The siege of Berat (Bellegrada) Epirus 1282 AD : The great Byzantine victory which saved the empire from the West

Berat (Berati), is the ninth largest city by population of the Republic of Albania. The city is the capital of the surrounding Berat County, one of 12 constituent counties of the country. By air, it is 71 kilometres north of Gjirokastër, 70 kilometres west of Korçë, 70 kilometres south of Tirana and 33 kilometres east of Fier. Geographically, Berat is located in the south of the country surrounded by mountains and hills including mountain Tomorr on the east that was declared a national park. For a total length of 161 kilometres the Osum River runs through the city before it empties into the Seman River within the Myzeqe Plain. In the classical period, Mount Tomorr was originally known in Greek as Mount Amyron (Αμυρον); Amyron was a central feature of the region of Dassaretis, which was named after its inhabitants the Dexari, a Greek tribe of Epirus belonging to the Chaonian group of northwestern ancient Greeks. Mount Tomorr is a sacred site to both Christians, who climb it on Assumption Day(August 15) to honor the Virgin Mary. In classical antiquity, the Seman River was known by the Greek name as the Apsus River. Myzeqe or Myzeqeja (also Musachia) is a plain in the southwestern-central Albania, by the Adriatic Sea, sometimes referred to as being between the Shkumbin and Seman rivers, and sometimes extending south to the Vjose river north of Vlorë (Avlona in Greek). The name of the region comes from the Medieval times, it is named after the ruling Byzantine family of Muzaka (1280-1600) which possessed the area. The toponym is first recorded as Musachia in 1417. Previously the region's name was Savra. In antiquity, the Greek colony of Apollonia was founded near the coast. In the Middle Ages, the region was known as Savra, and was ruled by various local noble families including the Skuraj and Muzaka families. At various times it was included in the Byzantine Empire and the Bulgarian Kingdom, often with the local ruling families serving as vassals to the rulers of the realm. Myzeqe is notable in its religious makeup as one of the few fairly large regions of Albania where a majority of inhabitants remained Orthodox Christian throughout the Ottoman rule.
The name of the city in Albanian is "Berat" or "Berati", which is probably derived from the Old Slavonic Бѣлградъ or "Bel(i)grad" (Белград, meaning "white city" in the South Slavic languages), under which name it was known in Greek, Bulgarian, Latin and Slavic documents during the High and Late Middle Ages. That name was rendered as Bellegrada (Βελλέγραδα) in Greek. It is the site of the ancient city "Antipatreia" (Αντιπάτρεια "city of Antipater") or "Antipatrea" in Latin, while during the early Byzantine Empire the name of the town was "Pulcheriopolis" (Πουλχεριόπολις, "city of Pulcheria"). In the Republic of Venice the city was known as Belgrad di Romania, while in the Ottoman Empire it was also known as Belgrad-i Arnavud (Albanian Belgrade) to distinguish it from Belgrade. Berat lies on the right bank of the river Osum, a short distance from the point where it is joined by the Molisht river. The old city centre consists of three parts: Kalaja (on the castle hill), Mangalem (at the foot of the castle hill) and Gorica (on the left bank of the Osum). It has a wealth of beautiful buildings of high architectural and historical interest. The pine forests above the city, on the slopes of the towering Tomorr mountains, provide a backdrop of appropriate grandeur. The Osumi river has cut a 915-metre deep gorge through the limestone rock on the west side of the valley to form a precipitous natural fortress, around which the town was built on several river terraces.
The earliest recorded inhabitants of the city (6th century BC) were the Greek Epirotic tribe of the Dassaretae or Dexarioi, the northernmost subgroup of the Chaonians of Epirus, and the region was known as Dessaretis after them. Modern Berat occupies the site of Antipatreia (Αντιπάτρεια), which originally was a settlement of the Dexarioi and later a Macedonian stronghold in southern Illyria. The founding date is unknown, although if king Cassander is the founder it has been suggested that Antipatreia was founded after he took control of the region around 314 BC. In 200 BC it was captured by the Roman legatus Lucius Apustius, who razed the walls and massacred the male population of the city. The town became part of the unstable frontier of the Byzantine Empire following the fall of thewestern Roman Empire and, along with much of the rest of the Balkan peninsula, it suffered from repeated invasions by Slavs. During the Roman and early Byzantine period, the city was known as Pulcheriopolis. The First Bulgarian Kingdom under Presian I captured the town in the 9th century, and the city received the Slavic name Bel[i]grad ("White City"), Belegrada (Βελέγραδα) in Greek, which persisted throughout the medieval period, changing to Berat under Ottoman rule. The town became one of the most important towns in the Bulgarian region Kutmichevitsa. The Bulgarian governor Elemag surrendered the city to the Byzantine emperor Basil II in 1018, and the city remained in Byzantine hands until the Second Bulgarian Kingdom retook the city in 1203 during the rule of Kaloyan. During the 13th century, it fell to Michael I Ducas, the ruler of the Byzantine Despotate of Epirus. Byzantine Emperor Michael VIII Palaiologos sent letters to the local leaders of Berat and Durrës (Dyrrachium) in 1272 asking them to abandon their alliance with Charles I of Naples, leader of the Kingdom of Albania, who had captured and incorporated it at the same period in the Kingdom of Albania. However, they sent the letters to Charles as a sign of their loyalty. In 1274 Michael VIII recaptured Berat and after being joined by locals who supported the Byzantine Empire, marched unsuccessfully against the Angevin capital of Durrës (Dyrrachium). In 1280-1281 the French (of Sicily) forces under Hugh the Red of Sully laid siege to Berat. In March 1281 a relief force from Constantinople under the command of Michael Tarchaneiotes was able to drive off the besieging Sicilian army. Later in the 13th century Berat again fell under the control of the Byzantine Empire. Modern Berat consists of three parts divided by the Osum River: Gorica ("little mountain" in Old Church Slavonic), Mangalem and Kalaja, the latter being a residential quarter within the old Byzantine citadel that overlooks the town. The town also has a 15th-century mosque and a number of churches of the Albanian Orthodox Church, whose autocephaly was proclaimed there in 1922. Several of the churches house works by the renowned 16th century painter Onufri.
Michael Palaiologos Tarchaneiotes was a Byzantine aristocrat and general, active against the Turks in Asia Minor and against the Angevins in the Balkans from 1278 until his death from disease in 1284. Michael Tarchaneiotes was the son of Nikephoros Tarchaneiotes, megas domestikos to John III Vatatzes (r. 1221–1254), and Maria-Martha Palaiologina, the eldest sister of Michael VIII Palaiologos (r. 1259–1261). His family supported the rise of Palaiologos to the throne in 1259, and the new emperor rewarded Michael and his brothers: they came to live in the imperial palace, while eventually Michael and his younger brother Andronikos received the high offices of protovestiarios and megas konostaulos respectively, and the third brother, John, became a general. He first appears in the sources taking part in the 1262 campaign against the Despotate of Epirus under his uncle, John Palaiologos. In 1278, having risen to the post of megas domestikos, Tarchaneiotes accompanied his cousin, the young co-emperor Andronikos II Palaiologos (r. 1282–1328) to an expedition against the Turks in Asia Minor. The campaign was successful in driving the Turks out of the valley of the Maeander River. Tarchaneiotes, on Andronikos's orders, rebuilt, fortified, and repopulated the city of Tralles, which the young ruler intended to rename as Andronikopolis or Palaiologopolis. A few years later, however, the city, poorly supplied with water and provisions, was besieged and taken by the Turkish emir of Menteshe (SW Anatolia). In spring 1281, Tarchaneiotes led the Byzantine army that was sent to relieve the city of Berat in Albania, which was being besieged by an Angevin army. Tarchaneiotes's troops captured the Angevin commander, Hugh of Sully, in an ambush, whereupon his army panicked and was defeated with great loss by the Byzantines. Tarchaneiotes was received with great pomp in Constantinople, where he paraded the captive Sully in a triumphal procession through the city; but he declined the offer of promotion to the rank of Caesar out of modesty. In 1283/4, Tarchaneiotes was placed by Andronikos II at the head of the campaign against John I Doukas of Thessaly. Tarchaneiotes's forces marched to Thessaly, where they were joined by a Byzantine fleet and laid siege to the port city of Demetrias. The city fell, but the outbreak of an epidemic(possibly malaria) killed many soldiers, including Tarchaneiotes, and forced the remainder of the army to withdraw.
John Komnenos Angelos Doukas Synadenos was a Byzantine noble and military leader with the rank of megas stratopedarches during the reigns of Michael VIII Palaiologos (r. 1259–1282) and Andronikos II Palaiologos (r. 1282–1328). Synadenos appears in 1276/1277, when, along with the megas konostaulos Michael Kaballarios, he led an army against the independent ruler of Thessaly, John I Doukas. The Byzantine army was routed at the Battle of Pharsalus, and Synadenos himself was captured, while Kaballarios was killed whilst trying to escape. He was released or ransomed from captivity, and in 1281 he participated in the campaign against the Angevins in Albania which led to the Byzantine victory at Berat. Finally, in 1283, he participated in another campaign against John Doukas, under Michael Tarchaneiotes. Eventually, Synadenos retired to a monastery with the monastic name Joachim.
Demetrios, later renamed Michael, Doukas Komnenos Koutroules Angelos (fl. 1278–1304) was the third son of the ruler of Epirus, Michael II Komnenos Doukas (ruled 1230–68), also surnamed Koutroules, and his wife Theodora of Arta. In 1278, he married Anna Komnene Palaiologina, the daughter of the Byzantine emperor Michael VIII Palaiologos (r. 1259–82), and received from his father-in-law the supreme dignity of Despot.  From this marriage, he had two sons, Andronikos and Constantine. From a second marriage to a daughter of George I Terter, Tsar of Bulgaria, he had several children more. He is mentioned as fighting in the ranks of the Byzantine army against the troops of Charles of Anjou in the Siege of Berat, as well as twenty years later against the Alans. In 1304, he was accused of conspiring against Emperor Andronikos II Palaiologos (r. 1282–1328) and was imprisoned.
The Siege of Berat in Albania by the forces of the Angevin Kingdom of Sicily against the Byzantine garrison of the city took place in 1280–1281. Berat was a strategically important fortress, whose possession would allow the Angevins access to the heartlands of the Byzantine Empire. A Byzantine relief force arrived in spring 1281, and managed to ambush and capture the Angevin commander, Hugo de Sully. Thereupon, the Angevin army panicked and fled, suffering heavy losses in killed and wounded as it was attacked by the Byzantines. This defeat ended the threat of a land invasion of the Byzantine Empire, and along with the Sicilian Vespers marked the end of the Western threat to reconquer Byzantium.
Ever since the Emperor Michael VIII Palaiologos (r. 1259–1282) recovered Constantinople from the Latin Empire in 1261, the restored Byzantine Empire faced the threat of a Latin crusade to reclaim the city. The antagonistic Greek Despotate of Epirus and the Latin states of southern Greece, fearful of the Byzantine resurgence, sought aid from the Kingdom of Sicily, first under Manfred of Sicily(r. 1258–1266), and after 1266 under the ambitious Charles of Anjou (r. 1266–1285), who quickly established himself as Byzantium's chief antagonist. Countering the Angevin ruler's alliances and efforts to conquer Byzantium would occupy the remainder of Michael VIII's reign. In 1258, the Sicilians took possession of the island of Corfu and the Albanian coast, from Dyrrhachium to Valona and Buthrotum and as far inland as Berat. This gave Manfred a strategically vital beachhead in the Balkans, controlling the western terminus of the great Via Egnatia, the main overland route to Constantinople. Already in the 11th and 12th centuries, the same area had been the target of the Normans of southern Italy in their attacks on the Empire. After overthrowing Manfred, in the Treaty of Viterbo (1267) Charles secured his recognition as Manfred's heir. In 1272, the Latin notables who had held the fortresses of Valona, Kanina, and Berat for Manfred surrendered them to Charles, and soon afterwards Charles's troops took Dyrrhachium too. Having secured the support of many Albanian chieftains, Charles proclaimed the establishment of the Kingdom of Albania in the same year. Michael VIII countered the emerging threat by a diplomatic mission to the Papacy, which in the Second Council of Lyon (1274) agreed to the union of the Orthodox and Catholic churches, estranged after the Great Schism of 1054, and thereby placed Michael and his empire under papal protection. Taking advantage of Charles's entanglement in the conflict between Guelphs and Ghibellines in Italy, in spring 1274 Michael launched an attack against Angevin holdings in Albania. Berat and Buthrotum were taken and Charles's troops were pushed back from the hinterland to the two ports of Valona and Dyrrhachium. Although these were assaulted several times in 1274–1275, they remained in Angevin hands. By 1279 however, Charles had established his control not only over the Latin states of Greece (after 1278 he was the Prince of Achaea), but also received the submission and vassalage of Nikephoros I, Despot of Epirus. In August 1279, in preparation for resuming his offensive against Michael along the Via Egnatia, Charles appointed as his vicar-general in Albania the Burgundian Hugo de Sully. Over the next year, Sully received a steady flow of supplies, siege equipment and reinforcements.
In August/September 1280, with an army of 2,000 knights and 6,000 infantry, Sully began his attack by storming the fortress of Kanina and then advancing to central Albania and laying siege to Berat. The situation was grave for Byzantium: Berat was, in the words of the historian Deno J. Geanakoplos "the key to the Via Egnatia and all of Macedonia". If it were taken, the Empire would lie open to an invasion, which, if joined by the Latin states of Greece and the Greek rulers of Epirus and Thessaly, might result in the fall of Constantinople to Charles. Responding to the pleas for reinforcements of the governor of Berat, Michael VIII ordered special prayers for the salvation of the Empire, and assembled an army headed by some of his best generals. The army's commander-in-chief was the megas domestikos Michael Tarchaneiotes, with the megas stratopedarches John Synadenos, the despotes Michael Komnenos Doukas (the emperor's son-in-law), and the eunuch court official Andronikos Enopolites as subordinate commanders. Meanwhile, the siege of Berat continued through the winter of 1280/1281. By early December, the Angevin forces had seized a number of outlying forts around the city and penetrated its suburbs. Charles, however, remained anxious to take the city before the Byzantine relief force arrived. He ordered his governors in Albania to direct all their resources towards the siege, and displayed his close interest by a series of letters to Sully, instructing him to take the city by assault if necessary. The Byzantine force advanced cautiously, and arrived in the area in early spring 1281. The megas domestikos Tarchaneiotes avoided a direct confrontation and relied on ambushes and raids instead. He also managed to resupply the besieged fortress with provisions, which were loaded onto rafts and then left to float down the river Osum which flows by the citadel. The besiegers became aware of this, and, unlike the Byzantines, the Angevin commanders were eager for a decisive confrontation. At this point, Sully resolved to reconnoitre the area personally, accompanied only by a bodyguard of 25 men. As he approached the Byzantine camp, he fell into an ambush by Turkish mercenaries serving in the Byzantine army. The Turks attacked the small troop, killed Sully's horse, scattered his guard, and captured him. A few of Sully's guards escaped and reached their camp, where they reported his capture. Panic spread among the Angevin troops at this news, and they began to flee towards Valona. The Byzantines took advantage of their disordered flight and attacked, joined by the troops in the besieged citadel. Many Latins fell, many others were captured as the Byzantines aimed their arrows at the less well-protected horses of the Latin knights, unhorsing them. The Byzantines also took an enormous booty, including all the numerous siege machines. Only a small remnant managed to cross the river Vjosë and reach the safety of Kanina.
Πηγή : https://en.m.wikipedia.org/wiki/Siege_of_Berat_(1280–1281)
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Berat
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Tomorr
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Seman_(river)
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Myzeqe
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Michael_Tarchaneiotes
https://en.m.wikipedia.org/wiki/John_Synadenos_(megas_stratopedarches)
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Demetrios_Doukas_Komnenos_Koutroules

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 και οι αυτόνομες ηγεμονίες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (Αλή Πασάς και Μεχμέτ Αλή)

Ο Αλή Πασάς Τεπελενλής (1744 - 1822) ήταν μουσουλμάνος Αλβανός στην καταγωγή πασάς των Ιωαννίνων που διαδραμάτισε για περισσότερα από 40 χρόνια σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Ηπείρου και όχι μόνο, από το1788 όταν και διορίστηκε πασάς των Ιωαννίνων μέχρι τις αρχές της Ελληνικής Επανάστασης. Στο απόγειο της δόξας του κατείχε μια μεγάλη περιοχή του ελλαδικού χώρου και ανήκε στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία. Για τον τρόπο με τον οποίο διοίκησε το πασαλίκι των Ιωαννίνων αλλά και για τον χαρακτήρα του, έμεινε γνωστός σαν Ασλάνι (λιοντάρι) των Ιωαννίνων. Διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην ιστορία της Ηπείρου αλλά και ευρύτερα της Ελλάδας και της Αλβανίας στο μεταίχμιο μεταξύ του 18ου αιώνα και 19ου αιώνα. Οι διπλωματικές και διοικητικές του ικανότητες, το ενδιαφέρον του για νεωτερικές αντιλήψεις, η λαϊκή του θρησκευτικότητα, η θρησκευτική του ουδετερότητα, η πάταξη της ληστοκρατίας, η σκληρότητα και εκδικητικότητα που επιδεικνύει κατά την επιβολή της τάξης και η λεηλατική του συμπεριφορά απέναντι σε πρόσωπα και κοινότητες, προκειμένου να αυξήσει τις προσόδους του, προκαλούν τον θαυμασμό και συνάμα τις επικρίσεις των συγχρόνων του, ενώ διχάζουν ακόμη την ιστοριογραφία αναφορικά με την προσωπικότητά του. Παρά το γεγονός ότι ήταν άθρησκος (ο ίδιος δήλωνε Μπεκτάσης ή Ιακωβίνος) ήταν ταυτόχρονα και δεισιδαίμονας με αποτέλεσμα να δέχεται αδιαμαρτύρητα τους προπηλακισμούς και τον ελέγχο των δερβίσηδων για την άστατη ζωή του, ενώ προσκύνησε με ευλάβεια το λείψανο του Κοσμά του Αιτωλού όταν αυτό μεταφέρθηκε κάποτε στα Ιωάννινα. Ο Αλής έδειξε σχετική εύνοια και ανοχή προς το ελληνικό στοιχείο, σε σημείο που η επικράτειά του να είναι το μοναδικό μέρος όπου οι Έλληνες ήταν σχεδόν ισότιμοι με τους Οθωμανούς. Βέβαια ήταν αμείλικτος με όσους αμφισβητούσαν την εξουσία του. Στην στη φρουρά του Αλή και στη στρατιωτική σχολή που ο ίδιος ίδρυσε εκπαιδεύτηκαν κάποιοι από τους σημαντικότερους πολεμιστές της Επανάστασης του 1821. Μερικοί από αυτούς ήταν ο Ανδρούτσος, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Μάρκος Μπότσαρης, ο Γρίβας, ο Λάμπρος Βέικος, ο Πανουργιάς, ο Γεώργιος Bαρνακιώτης. Επίσης άλλοι σπούδασαν στις περίφημες σχολές των Ιωαννίνων με την βοήθειά του (Σαλώνων Ησαΐας). Είναι άξιο αναφοράς ότι στο παλάτι του Αλή Πασά είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί Έλληνες λόγιοι και επιστήμονες όπως ο προσωπικός του γιατρός Γ. Σακελλάριος, ο Ιωάννης Κωλέττης, ο δάσκαλος Καλογεράς, ο Αθανάσιος Ψαλίδας,τα πειράματα του οποίου παρακολουθούσε με πρόσκαιρο μάλλον ενδιαφέρον αφού μάλλον ενδιαφερόταν γι΄αυτά στο βαθμό που θα ενίσχυαν τη δύναμή του, ο Μπαλάνος Βασιλόπουλος, ο Ιωάννης Βηλαράς κ.α. ενώ τα Ελληνικά ήταν η επίσημη γλώσσα της αυλής του. Έλληνες ήταν και οι διαχειριστές της περιουσίας και των οικονομικών του κράτους του (Μάνθος Οικονόμου, Αλέξιος Νούτσος, Ιωάννης Σταύρου, Αθανάσιος Λιδωρίκης). Άλλος Έλληνας που λάμβανε τον πλήρη σεβασμό του Αλή Πασά ήταν ο Κοσμάς ο Αιτωλός ενώ τα δυο άτομα που βρίσκονταν στο πλευρό του πασά στις τελευταίες του στιγμές ήταν ο Θανάσης Βάγιας, που ήταν το δεξί του χέρι καθώς και η τελευταία του σύζυγος Κυρά Βασιλική.
Όταν υπήρξαν σαφή σημάδια επικείμενης εξέγερσης εναντίον των Τούρκων, ο Αλή Πασάς θεώρησε κατάλληλη τη στιγμή για να καταστήσει την Ήπειρο ανεξάρτητο κράτος. Το 1820, ζήτησε από τους Σουλιώτες βοήθεια και αυτοί επέστρεψαν στην ηπειρωτική χώρα, για να υποστηρίξουν τον προηγούμενο εχθρό τους ενάντια στο σουλτάνο. Εντούτοις, τα σχέδια του Αλή απέτυχαν και αυτός σκοτώθηκε, ενώ οι Τούρκοι κατέλαβαν τα Ιωάννινα. Το 1820 όταν ο Αλήπασας επιχείρησε αυτονομία από την πύλη, οι Σουλιώτες βρέθηκαν κοντά και επέστρεψαν στο κατεστραμένο Σούλι και πολεμούσαν τώρα εναντίον της πύλης, της τεράστιας Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Νικήθηκε ο Αλήπασας και δολοφονήθηκε, ως γνωστό, από τα στρατεύματα του Χουρσίτ στο νησάκι των Ιωαννίνων το 1822. Οι Σουλιώτες μετά το θάνατό του, αντιστάθηκαν γενναία κλεισμένοι τώρα στο κάστρο της Κιάφας μαζί με τις γυναίκες και τελικά παρέδωσαν το Σούλι με τον όρο όλοι οι Σουλιώτες να περάσουν στα Εφτάνησα. Από εκεί σκορπίστηκαν στην επαναστατημένη Ελλάδα και οι πολεμιστές, όπου είχε ανάγκη το επαναστατημένο Έθνος πολεμούσαν με αυταπάρνηση και γενναιότητα.
Τον Ιανουάριο του 1822, ένα χρόνο μετά την κήρυξη της Ελληνικής Επαναστάσεως, ο Σατράπης των Ιωαννίνων χάνει τη ζωή του. Η αντιφατική αλλά και καταπληκτική σταδιοδρομία του δείχνει το μεγάλο εύρος της προσωπικότητάς του.
Από τον Απρίλη του 1820 άρχισαν οι συγκρούσεις ανάμεσα στα τουρκικά στρατεύματα και στο εμπειροπόλεμο στρατιωτικό σώμα του Αλή. Τότε προσπάθησε να προσεταιρισθεί τους Σουλιώτες και τους Στερεοελλαδίτες για κοινή αντιμετώπιση των Τούρκων, με το αιτιολογικό: τη δημιουργία ελληνοαλβανικού κράτους. Η αναμέτρηση ανάμεσα στο Σουλτάνο και τον Αλή Πασά υπήρξε ανελέητη. Οι Σουλιώτες στην αρχή έσπευσαν σε βοήθειά του. Αργότερα όμως τον εγκατέλειψαν, γιατί δεν μπορούσαν να λησμονήσουν τη δεσποτική του διοίκηση και την τυραννική του συμπεριφορά. Όμως, με τη σύγκρουση με τα Σουλτανικά στρατεύματα και με τον θάνατό του πρόσφερε ανεκτίμητη υπηρεσία στην Επανάσταση. Γράφει ο Γεώργιος Γαζής, γραμματικός του Καραϊσκάκη: «Περί αυτού του Αληπασά προείπεν ο Άγιος Κοσμάς ότι μέλλει να γένη μέγας ηγεμών και τρομερός και θέλει εξουσιάσει πολλήν γην και ότι η εξουσία του θέλει διαρκέσει εν ακμή και δυνάμει τριάκοντα τρία έτη, όπερ και εγένοντο αληθώς. Επάνω εις το 33ον έτος λοιπόν κηρυχθείς πολέμιος της Τουρκίας κατεστράφη μετά μίαν μακράν πολιορκίαν. Του Αληπασά η ανταρσία ως τόσον ηνάγκασε την Εταιρείαν και τον Υψηλάντην ως αρμοδία περίστασις, να νικήσει την Επανάστασιν πρόωρα... Του Αληπασιά ο πολυχρόνιος πόλεμος και η πολιορκία εκ μέρους της Υψηλής Πόρτας, έγιναν αιτία της των Ελλήνων Παλιγγενεσίας, ο δε θάνατος αυτού ζωή της Ελλάδος!..». Έπειτα από αλλεπάλληλες συγκρούσεις στις οποίες ο Αλής αρχικά σημείωσε κάποιες επιτυχίες, τον Οκτώβριο του 1821 υποχρεώθηκε να κλειστεί στο φρούριο των Ιωαννίνων. Σύμφωνα με έγγραφο (24 Σεπτ. / 5 Οκτ. 1820) του Παπικού Προξένου Κερκύρας προς την Αγία Έδρα «Ο Αλή Πασάς ευρίσκεται από τινος μετά χιλίων περίπου εμπίστων του κλεισμένος εις το φρούριον των Ιωαννίνων, εις το οποίον πολιορκείται στενώς υπό των στρατευμάτων του Σουλτάνου... Ο Θεός δυσαρεστημένος εκ των αμαρτιών του ασεβούς τούτου, τον ετιμώρησε, μωραίνων αυτόν». Γεωργίου Θ. Ζώρα, «Η ανταρσία του Αλή Πασά εις άγνωστα έγγραφα του απορρήτου αρχείου του Βατικανού». Πριν αποσυρθεί στον Άγιο Παντελεήμονα στο νησί, προσπάθησε με γράμματα να προσεταιριστεί τους Έλληνες εναντίον του Σουλτάνου, αλλά οι επικοινωνίες αυτές δεν καρποφόρησαν. Ο Χουρσίτ Πασάς από τον Δεκέμβρο του 1821 είχε γίνει κύριος του μεγαλύτερου μέρους της πόλης των Ιωαννίνων. Από τους δικούς του ανθρώπους πολλοί είχαν αυτομολήσει στο τουρκικό στρατόπεδο, γιατί έβλεπαν ότι κάθε προσπάθεια άμυνας ήταν μάταιη. Η προσπάθεια του Αλή Πασά, από τη θέλησή του να κρατηθεί στη ζωή, να έρθει σε διαπραγματεύσεις με τον Σουλτάνο με την προοπτική να παραδοθεί, αλλά με εγγυήσεις για τη ζωή του, δεν έφερε αποτελέσματα. Στις 2 Ιανουαρίου 1822 ο Αλής και η ακολουθία του φεύγουν από το φρούριο και με καΐκια εγκαθίστανται στα κελιά του μοναστηριού. Ο Αλής αισθάνεται αμηχανία και ανησυχία. Ήδη το δράμα έφτασε στην κορύφωσή του.
Τις τελευταίες στιγμές του διασώζει ο Σπ. Π. Αραβαντινός: «...Την πρωίαν περί την δείλην της 24ης Ιανουαρίου, οι εν τη νήσω σωματοφύλακες του Αλή ανήγγειλαν αυτώ, ότι λέμβοι πολλαί, πλήρεις οπλιτών, εφαίνοντο πλαίουσαι προς την νήσον. Ο Αλής επί τω απροσδοκήτω ακούσμασι κατελήφθη υπό τρόμου και ανέμινε μετ’ αγωνίας την άφιξιν λέμβων». Μετά από μισή ώρα έφτασαν πολυάριθμοι οπλίτες στην αυλή της Μονής, οι οποίοι συγκρούστηκαν με τους σωματοφύλακες του Αλή. Ο Αλής οχυρώθηκε μέσα στο δωμάτιο, ενώ οι Τούρκοι οπλίτες εισήλθον στο υπόγειο, κάτω από το δωμάτιο και πυροβολούσαν προς τα πάνω. Σε κάποια στιγμή μια σφαίρα που έριχναν από το υπόγειο, τυχαίως διεπέρασε την κοιλιά του. Οι σωματοφύλακές του όταν είδαν τον Αλή ψυχορραγούντα, άνοιξαν τα παράθυρα και δήλωσαν ότι παραδίνονται. Ο επικεφαλής των Τούρκων Μεχμέτ ανέβηκε τα σκαλιά, μπήκε στο κελί και απέκοψε την κεφαλή του Βεζύρη Αλή Πασά. Το πρωί της άλλης ημέρας το ακέφαλο σώμα του Αλή μεταφέρθηκε στα Ιωάννινα. Η κεφαλή του Αλή παραδόθηκε στους σωματοφύλακες του Αλή, οι οποίοι, αφού την κάλυψαν με πολύτιμο ύφασμα, την περιέφεραν στην πόλη. Μετά την περιφορά την ταρίχευσαν και την απέστειλαν στην Κων/λη. Το ακέφαλο σώμα του ετάφη στο Τζαμί Φετιγιέ στο Φρούριο, όπου παλιότερα υπήρχε ο ναός του Αρχάγγελου Μιχαήλ, κοντά στις επάλξεις, δίπλα στον τάφο της συζύγου του Εμινέ, σε τάφο που ο ίδιος ο Αλής είχε προετοιμάσει για τον εαυτόν του.
Η αντίσταση του Αλή Πασά κατά της Πύλης που κράτησε περίπου δεκαεννιά μήνες βοήθησε τους Έλληνες στην προεπαναστατική προετοιμασία και την πρώτη περίοδο της εθνεγερσίας. Γράφει σχετικά ο Ντάγκλας Ντέηκιν: «Η περιπετειώδης σταδιοδρομία του (του Αλή) ανήκει και στην ελληνική και στην τουρκική ιστορία. Τα στελέχη που επάνδρωσαν την αυλή του και την διοίκησή του ήταν ως επί το πλείστον Έλληνες. Τα Γιάννενα, κάτω από την ηγεμονία του, έγιναν ένα από τα κέντρα της ελληνικής αναγέννησης. Εκείνο όμως που είχε τη μεγαλύτερη σημασία ήταν η πολιτική του σταδιοδρομία. Ο Αλής, και όχι ο Σουλτάνος, ήταν εκείνος που οδήγησε τους Έλληνες κλέφτες σε κατάσταση απελπισίας και τους μεταμόρφωσε σε κάτι εντελώς διαφορετικό από απλούς τοπικούς «κλαρίτες» που ήταν πριν... Οι κλέφτες, είτε ως αρματολοί στην υπηρεσία του, είτε ως εχθροί του στις συγκρούσεις που είχαν με τις ένοπλες ομάδες του, έμαθαν στην εντέλεια την τέχνη του κλεφτοπολέμου».  Λίγες μέρες αργότερα αποκεφαλίστηκαν στην Κων/λη και οι τρεις γιοι του: ο Βαλή Πασάς, κυβερνήτης των Τρικάλων, ο Μουχτάρ Πασάς, διοικητής της Αυλώνας και ο Μεχμέτ Πασάς, διοικητής του Δελβίνου, καθώς και ο γιος του Βαλή Πασά των Τρικάλων. Για τους θησαυρούς του Αλή Πασά δεν υπάρχουν σαφείς πληροφορίες για την τύχη τους. Σύμφωνα με μία μαρτυρία του Άγγλου ιερέα Ρ. Ουώλς, ο οποίος συνάντησε την Κυρά-Βασιλική στην Κων/λη τον Μάρτιο του 1822, όπου βρισκόταν υπό περιορισμό στο Πατριαρχείο, «η γυναίκα του η Βασιλική είπε ότι ένα μεγάλο μέρος από τα πλούτη του στάλθηκαν στους επαναστατημένους Έλληνες για να τους βοηθήσουν». Ένα μεγάλο μέρος των θησαυρών φαίνεται ότι το σφετερίστηκε ο Χουρσίτ Πασάς γιατί ο Σουλτάνος διέταξε έρευνες εις βάρος του και αποφασίστηκε ο αποκεφαλισμός του. Μόλις πληροφορήθηκε την απόφαση ο Χουρσίτ αυτοκτόνησε. Και ο Περαιβός γράφει για τον Μεχμέτ Χουρσίτ Πασά: «Ο Μεχμέτ Χουρσίτ Πασάς όστις, ως προείρηται, ήτο ικανός διά τα φυσικά του προτερήματα και φήμην να καθυποτάξη την Ελλάδα, αποθνήσκει με το κώνειον, διότι κατηγορήθη από τον Σουλτάνον, ότι εσφετέρισε πολλών χρημάτων ποσότητα εκ των θησαυρών του Αλή Πασά». Ο Δημήτρης Σταμέλος σε άρθρο του στο περιοδικό «Ιστορία Εικονογραφημένη», τεύχος 271, Ιανουάριος 1991 γράφει για το τέλος του Αλή Πασά: «Μέσα σε ατμόσφαιρα καχυποψίας και αγωνίας έφυγε από τη ζωή ο Αλής που γνώρισε την ευδαιμονία της στις κορυφώσεις της».
Ο Μεχμέτ Αλή ή Μωχάμετ Αλή Πασάς ή (1770 ή 1771 – 1849) ήταν βαλής της Αιγύπτου. Στην Αίγυπτο ως αρχηγός σώματος τεσσάρων χιλιάδων Αλβανών, διακρίθηκε γρήγορα και αφού προσεταιρίστηκε τους Μαμελούκους Τούρκους, αναδείχθηκε με πραξικόπημα και με απαίτηση των Αλβανών, των Μαμελούκων και του λαού, διοικητής της Αιγύπτου και αναγνωρίσθηκε από την Πύλη το 1805. Αφού στερέωσε τη θέση του, άσκησε δικτατορική εξουσία στην Αίγυπτο, γιατί αφενός απέναντι στο Σουλτάνο έγινε κατ' ουσίαν ανεξάρτητος, αφετέρου στο εσωτερικό κατόρθωσε να εκμηδενίσει κάθε αντίσταση. Το 1811 εξόντωσε με δόλο όλους τους αρχηγούς των Μαμελούκων και με τους γιους του νίκησε τους Βαχαβίτες της Αραβίας. Η εσωτερική του διακυβέρνηση ήταν ευεργετική για τη χώρα. Κατασκεύασε αρδευτικά έργα, προστάτευσε και προήγαγε τη γεωργία, διευκόλυνε τις μεταφορές με μεγάλο στόλο ποταμόπλοιων, αναδιοργάνωσε το στρατό και το στόλο της Αιγύπτου με τη βοήθεια Ευρωπαίων. Μετά από πρόσκληση του Σουλτάνου Μαχμούτ, έστειλε τον γιο του Ιμπραήμ με ισχυρό στρατό και στόλο να υποτάξει την επαναστατημένη Ελλάδα. Την περίοδο 1831 με 1833 κατέκτησε τη Συρία και ζήτησε να την κρατήσει αφού νίκησε επανειλημμένως τα στρατεύματα του Σουλτάνου. Επενέβησαν όμως οι Μεγάλες Δυνάμεις και τον ανάγκασαν να φύγει από την Ασία. Πέτυχε όμως την αναγνώριση κληρονομικού δικαιώματος επί της αντιβασιλείας για την οικογένεια του. Συνεχίζοντας την αναδιοργάνωση της Αιγύπτου, ανοικοδόμησε την Αλεξάνδρεια, προήγαγε την καλλιέργεια του βαμβακιού και ίδρυσε διάφορες σχολές. Το 1844 επειδή αρρώστησε, παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Ιμπραήμ, ο οποίος όμως πέθανε μετά από δύο μήνες. Αυτόν διαδέχθηκε ο Αμπάς ο Α' επί της βασιλείας του οποίου πέθανε ο Μωχάμετ Άλη.
Ήταν μια εποχή πολλών καταστροφών και δοκιμασιών για την Ελλάδα. Ο Μωχάμετ Άλη όμως τους συμπαραστάθηκε σ’ αυτή τη δοκιμασία χάρις ακριβώς στις στενές σχέσεις και τη φιλία που είχε με τον Μιχάλη Τοσίτσα. Έτσι, σ’ όλους τους τομείς, το προσωπικό ήταν Έλληνες τεχνικοί, σχεδιαστές, εργολάβοι, μηχανικοί κ.τ.λ. Σημαντικό ήταν ότι για την κατασκευή του πρώτου εμπορικού του στόλου χρησιμοποίησε Έλληνες ναυπηγούς του Σουέζ. Στα παλάτια του οι κηπουροί ήταν Έλληνες. Στον στρατό του χρησιμοποιούσε Έλληνες εθελοντές. Ακόμα, για την κατασκευή του καναλιού της Μαχμουτίας χρησιμοποίησε προσωπικό Έλληνες. Έφθαναν οι Έλληνες στην Αίγυπτο, στην αναδημιουργική αυτή περίοδο, γιατί είχαν ακούσει για τα φιλάνθρωπα και φιλελληνικά αισθήματα του Μωχάμετ Άλη. Έτσι, όλοι αυτοί οι Έλληνες, προσκεκλημένοι κατ’ αρχήν φίλοι του Μωχάμετ Άλη και ύστερα άλλοι για ένα καλύτερο μέλλον απετέλεσαν το προζύμι για την ανασύσταση και αναδημιουργία του Αιγυπτιώτικου Ελληνισμού που έμελλε να πλουτίσει και να ζήσει μέρες δόξας και πολιτισμού στις όχθες του Νείλου. «… οι Έλληνες προστρέχουν εις την Αίγυπτον από όλα τα σημεία και ούτω ως διά μαγείας αρχίζει ο διασκεδασμός των ημετέρων ανά τα τέσσερα πέρατα της Νειλώας κοιλάδας μερικοί τολμηρότεροι χωρούν έτσι περαιτέρω εν τοις πρώτοις και αυτοί μεταξύ των Ευρωπαίων εις τα βάθη της μυστηριώδους Μαύρης Ηπείρου.
Ο Μωχάμετ Άλη ακριβως αυτή την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης βρισκότανε σε μεγάλη αναταραχή και φόβο, γιατί είχε την εντύπωση ότι η Αγγλία μπορούσε να εισβάλει στην Αίγυπτο. Ήταν ανήσυχος και ταυτόχρονα φιλοδοξούσε να λάβει μέρος κι αυτός στην Ελληνική Επανάσταση. Στην Αίγυπτο οι Έλληνες οργανώθηκαν σε σώματα και από το 1815, ίσως, ήδη πολλοί απ’ αυτούς είχαν μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία αλλά και άλλοι μετά την άφιξη του φιλικού Αντωνίου Πελοπίδα. Όλα αυτά τα γνώριζε ο Μωχάμετ Άλη, αλλά λόγω της σχέσης του με σημαίνοντα πρόσωπα της Ελληνικής ομογένειας της Αιγύπτου «έκλεισεν εκουσίως τους οφθαλμούς του προ των αναπτυσσομένων ενεργειών υπό των εν Αιγύπτω Ελλήνων …». Από διάφορες ιστορικές μαρτυρίες φαίνεται καθαρά ότι τουλάχιστον ο Μωχάμετ Άλη στην αρχή της Ελληνικής Επανάστασης τήρησε στάση φιλική και ευνόησε την παροχή κάθε βοήθειας από τους εγκαταστημένους στην Αίγυπτο Έλληνες. Υπάρχουν φυσικά αργότερα διάφορες υπόνοιες ότι ο Μωχάμετ Άλη συμπορεύτηκε μαζί με την Πύλη και αγωνίστηκε για την καταστολή της επανάστασης. Ήταν, όπως είπαμε, άνθρωπος φιλόδοξος και ήθελε να μεγαλουργήσει και να γραφτεί το όνομά του στην ιστορία. Γι’ αυτό δεν το θεωρούσε φρόνιμο να παραμείνει κλειστός στον χώρο της Αιγύπτου μόνο, αναζητούσε διέξοδο προς την Ευρώπη. Έτσι, το 1822 αποδέχεται την διακυβέρνηση της Κρήτης, αποστολή που του ανατέθηκε από την Πύλη, όπου τον Απρίλιο του 1823 καταστέλλει την επανάσταση και η κατάσταση επανέρχεται στην ομαλότητα. Έμεινε πιστός στον Σουλτάνο και στις 10 Ιανουαρίου 1824 τού ανέθεσε την καταστολή της επανάστασης στην Πελοπόννησο, με ανταμοιβή, εκ των προτέρων, το πασαλίκι του Μοριά. Τότε, η είσοδός του αυτή τού άνοιξε, όπως ο ίδιος τουλάχιστον πίστευε, τον δρόμο, ακόμα μέχρι την Κωνσταντινούπολη και την Ευρώπη! Με τέτοιους στόχους ο Μωχάμετ Άλη επιθυμούσε αληθινά να προσαρτήσει την Ελλάδα στο κράτος του, για να μπορέσει να εκπληρώσει το πρόγραμμά του δηλ. την αναγέννηση και τον εκπολιτισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τους Έλληνες στενούς του συνεργάτες και βοηθούς. Αλλά όμως ένα πράγμα δεν μπόρεσε να καταλάβει παρ’ όλη την εξυπνάδα του. Ότι ο Ελληνικός λαός, καλά προετοιμασμένος και αποφασισμένος, ήθελε να με την αποτίναξη του ξένου ζυγού να ζήσει ελεύθερα και να ανασυγκροτήσει την ένδοξη και ηρωική Ελλάδα κι όχι για να αλλάξει κατακτητή. Υπάρχουν, ως γνωστόν, πολλές θεωρίες γύρω από το θέμα της καταγωγής του. Βέβαιο πάντως είναι ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καβάλα της Μακεδονίας. Από τον καιρό εκείνο συνδέθηκε στενότατα με τους Έλληνες· έτσι εξηγείται το γιατί τους κάλεσε στην Αίγυπτο, τους βοήθησε να ανέλθουν σε όλους τους τομείς της χώρας και τέλος τους χρησιμοποίησε και ο ίδιος ωφεληθείς από τις υπηρεσίες τους. Πολλοί Έλληνες της τότε εποχής τον λάτρεψαν πραγματικά για την υποστήριξή του. Στάθηκε στο πλευρό όλων και ικανοποιείτο για την προσωπική τους άνοδο και επιτυχία στο εμπόριο, τη βιομηχανία, στις διάφορες τέχνες. Μάλιστα λέγεται ότι είχε μέσα στις φλέβες του ελληνικό αίμα. Αυτός λάτρευε τους Έλληνες. Κι εκείνοι το ίδιο. Όταν ιδρύθηκε το Ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος διορίστηκε πρώτος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Αίγυπτο ο Μιχαήλ Τοσίτσας, φίλος και συνεργάτης του από τον καιρό που ήταν στην Καβάλα. Του συμπαραστάθηκε και τον βοήθησε στη συνέχεια, όταν ιδρύθηκε η Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας και εκλέγηκε πρώτος πρόεδρός της. Με τις μεγάλες του αγαθοεργίες ο Τοσίτσας ανακηρύχθηκε μεγάλος ευεργέτης του Έθνους.Ο Μωχάμετ Άλη ήταν εκείνος που στάθηκε στο πλευρό των Ελλήνων της Αιγύπτου στα πρώτα βήματα της δημιουργίας τους.
Πηγή : https://www.proinoslogos.gr/αρθρογραφια/44274-το-τραγικό-τέλος-του-αλή-πασά-των-ιωαννίνων
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Αλή_Πασάς
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Σουλιώτες
http://www.epoxi.gr/Scriptum00/scriptum011.htm
https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/23118-i-istoria-tou-moxamet-ali-kai-oi-sxeseis-tou-me-ton-ellinismo-tis-aiguptou
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Μεχμέτ_Αλή_Πασάς

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 και η Ρωσική αυτοκρατορία

Η Ρωσία με το Μεγάλο Πέτρο και την Αικατερίνη την Β' -κατά το 18ο αιώνα-  εκδήλωσε το ενδιαφέρον της να προεκταθεί προς το νότο και να εξασφαλίσει ελεύθερη ναυσιπλοΐα προς τη Μεσόγειο σε βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ελέγχει την ανατολική Μεσόγειο και το μεγαλύτερο μέρος του Εύξεινου Πόντου. Έτσι, εκδηλώνονται συχνά ρωσοτουρκικοί πόλεμοι και οι συνθήκες που υπογράφονται δεν ευνοούνε πάντοτε το Σουλτάνο. Προς αυτήν την κατεύθυνση κλίνει κι η συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή (1774), αλλά η τελευταία ρωσοτουρκική συνθήκη του Βουκουρεστίου (28/5/1812, ενώ o  Ναπολεόντειος στρατός πλησίαζε τα ρωσικά σύνορα) άφηνε πολλά εκκρεμή ζητήματα κι έδινε διάφορες αφορμές για νέες προστριβές μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Ο Τσάρος, πάντως, όταν το 1821 ξεσπά η Ελληνική Επανάσταση, βρισκόταν σε δίλημμα, καθώς από τη μια τον έδενε η «Ι.Σ.» και το συνέδριο του Laybach (Λουμπλιανα Σλοβενίας) κι από την άλλη δεν μπορούσε να μην ακολουθήσει την πάγια αντιτουρκική πολιτική της χώρας του. Οι τουρκικές φρικαλεότητες εις βάρος των Ελλήνων, με αποκορύφωμα τον απαγχονισμό του Πατριάρχη το Πάσχα του 1821, η παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων στη Μολδοβλαχία μετά την αποτυχία του Αλ. Υψηλάντη θα προβληματίσουν περισσότερο τον Τσάρο, που αμφιταλαντεύεται μεταξύ των φιλειρηνικών και συμφώνων με το πνεύμα της «Ι.Σ.» προτάσεων από στενούς του συμβούλους (Nesselrod Κάρολος Βασίλιεβιτς, Ρώσος υπουργός εξωτερικών από το 1816 έως το 1856 και πρωθυπουργός του Τσάρου) και των προτεινομένων εμπόλεμη επίλυση των διαφορών με το Σουλτάνο εισηγήσεων, που δεχόταν από τον Ι. Καποδίστρια κ.α. Με δύο εγκυκλίους του, ο Ρώσος πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη, Στρογγάνοφ, ξεφανερώνει, στους πρώτους μήνες του 1821, την επίσημη ρωσική πολιτική. Συγκεκριμένα, έδωσε, με τη μεν πρώτη (9/21 Μάρτη 1821), εντολές στα ρωσικά προξενεία στην Ανατολή να τονίζουν ότι η Ρωσία είναι παντελώς αμέτοχη όσων έχουν γίνει στη Μολδοβλαχία από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τους συνεργάτες του, με τη δεύτερη (4/16 Απρίλη 1821) δε ανακοίνωνε πως ο Τσάρος καταδίκαζε τον Υψηλάντη. Στις 30 Απρίλη του 1821 κυκλοφόρησε η περίφημη «Διακήρυξη της Ι.Σ.» μετά το Συνέδριο του Laybach, στο οποίο συμμετείχαν από το Γενάρη του ίδιου έτους ο Ρώσος Τσάρος, ο βασιλιάς της Πρωσίας κι ο Αυστριακός αυτοκράτορας, με τους υπουργούς τους και τους υψηλά ιστάμενους διπλωματικούς συνεργάτες τους, αλλά και Γάλλοι κι Άγγλοι εκπρόσωποι. Είχαν μαζευτεί για να αποφασίσουν τη βίαιη καταστολή των απελευθερωτικών κινημάτων του Πεδεμοντίου και της Νεάπολης της ιταλικής χερσονήσου. Με τη διακήρυξη καταδικαζόταν ως εγκληματική κάθε φιλελεύθερη κίνηση των λαών για εθνική απελευθέρωση ή κοινωνική δικαιοσύνη. Η «Ι.Σ.» είχε παντού, στην Ευρώπη, το «λύειν και το δεσμείν». Τον Ιούλη, πάντως, του ίδιου χρόνου (6/7/1821), ο Στρογγάνοφ διατάσσεται να επιδώσει στην Υψηλή Πύλη (: Σουλτανική κυβέρνηση) ένα αυστηρό τελεσίγραφο, με το οποίο απαιτούσε ως ελάχιστη ικανοποίηση  μεταξύ άλλων και τα εξής: η Ρωσία έχει το δικαίωμα να προστατεύει τους χριστιανούς των τουρκοκρατούμενων εδαφών αποχώρηση του τουρκικού στρατού από τη Μολδοβλαχία διάκριση ενόχων & αθώων από τους Τούρκους κατά την αντιμετώπιση της Επανάστασης. Ο Σουλτάνος αρνήθηκε κι οι ρωσοτουρκικές διπλωματικές σχέσεις διεκόπησαν με την ανάκληση της ρωσικής διπλωματικής αντιπροσωπείας από την Πόλη. Ο ρωσοτουρκικός πόλεμος ήταν προ των πυλών, αλλά ο Αλέξανδρος, επηρεασμένος πάντα από το Μέττερνιχ, δεν προχώρησε. Κι αφού μεσολάβησε στις 6/7/1821 το ρωσικό τελεσίγραφο, με το οποίο παρουσιάζεται η Ελληνική Επανάσταση ως ξεσηκωμός καταδυναστευομένου από βάρβαρο δυνάστη έθνους κι όχι ως στασιαστική εξέγερση υποκινούμενη από «διεθνείς ανατροπείς», την άνοιξη του 1822, όμως, ο Τσάρος της Ρωσίας, Αλέξανδρος, εμφανίζεται απρόθυμος να πολεμήσει εναντίον του Σουλτάνου. Και ενώ αποφασίστηκε να γίνει μια νέα Σύνοδος των ηγεμόνων της Ευρώπης, ο Τσάρος, για να έχει τη σύμπραξη των συμμάχων του, θα έπρεπε, κατά το Μέττερνιχ, να «θυσιάσει» τον Ι. Καποδίστρια. Πράγματι, η τσαρική αυτή πολιτική επέφερε και την απομάκρυνση του Επτανήσιου διπλωμάτη  από τη ρωσική Αυλή προς τα τέλη του θέρους του 1822. Στις αρχές, του 1824 (9/1/1824) ο Τσάρος της Ρωσίας, Αλέξανδρος, ρίχνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το ρωσικό σχέδιο των «3 τμημάτων». Το σχέδιο προέβλεπε να επέμβουν οι Δυνάμεις όχι για να καταπνίξουν την Επανάσταση, μα για να αναγνωρίσουν κρατική υπόσταση στους επαναστάτες και να επιβάλλουν την ειρήνευση στην περιοχή . Καθώς ο Σουλτάνος δε θα δεχόταν απόλυτη πολιτική ανεξαρτησία  κι οι Έλληνες τον τουρκικό ζυγό, προτείνει να ιδρυθούν 3 ηγεμονίες στα πρότυπα των παραδουνάβιων (σε Θεσσαλία, Βοιωτία κι Αττική η πρώτη, με Ήπειρο & Αιτωλοακαρνανία η δεύτερη κι η τελευταία θα περιλαμβάνει Κρήτη & Πελοπόννησο), στις οποίες η Τουρκία θα διατηρούσε την επικυριαρχία, θα εισέπραττε ετήσιο φόρο και θα κρατούσε φρουρές με στενά τοπικά δικαιώματα.
Η ρωσική πολιτική για το ελληνικό ζήτημα, πάντως, θα αλλάξει σημαντικά στις 19/11 (ή 1/12) /1825, ημέρα που ο Τσάρος Αλέξανδρος ο 1ος  πέθανε και τον διαδέχτηκε, αν και με σφετερισμό του θρόνου, ο εκ των αδελφών του, Νικόλαος ο 1ος, ο οποίος, καθώς το επιτελείο του αποτελείτο από φιλοπόλεμους, ήθελε να λύσει τις όποιες ρωσοτουρκικές διαφορές με πόλεμο. Έβλεπε, ο Νικόλαος πως τα βρετανικά δάνεια, ελέω Γ. Κάννιγκ, της διετίας 1824  – 1825 είχαν αυξήσει την αγγλική επιρροή στους επαναστάτες και, επιπλέον, ότι η Ρώσικη Αυλή είχε ενοχληθεί από την «Πράξη Υποτέλειας» του θέρους του 1825. Και ενώ τα κατοπινά χρόνια, ο ίδιος ο Τσάρος θα δώσει, για εξυπηρέτηση των ρωσικών συμφερόντων και με «πατρική κατά το Μαρξ πρόνοια» στους Έλληνες για Κυβερνήτη τον Καποδίστρια και θα βοηθήσει την ελληνική ανεξαρτησία, με τσαρική, λοιπόν, πρωτοβουλία, ανακινείται διπλωματικά το ελληνικό ζήτημα. Στις 23/3 (ή 4/4)/1826 ο Άγγλος διπλωμάτης και στρατηγός Wellington, που είχε μεταβεί στη Ρωσία για να συγχαρεί το νέο Τσάρο,  κι ο Ρώσος πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών Nesselrod υπογράφουν το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης και συμφωνούν να επέμβουν μεσολαβητικά για τη δημιουργία ενιαίου ελληνικού κράτους, υποτελούς, όμως, στο Σουλτάνο, καθορίζοντας, όμως, οι δυο δυνάμεις (Αγγλία & Ρωσία) τους όρους του ελληνοτουρκικού συμβιβασμού. Πάντως, το πρωτόκολλο θεωρείται ρωσική επιτυχία, καθώς δεν ικανοποίησε το Γ. Κάννιγκ κι η φίλα προσκείμενη στο σύμμαχο του Σουλτάνου, Μωχάμετ Άλυ της Αιγύπτου, Γαλλία θα συμφωνήσει με τις άλλες δυο δυνάμεις μόνο μετά τη συνθήκη του Αckerman (7/10/1826: πλήρης αποδοχή από την Υψηλή Πύλη των ρωσικών αξιώσεων, μ’ αντάλλαγμα τη μη ρωσική ανάμειξη στο ελληνικό ζήτημα)  και την επίμονη άρνηση της Τουρκίας να δεχτεί ειρηνική διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Η Ρωσία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, στους μεταξύ τους πολέμους κατά τον 19ο αιώνα, επιδίωκαν την ικανοποίηση διαφορετικών, αντίθετων σκοπών. Δεν επρόκειτο για μια σύγκρουση δυο εγωιστών τυράννων. Η Ρωσία, παρασυρμένη από τη σημαντική της γεωγραφική θέση και σπρωγμένη από τα οικονομικά της συμφέροντα στις θάλασσες που περιβάλλουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία (Μεσόγειος, Αιγαίο, Κασπία, Μαύρη Θάλασσα, Περσικός κόλπος), ήθελε να στερεώσει την επίδρασή της στα Στενά και στη Βαλκανική Χερσόνησο. Με τη διεξαγωγή των ρωσοτουρκικών πολέμων θα παγιωνόταν ο κυρίαρχος ρόλος της Ρωσίας στην περιοχή, θα αναπτυσσόταν η οικονομία της, θα διευρυνόταν η οικονομική και πολιτική επιρροή της στους βαλκανικούς λαούς. Έτσι, όμως,  ερχόταν σε αντιπαράθεση με την πολιτική του Σουλτάνου, εφόσον η Οθωμανική Αυτοκρατορία στόχευε στην επέκταση των εδαφικών κατακτήσεών της σε βάρος της Ρωσίας και στη διατήρηση της κυριαρχίας της στους βαλκανικούς λαούς.
Ο Χέυδεν έφυγε με τη ναυαρχίδα «Αζόφ» από το λιμάνι της Κρονστάνδης με άλλα επτά πολεμικά πλοία κι έφτασε στις αρχές Οκτωβρίου στο Ναυαρίνο, όπου βρίσκονταν οι Κόδριγκτον και Δεριγνύ, επικεφαλής των ναυτικών μοιρών της Αγγλίας και της Γαλλίας. Οι τρεις ναύαρχοι, μετά τις παρασπονδίες του Iμπραήμ και την παρελκυστική τακτική του, επισήμαναν με διακοίνωσή τους τις συνέπειες των ενεργειών του και αποφάσισαν να δράσουν, υποχρεώνοντάς τον να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις των χωρών τους. Ο Χέυδεν έπεισε τους άλλους ναυάρχους να πλεύσουν στο λιμάνι του Ναβαρίνου και στη ναυμαχία που ακολούθησε ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος κατατροπώθηκε (8 Οκτωβρίου1827), ανοίγοντας το δρόμο για την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Ο Χέυδεν παρέμεινε στην Ελλάδα και μετά την άφιξη του Καποδίστρια, με τον οποίο συνεργάστηκε και τον βοήθησε στην προσπάθειά του για την καταστολή της πειρατείας στο Αιγαίο. Στη Ρωσία, όπου επέστρεψε το 1831, διορίστηκε υπασπιστής του τσάρου Νικολάου Α'. Τον επόμενο χρόνο επισκέφθηκε για τελευταία φορά τη γενέθλια χώρα του Ολλανδία, όπου έγινε δεκτός με μεγάλες τιμές από τον βασιλιά Γουλιέλμο Α'. Ο Λογγίνος Χέυδεν - Λόντεβαϊκ Σίχισμουντ Βίνσεντ Χούσταφ φαν Χέιντεν ήταν Ρώσος ναύαρχος, ολλανδικής καταγωγής, γνωστός στη χώρας μας από τη συμμετοχή του στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου ως αρχηγός της ρωσικής ναυτικής μοίρας.
Η ναυμαχία στο Ναυαρίνο έγινε στις 8 Οκτωβρίου του 1827, κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης (1821-1832) στον κόλπο Ναυαρίνο, στη δυτική ακτή της χερσονήσου τηςΠελοποννήσου στο Ιόνιο Πέλαγος. Η συνδυασμένη οθωμανική και αιγυπτιακή αρμάδα καταστράφηκε από συμμαχική βρετανική, γαλλική και ρωσική ναυτική δύναμη. Είναι η τελευταία σημαντική ναυμαχία στην ιστορία που διεξήχθη εξ ολοκλήρου με ιστιοφόρα σκάφη. Επίσης ποτέ στην ιστορία του πολέμου των κανονιοφόρων ιστιοφόρων δεν βρέθηκαν τόσα πολλά πλοία,με τόσο μεγάλη δύναμη πυρός, συγκεντρωμένα σε ένα τόσο περιορισμένο χώρο. Οι συγκεντρωμένοι στόλοι των τριών μεγάλων δυνάμεων συνιστούσαν ισχυρή ναυτική δύναμη. Αν και υστερούσαν αριθμητικά του συνδυασμένου οθωμανοαιγυπτιακού στόλου, τόσο σε αριθμό πλοίων όσο και σε μεγάλα πλοία και σε αριθμό πυροβόλων, η τριμερής πλευρά υπερτερούσε σε πειθαρχία, εκπαίδευση και ιδίως σε πείρα στον θαλάσσιο πόλεμο- κυρίως από ναυμαχίες μεταξύ Άγγλων και Γάλλων. Επιπλέον τα πυροβόλα τους, αν και λιγότερα-1324 η τριμερής και 2240 οι Τουρκοαιγύπτιοι- ήταν μεγαλύτερα και επομένως ισχυρότερα σε δύναμη πυρός. Η καταβύθιση του οθωμανικού μεσογειακού στόλου έσωσε την Ελληνική Επανάσταση από την κατάρρευση προς την οποία έβαινε μετά από 6 και πλέον χρόνια άνισου αγώνα του ελληνικού λαού εναντίον δυνάμεων που επιστράτευε η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ο Ρωσο-τουρκικός πόλεμος 1828-1829, γνωστός στην Ελλάδα ως"Πρώτη Ρωσία" πυροδοτήθηκε από την ελληνική επανάσταση και ξέσπασε με την οργή του σουλτάνου για τη ρωσική συμμετοχή στη ναυμαχία του Ναυαρίνου κλείνοντας τα Δαρδανέλια για τα ρωσικά πλοία και ανακαλώντας τη σύμβαση του Άκκερμαν του 1826. Τον Ιούνιο του 1828 οι κύριες ρωσικές δυνάμεις με επικεφαλής τον αυτοκράτορα Νικόλαο Α' διέσχισαν τον Δούναβη και προωθήθηκαν στην Δοβρουτσά. Στη συνέχεια οι Ρώσοι πολιόρκησαν τρεις βασικές ακροπόλεις το Σούμεν, τη Βάρνα και την Σηλυμβρία με τη βοήθεια του στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Η πολιορκία του Σούμεν αποδείχθηκε πολύ πιο προβληματική, καθώς η ισχυρή τουρκική δύναμη 40.000 ανδρών ήταν υπέρτερη των ρωσικών δυνάμεων. Επιπλέον οι Τούρκοι πέτυχαν να περιορίσουν τους Ρώσους από τις προμήθειές τους. Η έλλειψη τροφίμων και η αύξηση των ασθενειών είχαν προκαλέσει περισσότερους θανάτους από ότι οι εχθροπραξίες και καθώς πλησίαζε ο χειμώνας ο ρωσικός στρατός αναγκάστηκε να αφήσει το Σούμεν και να οχυρωθεί στην Βεσσαραβία. Στις 7 Μαΐου 60.000 στρατιώτες με επικεφαλής τον στρατάρχη Ντιέμπιτς (Diebitsch) διέσχισε το Δούναβη και ξαναπολιόρκησε την Σηλυμβρία. Μέσα σε μερικές εβδομάδες η Σηλυμβρία έπεσε στα χέρια των Ρώσων (19 Ιουνίου). Μέχρι τις 28 Αυγούστου ο ρωσικός στρατός είχε προσεγγίσει σε απόσταση 68 χιλιομέτρων την Κωνσταντινούπολη, προκαλώντας πανικό στους δρόμους της πρωτεύουσας και διαπράττοντας μεγάλη λεηλασία και καταστροφές στην πορεία του. Ο Σουλτάνος ​​δεν είχε άλλη επιλογή από το να διαμηνύσει για την ειρήνη, η οποία συνήφθη στη Αδριανούπολη στις 14 Σεπτεμβρίου 1829. Η Συνθήκη της Αδριανούπολης έδωσε στη Ρωσία το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας και τις εκβολές του Δούναβη. Η Τουρκία αναγνώρισε ρωσική κυριαρχία της Γεωργίας και τμήματα της Αρμενίας, ενώ στη Σερβία παραχωρήθηκει αυτονομία και η Ρωσία είχε τη δυνατότητα να καταλάβει τη Μολδαβία και Βλαχία (εγγυάται την ευημερία τους, και την πλήρη «ελευθερία του εμπορίου») μέχρις ότου η Τουρκία καταβάλει τις πολεμικές αποζημιώσεις. Η Μολδαβία και τη Βλαχία παρέμειναν υπό ρωσικό επικυριαρχία μέχρι το τέλος του Κριμαϊκού πολέμου (1856). Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξωτερική πολιτική του Νικολάου Α΄ που επηρέασε σημαντικά τις διεθνείς εξελίξεις στην Ανατολή και συνέβαλε στην αίσια κατάληξη του Αγώνα των Ελλήνων για τη ανεξαρτησία. Στα πλαίσια της πολιτικής του αυτής εντάσσεται η συμμετοχή της Ρωσίας στη ναυμαχία του Ναυαρίνου 1827 και ως συνέπεια του τελευταίου πολέμου υπήρξε η αναγνώριση της ελληνικής εθνικής ανεξαρτησίας από τη Πύλη (Συνθήκη της Αδριανούπολης) 1829, με την οποία άρχισε η πορεία διάλυσης του πολυεθνικού Οθωμανικού κράτους.
Μια ξεχωριστή θέση στην εξωτερική πολιτική του Νικολάου Α΄ πήρε το Ανατολικό Ζήτημα. Η Ρωσία υπό τον Νικόλαο Α΄ παραιτήθηκε από τα σχέδια διχοτόμησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και ξεκίνησε μιαν εντελώς διαφορετική πολιτική στα Βαλκάνια, την πολιτική της προστασίας του Ορθόδοξου πληθυσμού και της διασφάλισης των θρησκευτικών και πολιτικών δικαιωμάτων τους, ακόμη δε και την καθίδρυση της πολιτικής τους ανεξαρτησίας. Η Ρωσία προσπάθησε να επεκτείνει την επιρροή της στα Βαλκάνια και την να διασφαλίσει την απρόσκοπτη διέλευση του στόλου της στα στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων. Κατά τη διάρκεια των Ρωσο-τουρκικών πόλεμων του 1806-1812 και του 1828-1829, η Ρωσία είχε σημειώσει σημαντική πρόοδο όσον αφορά την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Κατόπιν αιτήματος της Ρωσίας, που δήλωσε προστάτιδα όλων των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο σουλτάνος ​​αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ελλάδος και την αυτονομία της Σερβίας (1830). Κορυφώθηκε η επιρροή της Ρωσίας στην Κωνσταντινούπολη, η οποία κέρδισε το δικαίωμα να εμποδίζει την διέλευση ξένων πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα. Η υποστήριξη των Ορθοδόξων Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τη Ρωσία είχε ως αποτέλεσμα την επιδείνωση των σχέσεων της με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία τελικά κήρυξε πόλεμο στη Ρωσία.
Πηγή : http://www.haniotika-nea.gr/rosia-ke-elliniki-epanastasi-1821-1829/
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Νικόλαος_Α΄_της_Ρωσίας
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Ρωσοτουρκικός_Πόλεμος_(1828-1829)
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Ναυμαχία_του_Ναυαρίνου
https://www.sansimera.gr/biographies/1481

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 και οι Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης

''Μελετώντας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια όσα έχουν γραφτεί για το '21, σχημάτισα τη γνώμη πως η Επανάσταση προδόθηκε τόσο από μέσα όσο και απέξω''. Απέξω την Επανάσταση πρόδωσαν οι Φαναριώτες και όσοι ήρθαν μαζί τους στην Ελλάδα. Άνθρωποι όπως ο Μαυροκορδάτος και ο Καρατζάς που ήρθαν από τις παραδουνάβιες ηγεμονίες κι έφεραν μαζί τους διάφορους περίεργους νεαρούς τύπου Πολυζωίδη και Σκουφά, οι οποίοι αργότερα έγιναν ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Καποδίστρια. Πολέμησαν τους οπλαρχηγούς που είχαν ξεκινήσει την Επανάσταση και έτσι στην πραγματικότητα την πρόδωσαν. Θα ήμασταν ένα διαφορετικό κράτος, ίσως πιο ευτυχισμένο, πιο ειρηνικό και εντελώς ανεξάρτητο αν δεν σκότωναν τον Καποδίστρια, ο οποίος είχε όνειρα να φτιάξει μια Ελλάδα μεγάλη, ισχυρή και ανεξάρτητη''. ''Δεν θα έλεγα πως η ελληνική επανάσταση ήταν αποτέλεσμα της επιθυμίας των Μεγάλων Δυνάμεων. Η ουσία ήταν πως η Αγγλία και η Γαλλία δεν ήθελαν να κατέβει η Ρωσία στη Μεσόγειο. Με βάση αυτή τη λογική, λοιπόν, εμπόδιζαν την Ελλάδα να γίνει ανεξάρτητο κράτος. Ήθελαν να γίνει αυτόνομη επαρχία της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπως ήταν η Μολδοβλαχία. Αναγκάστηκαν μαζί με τους Τούρκους να δεχτούν την αυτονομία, όταν οι Ρώσοι έφτασαν με τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο στα πρόθυρά της Κωνσταντινούπολης. Ο σουλτάνος πιεζόμενος πλέον και από τους Αγγλογάλλους δέχτηκε την ανεξαρτησία κι έτσι φτάσαμε στο σχηματισμό ενός μικρού ελληνικού κράτους που περιλάμβανε την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες και τη Στερεά Ελλάδα. ''Οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν αποφασίσει η Ελλάδα να είναι φόρου υποτελής στο σουλτάνο και ο αρχηγός της αυτόνομης πολιτείας να διορίζεται μετά από έγκριση του σουλτάνου. Την Ελλάδα την ήθελαν προτεκτοράτο. Την ανεξαρτησία την δέχτηκαν κατά ανάγκη, αλλά περιορισμένη. Αποφάσισαν να την κάνουν προτεκτοράτο και αφού επελέγη ο Καποδίστριας από την Εθνοσυνέλευση άρχισαν να τον υποσκάπτουν. Οι Άγγλοι έβαλαν από πίσω του τον πράκτορας τους, τον Μαυροκορδάτο. Δημιούργησαν το κοινό της Ύδρας, άρχισαν να λένε στα νησιά να μην πληρώνει κανείς φόρο στην κυβέρνηση και στο τέλος τον δολοφόνησαν. Κάπως έτσι ξεκίνησε η απόλυτη εξάρτησή μας από τις Μεγάλες Δυνάμεις και φτάσαμε μέχρι τον ερχομό του Όθωνα''. ''Πιστεύω πως θα είχαμε καταφέρει να ανεξαρτητοποιηθούμε και χωρίς τις Μεγάλες Δυνάμεις, τα δάνεια τους και το Ναυαρίνο. Τον πρώτο χρόνο της επανάστασης είχαμε όλο νίκες. Από τη στιγμή που ανακατεύτηκε ο Μαυροκορδάτος, ο οποίος εξυπηρετούσε τα αγγλικά συμφέροντα, είχαμε όλο ήττες.  ''Όσον αφορά το δάνειο, λειτούργησε διαιρετικά για τους Έλληνες. Οι Άγγλοι μας ήθελαν διαιρεμένους. Για αυτό και δημιούργησαν ένα ολιγαρχικό κόμμα, το κόμμα των αρχόντων με τους κοτζαμπάσηδες και τους Κουντουριώτηδες, ενώ από την άλλη πλευρά βρίσκονταν οι Καραϊσκάκης, Κολοκοτρώνης, Ανδρούτσος. Τον Ανδρούτσο και τον Καραϊσκάκη τους δολοφόνησαν, ενώ τον Κολοκοτρώνη τον φυλάκισαν. Ο Πάνος Κολοκοτρώνης, γιός του Γέρου του Μωριά δολοφονήθηκε κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Ήταν γαμπρός της Μπουμπουλίνας. Ο Μάρκος Μπότσαρης δολοφονήθηκε στην μάχη στο Κεφαλόβρυσο Ευρυτανίας. Η Αγγλία εκείνα τα χρόνια χρησιμοποιούσε το σύστημα 'διαίρει και βασίλευε''. Μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα (1822-1832), είχαμε πέντε καταδίκες όπως αυτές του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη, οχτώ δολοφονίες και δύο εμφύλιους πολέμους. Είχαμε 200.000 νεκρούς, αναπήρους και αιχμαλώτους και σκεφτείτε πως εκείνο το διάστημα ο πληθυσμός της χώρας ήταν 900.000, άρα χάθηκε το 1/4 του πληθυσμού. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής των Άγγλων, για αυτό πιστεύω πως η Επανάσταση θα πετυχαίναμε και χωρίς τις Μεγάλες Δυνάμεις''. ''Πήραμε, επίσης δάνεια, τα οποία τα κατασπαταλήσαμε. Από τις 2.000.000 λίρες των δανείων έφτασαν στην Ελλάδα οι 800.000. Τα λεφτά τα έφαγαν ο Κουντουριώτης με τον Κωλέττη και τον Μαυροκορδάτο. Μ' ένα μέρος αυτών των χρημάτων παραγγείλαμε φρεγάτες από τα ναυπηγία της Αγγλίας οι οποίες δεν ήρθαν ποτέ γιατί την ίδια περίοδο τα αγγλικά ναυπηγεία είχαν παραγγελίες από τον Μεχμέτ Άλη, τον πατέρα του Ιμπραήμ και καθυστέρησαν τις ναυπηγήσεις των ελληνικών πλοίων για να προλάβουν να στείλουν στην Αίγυπτο τις δικές του παραγγελίες, ώστε να έχει τη δυνατότητα ο Ιμπραήμ να φτάσει στην Πελοπόννησο χωρίς να βρει αντίσταση''. ''Δυστυχώς το '21 δεν είχαμε την κατάλληλη ηγεσία. Είχαμε τον Μαυροκορδάτο και τον Κωλέττη. Το '22 ο Μαυροκορδάτος στο σύνταγμα της Επιδαύρου, έβαλε ένα άρθρο που έλεγε πως ο αρχηγός του στρατού (δηλαδή ο Κολοκοτρώνης, ο Υψηλάντης ή όποιος θα γινόταν αρχιστράτηγος) δεν μπορούσε να κάνει καμία πολεμική επιχείρηση χωρίς την άδεια της βουλής. Την βουλή απάρτιζαν άνθρωποι του Ζαΐμη και του Μαυροκορδάτου. Με τα μέσα της εποχής φανταστείτε να έρχεται από τα Μέγαρα ο Κιουταχής με 10.000 στρατιώτες και να πρέπει ο αρχιστράτηγος να πάει στην Τρίπολη να βρει τη βουλή, να συνεδριάσει και να του δώσει την άδεια. Έλεος. Αυτό είναι ανήκουστο. Και όμως είχε γίνει.'' Αν είχαμε μάθει από μικροί ότι ο Όθωνας κυβερνούσε απολυταρχικά, αν ξέραμε ότι τα δάνεια μας σκλαβώνουν, αν μας έλεγαν αυτό που έλεγε ο Καποδίστριας ότι ό 'ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης', ίσως η Ελλάδα ήταν μια καλύτερη χώρα με πιο υπεύθυνους πολίτες. Όχι πολίτες που ακούν τον Κωλέττη και τον Μαυροκορδάτο που μονοπωλούσαν την εξουσία από το '22 μέχρι το '62 και συνεπώς έγραψαν την ιστορία όπως ήθελαν εκείνοι''.
Η Ελληνική Επανάσταση εξερράγη υπό τους δυσμενέστερους οιωνούς: εφτά χρόνια μετά το Βατερλό, από την Ιβηρική Χερσόνησο ως την Ιταλία η Ευρώπη σείεται με εξεγέρσεις που απειλούν τα μοναρχικά καθεστώτα της. Μάλιστα ακριβώς την ίδια περίοδο (Ιανουάριος – Μάρτιος 1821) η είδηση της Ελληνικής Επανάστασης βρήκε τους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων να συνεδριάζουν στο Λάιμπαχ για το πώς η Ιερά Συμμαχία θα καταστείλει τα απελευθερωτικά κινήματα στη Νεάπολη και στο Πεδεμόντιο. Ο λόγος που η Ελλάδα αποτελούσε ξεχωριστή περίπτωση ανάμεσα στα επαναστατικά κινήματα της εποχής ήταν όχι ένας, αλλά δύο: πρώτον, η Ελλάδα αποτελούσε γέφυρα ανάμεσα στις δύο ηπείρους και, δεύτερον, η ανατροπή του status quo με τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δημιουργούσε νέες και απρόβλεπτες δυναμικές στην περιοχή. H τύχη του μεγάλου ασθενούς, όπως είχε καθιερωθεί να αποκαλείται η εξουσία που εκπροσωπούσε η Υψηλή Πύλη, βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της προσοχής των Μεγάλων Δυνάμεων. Το Ανατολικό Ζήτημα έγινε ξανά διεθνές. Ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, εθνικά συμφέροντα και περίπλοκοι διπλωματικοί υπολογισμοί, που κάθε ανακτοβούλιο και κυβέρνηση της Ευρώπης διατηρούσε για τον εαυτό της, συσπείρωσαν τις Μεγάλες Δυνάμεις ενάντια στην ελληνική υπόθεση. Επειτα υπήρχαν λόγοι στρατηγικού ενδιαφέροντος και αυτοί ήταν πάλι δύο: η προστασία των μεγάλων δρόμων που οδηγούσαν στην Ασία και, επιπλέον, η παρεμπόδιση της καθόδου των Ρώσων στη Μεσόγειο. Το τελευταίο ενδεχόμενο ανησυχούσε ιδιαιτέρως την Αγγλία και τη Γαλλία που έβλεπαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως τη μόνη ικανή δύναμη περιορισμού της ρωσικής επιρροής και, φυσικά, κάθε ανάλογης απόπειρας εξόδου της Ρωσίας στις θερμές θάλασσες της Μεσογείου. H υπόνοια μάλιστα ότι την Ελληνική Επανάσταση είχαν υποκινήσει οι Ρώσοι υπουργός Εξωτερικών του τσάρου την ίδια εποχή ήταν ο Καποδίστριας προκαλούσε ακόμη ισχυρότερα ανακλαστικά, ιδιαίτερα της Αγγλίας που έβλεπε ότι μια ανεξάρτητη και ελεύθερη Ελλάδα θα ήταν ανταγωνιστική ναυτική δύναμη για τα αγγλικά συμφέροντα. Ετσι ακριβώς εξηγείται ο αγγλικός φιλοτουρκισμός στις αρχές του Αγώνα. Ξένοι με τη θάλασσα οι Τούρκοι, χρησιμοποιούσαν άγγλους αξιωματικούς στα πληρώματα – αναφέρεται μάλιστα ότι πάνω από ογδόντα βρήκαν τον θάνατο τη στιγμή της πυρπόλησης της τουρκικής ναυαρχίδας στη Χίο από τον Κανάρη. Γνωστή είναι άλλωστε και η βοήθεια που προσέφεραν στον ανεφοδιασμό των Τούρκων σε διάφορες πολιορκίες οι άγγλοι πρόξενοι που μετατρέπονταν άλλοτε σε κατασκόπους και άλλοτε σε αντιπροσώπους εμπορικών εταιρειών εφοδιάζοντας με αγαθά και πολεμικό υλικό την Υψηλή Πύλη οι Αγγλοι υπήρξαν επί τρεις γενεές φιλότουρκοι απλώς και μόνο επειδή μισούσαν τους Ρώσους. Την ίδια στιγμή φοβόντουσαν μήπως αναβιώσει ο γαλλικός κίνδυνος και επιδίδονταν σε περίπλοκους διπλωματικούς ελιγμούς προκειμένου να εξασφαλίσουν ρυθμιστικό ρόλο στη μεταβατική περίοδο που θα ακολουθούσε μια ενδεχόμενη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Φιλοτουρκική τέλος υπήρξε και η πολιτική της Αμερικής που, προσηλωμένη στο δόγμα Μονρόε, παρά τις επίσημες υπέρ της ελληνικής ανεξαρτησίας διακηρύξεις, προσδοκούσε, απαθής και αμέτοχη σε βοήθεια προς τους επαναστατημένους Ελληνες, την εύνοια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προκειμένου επιτέλους να υπογράψει την πολυπόθητη γι’ αυτήν εμπορική συμφωνία με την Τουρκία και να εκτοπίσει έτσι τα αγγλικά συμφέροντα. Βεβαίως αμερικανικός φιλελληνισμός υπήρξε και τεκμηριώνεται και από τις πηγές. Ωστόσο η αμερικανική συμπαράσταση είχε μόνο λαϊκή έκφραση και όχι κρατική. Οι στρατιωτικές κινήσεις των εμπολέμων στην επαναστατημένη Ελλάδα τράβηξαν αμέσως το ενδιαφέρον των ξένων κυβερνήσεων που έσπευσαν να στείλουν μυστικούς πράκτορές τους στην περιοχή. Οι Αγγλοι μάλιστα έστησαν στα Επτάνησα ως και παράρτημα ελέγχου της διακινούμενης αλληλογραφίας που διηύθυνε στο Λονδίνο η αρμόδια υπηρεσία της Lombard Street. Με τον τρόπο αυτόν η Αγγλία ήταν η καλύτερα ενημερωμένη, και λόγω παράδοσης στην οργάνωση των μυστικών της υπηρεσιών. H Γαλλία, πάλι, ενώ εφοδίαζε τον Μεχμέτ Αλή με πολεμικά σκάφη, την ίδια στιγμή άφηνε ανοιχτό το λιμάνι της Μασσαλίας για τις αποστολές εθελοντών πολεμικού υλικού ενώ δεν εμπόδιζε τη διεξαγωγή εράνων υπέρ του Ελληνικού Αγώνα. Ωστόσο είχε στήσει ειδική υπηρεσία για την επιλογή εθελοντών στους οποίους δίνονταν αυστηρές συστάσεις και οδηγίες για το είδος των πληροφοριών που ενδιέφεραν τον γάλλο μονάρχη.
Η Ελληνική Επανάσταση ήταν η μόνη από τις φιλελεύθερες επαναστάσεις των ετών 1820-1822 που ευοδώθηκε. Έτσι, τη δεκαετία του 1820 η Ελλάδα έγινε η πηγή έμπνευσης του διεθνούς φιλελευθερισμού και προκάλεσε το κίνημα του Φιλελληνισμού ενώ το ελληνικό ζήτημα απασχόλησε την ευρωπαϊκή διπλωματία επί δώδεκα χρόνια. Παρέσυρε τις κυβερνήσεις Μεγάλων Δυνάμεων να ενδιαφερθούν θετικά για την τύχη της, να συνεργαστούν και να υπογράψουν Πρωτόκολλα και Συνθήκες για την αίσια έκβασή της, σε αντίθεση με την τότε πολιτική τους. Απετέλεσε, έτσι, ισχυρό πλήγμα για το καθεστώς της Ιεράς Συμμαχίας και σήμανε το θρίαμβο της αρχής των εθνοτήτων. Η Επανάσταση υπήρξε αποτέλεσμα ιδεολογικών διεργασιών, οι οποίες εδράστηκαν στην πολεμική παράδοση του υποτελούς ελληνικού πληθυσμού, το υψηλό πολιτισμικό κεφάλαιο, την αύξηση του βαθμού αυτοπεποίθησης των Ελλήνων και την επιτεινόμενη αποδιοργάνωση της οθωμανικής κυριαρχίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Η Επανάσταση υπήρξε η απόπειρα αποκατάστασης της πολιτικής κυριαρχίας των Ελλήνων, μιας εθνοτικής ομάδος με υψηλό πολιτισμικό κεφάλαιο, η οποία είχε υπάρξει ο ιστορικός φορέας ενός αυτοκρατορικού πολιτειακού σχηματισμού, της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η τελευταία, ως ο κύριος αντίπαλος στην εξάπλωση του dar-al-Islam είχε αποτελέσει κύριο στόχο και γεωπολιτικό αντίπαλο της ισλαμικής -αραβικής και τουρκικής (σελτζουκικής και οθωμανικής)- εξάπλωσης ήδη από τον 7ο αιώνα. Από μακρο-ιστορικής απόψεως, η Επανάσταση υπήρξε το πρώτο εθνικό κίνημα το οποίο αναπτύχθηκε εντός της ισλαμικής πολιτισμικής περιοχής. Ο αντικειμενικός στόχος και το τελικό αποτέλεσμα της Επανάστασης, δηλαδή η ίδρυση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, αποτελούσε επίσης ιστορική τομή για την περιοχή της ανατολικής Ευρώπης, αλλά και της ανατολικής Μεσογείου. Το ελληνικό κράτος ήταν το πρώτο και έως τον ύστερο 19ο αιώνα το μόνο Δυτικού τύπου σύγχρονο κράτος στην ανατολική Μεσόγειο, διαθέτοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο εγγενές συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με άλλες πληθυσμιακές χριστιανικές ομάδες, οι οποίες διεκδικούσαν εδάφη του ευρωπαϊκού οθωμανικού χώρου.
Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης, γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1802 ήταν Έλληνας πολιτικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας και δικαστικός. Είχε εκλεγεί πληρεξούσιος και είχε πάρει θέσεις υπουργού Παιδείας, νομάρχη, μέλους του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικράτειας στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος. Το 1832 διορίστηκε από την Αντιβασιλεία πρόεδρος του πενταμελούς δικαστηρίου του Ναυπλίου στην δική των Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα κ.ά. Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης γνώριζε πολύ καλά για την αθωότητα των κατηγορουμένων αγωνιστών, είχε ιδίαν αντίληψη για τον σκοπό και πρόθεση όσων προσπαθούσαν να ελέγξουν πλήρως την Ελλάδα και αρνήθηκε να υπογράψει την απόφαση καταδίκης τους σε θάνατο για εσχάτη προδοσία. Η απόφαση του αυτή προκάλεσε τη φυλάκιση και την δίωξη του από την Αντιβασιλεία. Η δίκη των δικαστών. Ελληνική ιστορική ταινία, 1974, σκηνοθεσία Π.Γλυκοφρύδη με τους: Νίκος Κούρκουλος, Σπύρος Καλογήρου. Αποσπασματα της συγκλονιστικής απολογίας του Αναστασίου Πολυζωίδη: «Όταν κανείς ενδιαφέρεται για την τύχην ενός έθνους ή ενός ανθρώπου, πρέπει να τους μιλάει την γλώσσαν της λογικής και της αλήθειας. Θα ’θελα αν είναι δυνατόν να τ’ ακούσει ολόκληρη η Ελλάς. Τυχοδιώκτες κάθε χώρας έσπευσαν να την υπερασπιστούνε, πολύ λίγοι ενδιαφέρονται γι’ αυτήν από ζήλον αφιλοκερδή. Να ποιες νομίζω πως είναι οι απώτερες σκέψεις τους: “Η Ελλάδα μαστίζεται από διχόνοιες. Εκεί θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε πλούτη κι εξουσία ίσως, ποιος ξέρει”, λένε οι πιο επίσημοι, “αν δεν καταφέρουμε να καθίσουμε πάνω στον θρόνο του Άργους ή των Μυκηνών. Οι Έλληνες είναι αμαθείς και αγροίκοι. Ήτανε σκλάβοι των Τούρκων. Τώρα η σειρά μας να κυριαρχήσουμε πάνω τους και μ’ αυτό θα τους κάνουμε μεγάλη τιμή”. Αν εμείς οι Έλληνες είμαστε σώφρονες, δεν πρέπει να αφεθούμε να μας θαμπώσουνε οι ψεύτικες και συμφεροντολόγες εκδηλώσεις τους. Πρέπει να κάνουμε χρήση των υπηρεσιών τους, να τους αμείψουμε γενναία. Να μη τους δώσουμε, όμως, παρά μια δευτερεύουσα εξουσία, όπου δεν θα μπορούν να κάνουν κατάχρηση. Να θυμόμαστε πάντα πως αυτοί που φωνασκούν περισσότερο για χάρη της ελευθερίας είναι άπληστοι για κυριαρχία και σκοταδισμό. Πιστεύω πως ο Καποδίστριας ήρθε απ’ έξω με την υπερηφάνεια του παντογνώστη κι ανέλαβε την εξουσία. Ανέλαβε να φτιάξει ένα σπίτι, χωρίς να ξέρει τις ανάγκες αυτών που το κατοικούσαν. Μας είπε «έτσι ζουν στην Ευρώπη, έτσι πρέπει να ζήσετε κι εσείς». Ήταν επόμενο να χαθεί ο Καποδίστριας. Ο τόπος αυτός ήταν σκληρός. Το αίμα έχει κάνει το χώμα πέτρα. Το κλίμα είναι ύπουλο, βαρύ. Είτε από ελονοσία, όπως ο λόρδος Μπάιρον, είτε από πιστόλι και μαχαίρι θα πεθαίνουν οι ξένοι. Η Ελλάδα αργά ή γρήγορα ξερνάει τα ξένα σώματα που πάνε ν’ ακουμπήσουν επάνω της κι ας έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Η έννοια του δικαίου είναι σχετική. Το δίκαιο για να είναι δυνατό έχει ανάγκη από εθνισμό. Ποιος είναι ο εθνισμός σου, Επίτροπε; Είσαι Εγγλέζος κι επειδή είσαι αλλοεθνής, δεν μπορείς να είσαι δίκαιος. Δεν μπορείς να δικάσεις Έλληνες. Ξέρεις να λες Ελλάδα στα ελληνικά, μα τίποτα δεν νιώθεις από ό, τι σπουδαίο, μεγάλο κι αιώνιο κρύβει τούτη η λέξη στα σπλάχνα της. Κατέλαβες την θέσιν του εισαγγελέως σε ελληνικόν δικαστήριον, αλλά δεν έχεις θέση στην ελληνική δικαιοσύνη, Επίτροπε. Θέλεις να δικάσεις τους Έλληνες με τον πατριωτισμόν του Εγγλέζου. Αυτό δεν γίνεται. Ο εθνισμός μας, ω Επίτροπε, είναι θεμελιωμένος εις τα αίματα 800.000 Ελλήνων που θυσιάστηκαν εις τον Αγώνα. Είστε υποκριταί, γιατί λέτε ότι αγαπάτε την Ελλάδα, αλλά ζητάτε να αποκεφαλίσετε τους Έλληνες. Και τι Ελλάδα θα απομείνει χωρίς τους Έλληνες; Μήπως θέλετε να σφάξετε εμάς, για να κατοικηθεί από σας, ω Φιλέλληνες; Ζητήσαμε την βοήθειάν σας. Ζητήσαμε τον πολιτισμό σας κι εσείς μας φέρατε κρεμάλες και ξιφολόγχες. Φως ζητήσαμε, σκοτάδι μας φέρατε. Κατηγορείς τον Κολοκοτρώνη, γιατί ελευθέρωσε την Ελλάδα. Επιβουλεύεσαι τον Κολοκοτρώνη, που επικεφαλής ενός έθνους σας υποχρέωσε να του παραχωρήσετε την ελευθερία του, γιατί εσύ και οι προϊστάμενοί σου δεν θέλατε να ελευθερωθούμε. Και αφού δεν μπορείτε να αφανίσετε όλους τους Έλληνες και καλυπτόμενοι απ’ την ανάγκη που σας έχουμε, δολοφονείτε τους πρώτους αυτού του τόπου, γιατί έχετε μίσος εναντίον του γένους μας, που πάντα μέσα σε ολόκληρη την Ιστορία του στάθηκε απέναντι στους τυράννους και την τυραννία. Γιατί, όντας τούτος ο τόπος πέρασμα γι’ άλλες θάλασσες, για μεγάλα κέρδη και συμφέροντα, έχει το κακό ιδίωμα να κατοικείται από έναν δύσκολο, ατίθασο και υπερήφανο λαό».
Πηγή : https://www.google.com/amp/s/m.oneman.gr/keimena/diabasma/malebox/merikes-alhtheies-poy-den-hkseres-gia-to-1821.4591611.amp.html
https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%95%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_1821
https://foreignaffairs.gr/articles/70241/ioannis-kotoylas/i-geopolitiki-simasia-toy-1821?page=show
https://www.google.com/amp/s/www.tovima.gr/2008/11/24/archive/pws-oi-megales-dynameis-fobithikan-tin-epanastasi-toy-1821/amp/
http://teleytaiaexodos.blogspot.com/2019/03/poluzwidhs.html?m=1
https://www.athinorama.gr/cinema/movie/i_diki_ton_dikaston-1003545.html

Carthaginian army : The Greek and Barbarian merceneries in the military forces of ancient Carthage

The military of Carthage was one of the largest military forces in the ancient world. Although Carthage's navy was always its main military force, the army acquired a key role in the spread of Carthaginian power over the native peoples of northern Africa and southern Iberian Peninsula from the 6th century BC and the 3rd century BC. Carthage's military also allowed it to expand into Sardinia and the Balearic Islands. This expansion transformed the military from a body of citizen-soldiers into a multinational force composed primarily of foreign mercenary units. The Carthaginian military was a combined arms force, which comprised light and heavy infantry, siege engines, skirmishers, light and heavy cavalry, as well as war elephants and chariots. Supreme command of the military was initially held by the civilian Suffetes until the third century BC. Thereafter, professional military generals were appointed directly by the Carthaginian Senate. Carthage's military battled the Greeks over control of the island of Sicily. These encounters influenced the development of the Carthaginians' weapons and tactics, causing Carthage to adopt the Greek-style hoplite soldier fighting in the phalanx formation. However, the Carthaginian war machine faced its biggest challenge in the military of the Roman Republic during the Punic Wars. While Carthage was finally defeated by Rome in 146 BC, its military achieved notable success under the command of Hamilcar Barca and his son Hannibal.
The most distinct feature of the Carthaginian army was its composition. Contrary to most other states in the Mediterranean at the time, the army was composed almost exclusively of foreign mercenary units while its navy was manned by citizens. Carthage lacked a history of citizen infantry forces, requiring its army to be composed mainly of foreign troops, particularly Libyans, Numidians, Iberians, Gauls, and Greeks. Its Phoenician origins, however, granted Carthage a long history as a seafaring people. Additionally, while the navy was a permanently manned force, the army would be enlisted only for a particular campaign and then demobilized. Only when the city of Carthage itself was threatened would citizens be conscripted into infantry service. Ancient authors, such as Polybius and Livy, tend to stress Carthage's reliance on mercenary units. The term "mercenary", however, is misleading when applied to the entire Carthaginian army. While Carthage did employ mercenaries in the true sense of the word, Carthage's usage of native African and Iberian recruit would not be true mercenaries as these peoples were subjects of Carthage. Also, Carthage's army was composed of recruits from its allies fighting for Carthage in accordance with bilateral treaties. For example, the Numidian kingdoms provided extensive light cavalry units due to the close relationship between the two states.
Ancient authors, such as Polybius, tend to stress Carthage's reliance on foreign mercenaries. However, the term 'mercenary' is misleading when applied to the African and Iberian recruits, i.e. from areas controlled by Carthage. They were comparable to Roman Auxilia though Carthage did also employ mercenaries in the true sense as well. Units were generally segregated by ethnicity, which was also a criterion for the respective specialisation. While within a unit communication in the native tongue was possible, between units Greek and Punic helped to establish communication. According to Polybius, this enabled the insurgents during the Mercenary War, which is also the only recorded large mutiny of Carthage's troops, to communicate with each other on higher levels. The reported causes for this conflict were that following the First Punic War against Rome, payment of the mercenaries was delayed for over a year. When finally arrangements for payment were made, the mistrust between the mercenaries and their employer helped to kindle the war. The native African Libyans, the largest contingent of the 'mercenaries', objected to being paid last while their comrades had been shipped home. Fear had spread that this might be a Carthaginian trap to exterminate them without payment and save their silver, after having crippled their army of the specialized supportive arms units. The conditions for the payment were rejected, although their former commander, Gisco, had provided them with his own person and 500 other nobles as hostages to reassure them of Carthage's sincere and honest intentions. The mercenaries and supporting native insurgents began attacking Carthaginian targets and urging the Libyan natives to rise. According to our sources, the war was conducted in a particularly brutal fashion and ended, after three years, with the total destruction of the mercenary and insurgent forces. It would be difficult to say precisely what a typical make-up of a Carthaginian army would be, but in the Punic wars, they are reported to have included Hispanics (Celts, Celtiberians, Iberians and Balearics), Celts (Gauls), Italians (e.g. Ligures), native Sicilian tribesmen, Numidian cavalry, Libyans and Lybophoenicians (also called Africans), Greeks, and natural Punics from Carthage and its external settlements.
In 550 BC, Mago I of Carthage became king of Carthage and sought to establish Carthage as the dominant military power in the western Mediterranean. Though still economically dependent on its mother city of Tyre, Carthage was growing in stature. Under Mago, Carthage allied with the Etruscans of northern Italy against the Greek city-states in southern Italy, an alliance that would last until Rome expelled its Etruscan kings. Mago also set about a series of military reforms designed to strengthen Carthaginian power, including copying the army of Timoleon of Corinth, general of Syracuse. The core of Carthage's military was the Greek-style phalanx formed by citizen hoplite spearmen who had been conscripted into service. During the 4th century BC, the maximum number of troops Carthage was able to conscript into service can be estimated from the capacity of the barracks located in the three rings of walls that protected the city, offering accommodation to 24,000 infantry, 4,000 cavalry, and 300 elephants. In addition to the conscripted forces, large contingents of mercenaries and auxiliaries would be employed. Appian mentions that in total 40,000 infantry, 1,000 cavalry, and 2,000 heavy chariots were recruited to oppose the invasion of Agathocles of Syracuse.
After the Punic defeats during the Sicilian Wars of the 5th and 4th centuries BC, in which large numbers of Carthaginian citizens had been killed, the Carthaginian Senate set about enlisting mercenary forces in order to replenish the ranks of the Carthaginian army, an extraordinary technique that Carthage had employed since the late 6th century BC. Beginning with the reign of King Hanno the Navigator in 480 BC, Carthage regularly began employing Iberian infantry and Balearic slingers to support Carthaginian spearmen in Sicily, a practice that would continue until the destruction of Carthage in 146 BC. Punic military recruiters toured all corners of the Mediterranean Sea, attracting mercenaries and fugitive slaves. Gauls, Ligurians, Numidians, Libyans, Greeks, and especially Iberians. were extensively recruited by Carthage. Troops were recruited both by simple monetary contracts and through partnerships established through treaties with other states and tribes.
In 256 BC, during the First Punic War with the Roman Republic for domination over Sicily, the Roman Consul Marcus Atilius Regulus defeated the Carthaginian navy at the Battle of Cape Ecnomus and landed a Roman army on Carthaginian territory in Africa. Regulus then inflicted a crushing defeat on the Carthaginian army at the Battle of Adys near Carthage. Though Carthage was inclined towards a peace deal, the terms that Regulus demanded were too harsh, causing Carthage to continue the war. The Carthaginians recruited the Spartan mercenary captain Xanthippus, who was charged with retraining and restructuring the Carthaginian army. Xanthippus adopted the combined arms model of the Macedonian army, developed during the time of Phillip II. Xanthippus split his cavalry between his two wings, with mercenary infantry screening the cavalry, and a hastily raised citizen phalanx in the center screened by a line of elephants in front of the spearmen. Previously, Carthaginian generals have placed the elephants behind the central phalanx. Xanthippus also realized the mistakes that the Carthaginians were making by avoiding open ground battles against the Romans, instead seeking only uneven terrain. This was done out of fear of the Romans' superior infantry. Such a strategy, however, restricted Carthage's strongest elements: its cavalry and elephants. The uneven terrain also disrupted the phalanx and favored the more flexible legion. By seeking battles on open plains, Xanthippus was able to make the fullest use of Carthage's strengths, where Roman formations broke under attack from the elephant and cavalry charges. Under the leadership of Xanthippus, the reformed Carthaginian army completely defeated the Romans at the Battle of Tunis.
Xanthippus was a Spartan mercenary general hired by the Carthaginians to aid in their war against the Romans during the First Punic War. He trained Carthaginian soldiers and led them into the Battle of Tunis, where Carthaginian forces routed the Roman expeditionary force and captured the Roman consul Marcus Atilius Regulus in 255 BC. Xanthippus is credited with the Carthaginian formation, cavalry split between the two wings, mercenary infantry on their right, with a hastily raised phalanx of civilians in the centre and a line of elephants in front of the infantry, which defeated the Romans formed in their normal formation, with the outnumbered cavalry on the wings and legionary infantry in the centre. He also realised the mistakes the Carthaginians were making by avoiding open ground (because of the Romans' superior infantry) which restricted the Carthaginian cavalry and elephants (the strongest parts of their armies). Diodorus gives an account of Xanthippus' death. After the Battle of Tunis, Xanthippus stopped in the city of Lilybaeum which was besieged by the Romans. He inspired courage and led an attack defeating the Romans. Jealous of Xanthippus's success, the city betrayed him by giving him a leaky ship and he supposedly sank in the Adriatic Sea on his voyage home. For Lazenby this story is completely implausible. There is a report of a Xanthippus being made governor of a newly acquired province by Ptolemy Euergetes of Egypt in 245 BC. Silius Italicus writes that Xanthippus was originally from Amyclae in Laconia, but this may as well be an invention for metric convenience.
The Battle of the Bagradas River (Medjerda), also known as the Battle of Tunis, was a Carthaginian victory over Rome in the spring of 255 BC during the First Punic War. The greatly superior cavalry of the Carthaginians and their allies permitted a pincer attack on the Roman infantrymen, provoking a rout and slaughter. The mercenary Spartan general Xanthippus was hired by the city of Carthage following heavy-handed negotiations by Rome. He made the Romans fight on open ground, which allowed him to maximise the effect of the excellent Carthaginian cavalry and elephants. The Roman army under Marcus Atilius Regulus was based at Tunis. Faced by the resurgent Carthaginian army, Regulus was keen to gain another victory rather than risk the chance that someone else would get the glory of eventual victory. Xanthippus deployed the Carthaginian phalanx in the centre, mercenary infantry on the right, a line of elephants in front of the infantry, and the elite Carthaginian cavalry split between the two flanks. The Carthaginians had 12,000 infantry, 4,000 cavalry, and 100 war elephants. The Romans had 15,000 infantry and 500 cavalry. The Romans were formed in their normal formation, with the legionary infantry in the centre and the outnumbered cavalry on the flanks. The Carthaginians started the battle with an attack by the elephants. This tied up the main force of Roman infantry. The Roman cavalry, outnumbered eight to one, was quickly defeated. Only on their left did the Romans have any success, when 2,000 troops, possibly allied troops, defeated the mercenaries facing them, and chased them back past their camp. Meanwhile, in the centre the elephant attack had been withstood, but only a few isolated units of Roman infantry managed to get past them to attempt to attack the Carthaginian phalanx, and those were quickly defeated. Finally, the Carthaginian cavalry charged the already shaken Romans from both sides, destroying what cohesion was left. Only the 2,000 troops successful earlier in the battle escaped to be rescued by the Roman fleet. The Romans lost 12,000 killed and 500 captured, while the Carthaginians lost only 800 mercenaries killed. Regulus was taken prisoner. Diodorus (a writer hostile to the Carthaginians) suggests he died from natural causes. The defeat, and serious disasters in storms at sea, ended any chance that Rome would defeat Carthage in Africa, and ensured that the rest of the war was fought in Sicily and at sea.
In 247 BC, after eighteen years of fighting in the First Punic War, the Carthaginian Senate appointed Hamilcar Barca to assume command of Carthage's land and naval forces in the struggle against the Roman Republic. Though Carthage dominated the sea following its victory in the Battle of Drepanum in 249 BC, Rome controlled Sicily. Until this point, Carthage had been led by the landed aristocracy and they preferred to expand into Africa instead of pursuing an aggressive policy against Rome in Sicily. Hanno "The Great" had been in charge of operations in Africa since 248 BC and had conquered considerable territory by 241 BC. Carthage at this time was feeling the strain of the prolonged conflict. In addition to maintaining a fleet and soldiers in Sicily, it was also fighting the Libyans and Numidians in Africa. As a result, Hamilcar was given a fairly small army and the Carthaginian fleet was gradually withdrawn so that, by 242 BC, Carthage had no ships to speak of in Sicily.
The Mercenary War (240 BC – 238 BC), also called the Libyan War and the Truceless War by Polybius, was an uprising of mercenary armies formerly employed by Carthage, backed by Libyan settlements revolting against Carthaginian control. The war began as a dispute over the payment of money owed to the mercenaries between the mercenary armies who fought the First Punic War on Carthage's behalf, and a destitute Carthage, which had lost most of its wealth due to the indemnities imposed byRome as part of the peace treaty. The dispute grew until the mercenaries seized Tunis by force of arms, and directly threatened Carthage, which then capitulated to the mercenaries' demands. The conflict would have ended there, had not two of the mercenary commanders, Spendius and Mathos, persuaded the Libyan conscripts in the army to accept their leadership, and then convinced them that Carthage would exact vengeance for their part in the revolt once the foreign mercenaries were paid and sent home. They also persuaded the combined mercenary armies to revolt against Carthage, and various Libyan towns and cities to back the revolt. What had been a hotly contested "labour dispute" exploded into a full-scale revolt. Heavily outmatched in terms of troops, money, and supplies, an unprepared Carthage fared poorly in the initial engagements of the war, especially under the generalship of Hanno the Great. Hamilcar Barca, general from the campaigns in Sicily and father of Hannibal Barca, was given supreme command, and eventually defeated the rebels in 237 BC. The war had repercussions for Carthage, both internally, and internationally. Internally, the victory of Hamilcar Barca greatly enhanced the prestige and power of the Barcid family, whose most famous member, Hannibal, would lead Carthage in the Second Punic War. Internationally, Rome used the "invitation" of the mercenaries that had captured Sardinia to occupy the island. The seizure of Sardinia and the outrageous extra indemnity fuelled resentment in Carthage. The loss of Sardinia, along with the earlier loss of Sicily meant that Carthage's traditional source of wealth, its trade, was now severely compromised, forcing them to look for a new source of wealth. This led Hamilcar, together with his son-in-law Hasdrubal and his son Hannibal to establish a power base in Hispania, outside Rome's sphere of influence, which later became the source of wealth and manpower for Hannibal's initial campaigns in the Second Punic War.
Hannibal Barca (247 – between 183 and 181 BC) was a general and statesman from Ancient Carthage who is widely considered one of the greatest military commanders in history. His father, Hamilcar Barca, was a leading Carthaginian commander during the First Punic War (264–241 BC). His younger brothers were Mago and Hasdrubal, and he was brother-in-law to Hasdrubal the Fair, all also commanded Carthaginian armies. Hannibal lived during a period of great tension in the western Mediterranean Basin, triggered by the emergence of the Roman Republic as a great power after it had established its supremacy over Italy. Although Rome had won the First Punic War, revanchism prevailed in Carthage, symbolised by the alleged pledge that Hannibal made to his father to never be a friend of Rome. The Second Punic War broke out in 218 after Hannibal's attack on Saguntum, an ally of Rome in Hispania. He then made his famous military exploit of carrying war to Italy by crossing the Alps with his African elephants. In his first few years in Italy, he won a succession of dramatic victories at the Trebia, Lake Trasimene, andCannae. He distinguished himself for his ability to determine his and his opponent's respective strengths and weaknesses, and to plan battles accordingly. Hannibal's well-planned strategies allowed him to conquer several Italian cities allied to Rome. Hannibal occupied most of southern Italy for 15 years, but could not win a decisive victory, as the Romans led by Fabius Maximus avoided confrontation with him, instead waging a war of attrition. A counter-invasion of North Africa led by Scipio Africanus forced him to return to Carthage. Scipio had studied Hannibal's tactics and brilliantly devised some of his own, and he finally defeated Rome's nemesis at the Battle of Zama, having previously driven Hannibal's brother Hasdrubal out of the Iberian Peninsula. After the war, Hannibal successfully ran for the office of sufet. He enacted political and financial reforms to enable the payment of the war indemnity imposed by Rome; however, those reforms were unpopular with members of the Carthaginian aristocracy and in Rome, and he fled into voluntary exile. During this time, he lived at the Seleucid court, where he acted as military advisor to Antiochus III the Great in his war against Rome. Antiochus met defeat at the Battle of Magnesia and was forced to accept Rome's terms, and Hannibal fled again, making a stop in the Kingdom of Armenia. His flight ended in the court of Bithynia, where he achieved an outstanding naval victory against a fleet from Pergamon. He was afterwards betrayed to the Romans and committed suicide by poisoning himself. Hannibal is often regarded as one of the greatest military strategists in history and one of the greatest generals of Mediterranean antiquity, together with Philip of Macedon, Alexander the Great, Julius Caesar, and Scipio Africanus. Plutarch states that Scipio supposedly asked Hannibal "who the greatest general was", to which Hannibal replied "either Alexander or Pyrrhus, then himself" Military historian Theodore Ayrault Dodge called Hannibal the "father of strategy", because Roman armies adopted elements of his military tactics into its own strategic arsenal. Hannibal has been cited by various subsequent military leaders, such as Napoleon Bonaparte, as an inspiration and the greatest strategist of all time.
Sosylus of Lacedaemon was a Greek historian in the 3rd century BC. A contemporary of Hannibal, he accompanied him during the Second Punic War and is the author of the Deeds of Hannibal, a lost historical work of seven volumes; only fragments of the work are known. Sosylus taught Hannibal Greek. It is possible that Polybios may have used material from Sosylus' history for his writing about Hannibal in The Histories. Silenus Calatinus (Σιληνός) was a Sicilian Greek historian of the 2nd century BC who wrote a history in Greek of Hannibal's campaign in Italy from 218 to 204BC. His work is known only from fragments and borrowings by other authors. Silenus was probably a native of Caleacte in northern Sicily. Along with Sosylus of Lacedaemon he accompanied Hannibal during his campaign, and therefore was able to provide a contemporaneous, first-hand account. Lucius Coelius Antipater largely based much of his Latin history of the Second Punic War on Silenus; Polybius, Livy, and Cicero also referenced him.
Πηγή : https://en.m.wikipedia.org/wiki/Military_of_Carthage
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Mercenary_War
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Hannibal
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Sosylus_of_Lacedaemon
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Silenus_Calatinus