχαν ελάχιστες πιθανότητες να ισχυριστεί κάποιος ψευδώς ότι είχε τα δικαιώματα του Ρωμαίου πολίτη, επειδή ένας τέτοιος ισχυρισμός θα επέσυρε στο άτομο την ποινή του θανάτου. Ο ιστορικός Σουητώνιος αναφέρει ότι ο αυτοκράτορας «απαγόρευσε στους ξένους να χρησιμοποιούν ρωμαϊκά ονόματα για το γένος τους. Εκτέλεσε στον Εσκυλίνο λόφο όσους σφετερίζονταν τα δικαιώματα του Ρωμαίου πολίτη». Επειδή εξακολουθούσε να θέλει να μάθει την αλήθεια σχετικά με την κατηγορία που είχε προσαφθεί στον Παύλο, ο Κλαύδιος Λυσίας διέταξε να συνεδριάσει το Σάνχεδριν. Σε εκείνη την περίπτωση, η αναφορά που έκανε ο Παύλος στο θέμα της ανάστασης κατέληξε σε τέτοια διένεξη μεταξύ των μελών του Σάνχεδριν ώστε ο Κλαύδιος Λυσίας, φοβούμενος μήπως κομματιάσουν τον Παύλο, πρόσταξε τους στρατιώτες να αρπάξουν τον απόστολο από ανάμεσά τους. Αργότερα, όταν έμαθε από τον ανιψιό του Παύλου ότι οι Ιουδαίοι είχαν στήσει πλεκτάνη για να σκοτώσουν τον απόστολο, ο Κλαύδιος Λυσίας κάλεσε δύο από τους αξιωματικούς του και τους διέταξε να ετοιμάσουν 200 στρατιώτες, 70 ιππείς και 200 λογχοφόρους με σκοπό να αναχωρήσουν για την Καισάρεια στις 9:00 μ.μ. περίπου, προκειμένου να οδηγήσουν τον Παύλο στον Κυβερνήτη Φήλικα. Σύμφωνα με τις απαιτήσεις του ρωμαϊκού νόμου, έστειλε επίσης μια αναφορά της υπόθεσης στον Κυβερνήτη Φήλικα. Αυτή η επιστολή, όμως, δεν παρουσίαζε όλη την πραγματική εικόνα. Μολονότι αναγνώριζε ότι ο Παύλος ήταν αθώος, ο Κλαύδιος Λυσίας έδινε την εντύπωση ότι είχε σώσει τον Παύλο επειδή είχε μάθει ότι ο απόστολος ήταν Ρωμαίος, ενώ στην πραγματικότητα είχε παραβιάσει τα πολιτικά δικαιώματα του Παύλου αλυσοδένοντάς τον και μάλιστα διατάζοντας να εξεταστεί με μαστίγωμα. Όσον αφορά το πώς ο μαθητής Λουκάς γνώριζε το περιεχόμενο της επιστολής, μια πιθανότητα είναι να διαβάστηκε η επιστολή κατά την εκδίκαση της υπόθεσης του Παύλου. Ο απόστολος ίσως μάλιστα να είχε λάβει αντίγραφό της έπειτα από την προσφυγή του στον Καίσαρα.
9) Ο Λουκάς ήταν Χριστιανός του 1ου αιώνα μ.Χ. και συγγραφέας του ομωνὐμου Ευαγγελίου και των Πράξεων των Αποστόλων, βιβλία τα οποία περιλαμβάνονται στην Αγία Γραφή. Ο Λουκάς ήταν ιατρός, ελληνικής καταγωγής από την Αντιόχεια της Συρίας. Έγινε χριστιανός προερχόμενος από τους Εθνικούς. Ασκούσε το επάγγελμα του γιατρού και με εξαίρεση τον Παύλο, ήταν ο μόνος από τους πρώτους κήρυκες του Ευαγγελίου, που είχε επιστημονική κατάρτιση. Μάλιστα, την εποχή του Λουκά, το ρωμαϊκό κράτος απαιτούσε από τους ασκούντες την ιατρική να έχουν γνώσεις οι οποίες εξετάζονταν από σύλλογο ανώτερων αρχιάτρων σε κάθε πόλη ενώ όσοι από τους γιατρούς γίνονταν δεκτοί παρέμεναν για καιρό υπό επιτήρηση και καθοδήγηση. Ήταν κάτοχος της ελληνιστικής παιδείας και γνώστης της ιστορικής μεθόδου της εποχής του με ευχέρεια χρήσης της Ελληνιστικής Κοινής. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Παύλου και τον συνόδεψε σε πολλές από τις περιοδείες του. Μάλιστα όταν ο Απόστολος ήταν φυλακισμένος στην Ρώμη μόνο ο Λουκάς ήταν μαζί του. Σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις κήρυξε στη Νότια Ευρώπη και μαρτύρησε στην Ελλάδα. Δεν είναι γνωστά με ακρίβεια τα γεγονότα της ζωής του Λουκά μετά το μαρτύριο του Παύλου. Είναι πιθανό ότι λόγω του διωγμού των χριστιανών, θα πρέπει να εγκατέλειψε τη Ρώμη. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό, ο Λουκάς συγκαταλέγεται μεταξύ των πρώτων μαρτύρων της Εκκλησίας. Από φιλολογική άποψη, το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον διαφέρει από τα δύο άλλα συνοπτικά. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Λουκάς δεν είναι εκείνη της κλασσικής αρχαιότητας, αλλά η λόγια γλώσσα της ελληνιστικής εποχής. Από γλωσσικής πλευράς, τα έργα του Λουκά ανήκουν στα ωραιότερα βιβλία της Καινής Διαθήκης καθώς παρουσιάζουν σπανία ρητορικότητα και εκφραστικότητα και η σύγκριση των παράλληλων περικοπών των άλλων ευαγγελίων, φανερώνει την υπεροχή της γλώσσας του Λουκά. Κατά τον Νικηφόρο Κάλλιστο, ο Λουκάς υπέστη μαρτυρικό θάνατο, αφού τον κρέμασαν σε μία ελιά στην Έφεσο σε ηλικία 80 ετών, ενώ σύμφωνα με τον Ιερώνυμο πέθανε στη Θήβα της Βοιωτίας σε ηλικία 84 ετών. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 18 Οκτωβρίου. Θεωρείται επίσης άγιος από την Καθολική, την Λουθηρανική, την Αγγλικανική και μερικές ακόμα Προτεσταντικές εκκλησίες.
10) Ο Στέφανος ο Πρωτομάστορας ήταν Άγιος της Χριστιανικής Εκκλησίας. Αποκαλείται «πρωτομάρτυρας», επειδή πρώτος αυτός μαρτύρησε για τον Χριστό. Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 27 Δεκεμβρίου, η εύρεση του λειψάνου του στις 15 Σεπτεμβρίου και η ανακομιδή στις 2 Αυγούστου. Οι Δυτικές Εκκλησίες τιμούν τη μνήμη του στις 26 Δεκεμβρίου. Ο Στέφανος ήταν ο πρώτος και ο πλέον διακεκριμένος από τους επτά διακόνους, που είχαν εκλεγεί και χειροτονηθεί από τους αποστόλους να βοηθούν με κοινά γεύματα και με κάθε άλλο μέσο τους φτωχούς, τα ορφανά και τις χήρες. Διακρινόταν για τη ρητορική του ικανότητα και την εν γένει χριστιανική δράση του. Όσον αφορά δε το σώμα των επτά Διακόνων, η αρχέγονη Εκκλησία βασίστηκε πολύ στην παρουσία, το έργο και την πολυποίκιλη προσφορά τους. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, συγραφέας του βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων, παρουσιάζει σε αδρές γραμμές την ζωή της εκκλησιαστικής κοινότητας των Ιεροσολύμων. Συγκεκριμένα αναφέρει πως το έργο είχε αρχίσει σιγά-σιγά να διευρύνεται, και υπήρχαν πολλοί χριστιανοί που προσέβλεπαν στην διακονία των Αγίων Αποστόλων, ενώ πολλοί ήταν επίσης και οι κατηχούμενοι, που κι εκείνοι παρακαλούσαν να έχουν προσωπική επικοινωνία με τους Αποστόλους του Κυρίου. Αφού, λοιπόν, μελέτησαν τα θέματα αυτά οι Απόστολοι ενδελεχώς, αποφάσισαν να δώσουν δικαιοδοσία στους πιστούς της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων να εκλέξουν επτά άνδρες, «πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας», για να συνδράμουν στο ποιμαντικό έργο της Εκκλησίας. Αυτοί εξέλεξαν «Στέφανον, άνδρα πλήρη πίστεως και Πνεύματος Αγίου, και Φίλιππον και Πρόχορον και Νικάνορα και Τίμωνα και Παρμενάν και Νικόλαον, προσήλυτον Αντιοχέα» . Οι επτά αυτοί εκλεκτοί άνδρες με τα ελληνικά ονόματα παρουσιάσθηκαν στους Αποστόλους κι εκείνοι αφού προσευχήθηκαν έθεσαν πάνω στους επτά τα χέρια τους, για να μεταδοθεί σ’ αυτούς η θεία χάρις, καθώς και τα πνευματικά χαρίσματα και οι δωρεές, που ήταν αναγκαία για την διακονία την οποία επρόκειτο να αναλάβουν. Ο τρόπος αυτός απετέλεσε το πρότυπο για τις χειροτονίες των κληρικών που ακολούθησαν αργότερα στην Εκκλησία μας. Οι περισσότεροι από τους Διακόνους αυτούς, αποδείχθηκαν σπουδαίες προσωπικότητες και επιτέλεσαν αξιοθαύμαστο έργο στην ζωή της αρχαίας Εκκλησίας. Οι Ιουδαίοι, βλέποντας τη δραστηριότητά του και φοβούμενοι τη δράση του, τον διέταξαν να σταματήσει το κήρυγμα. Αυτός τους αγνόησε και συνέχισε να κηρύττει το Λόγο του Θεού. Τότε, κάποιοι μισαλλόδοξοι Ιουδαίοι τον συκοφάντησαν ότι βλασφημούσε τον Θεό, το Ναό του Σολομώντος και τον προφήτη Μωυσή. Με την κατηγορία αυτή συνελήφθη και σύρθηκε ενώπιον του Ιουδαϊκού Συνεδρίου για να απολογηθεί και να δικασθεί. Ο Στέφανος με θάρρος υπερασπίστηκε την πίστη του και κατηγόρησε τους Ιουδαίους, ότι φάνηκαν σκληροί στους προφήτες, τους οποίους σκότωσαν, καθώς και σε όλους τους ανθρώπους του Θεού, ενώ επιχειρηματολόγησε για τη θεότητα του Χριστού. Το μόνο που κατάφερε ο Στέφανος ήταν να εξοργίσει ακόμη περισσότερο τους κατηγόρους του, οι οποίοι τον άρπαξαν από την αίθουσα του Συνεδρίου και τον οδήγησαν έξω από την Ιερουσαλήμ, όπου άρχισαν να τον λιθοβολούν. Ο Στέφανος ατάραχος δέχθηκε το λιθοβολισμό με τα λόγια «Κύριε Ιησού, δέξου το πνεύμα νου» και γονατισμένος προσευχόταν για τους διώκτες του, λέγοντας: «Κύριε μη καταλογίσεις σ’ αυτούς αυτή την αμαρτία». Αμέσως μετά παρέδωκε το πνεύμα του. Τη σκηνή του λιθοβολισμού παρακολούθησε κι ένας νεαρός Φαρισαίος, ονόματι Σαύλος, ο οποίος φύλαγε τα ρούχα των λιθοβολούντων και επιδοκίμασε την εκτέλεση του Στέφανου. Ήταν ο μετέπειτα Απόστολος Παύλος.
Πηγή: http://www.logiosermis.net/2012/07/blog-post_4352.html#.WPBwYGjl62d
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Νικόδημος

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Ιωσήφ_ο_από_Αριμαθαίας

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Σίμων_ο_Κυρηναίος

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Απόστολος_Ανδρέας

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Απόστολος_Φίλιππος

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Ευαγγελιστής_Λουκάς

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Κατά_Λουκάν_Ευαγγέλιο

http://anastasiosds.blogspot.com/2009/10/blog-post_11.html?m=1

https://www.sakketosaggelos.gr/Article/2430/

http://www.istoria.gr/apr04/content04.htm

https://www.sansimera.gr/biographies/755

https://www.sansimera.gr/biographies/1067

http://wol.jw.org/el/wol/d/r11/lp-g/1200000988

http://wol.jw.org/el/wol/d/r11/lp-g/1200000362

http://www.saint.gr/3153/saint.aspx

http://www.saint.gr/165/saint.aspx

http://www.e-daily.gr/themata/79908/poioi-htan-aytoi-poy-stayrwthhkan-dipla-ston-ihsoy-xristo-pics

http://www.toxwni.gr/more/154232-poioi-itan-aitoi-pou-stairothikan-dipla-ston-iisou-xristo